ตื่นขึ้นมาในกระท่อมผุพัง

"ถ้าอยากตายนักก็เชิญไปตายที่อื่น แต่อย่ามาทำให้บ้านฉันเสนียดจัญไรเพราะความขี้เกียจของแก! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ยัยสะใภ้ตัวดี!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูปลุกให้ลู่เหมยสะดุ้งสุดตัว ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังราวกับถูกฟาดด้วยไม้หน้าสาม แรงกระชากที่ไหล่ทำให้ร่างของเธอล้มฟาดลงกับพื้นดินเย็นชื้นภายในกระท่อมที่ดูเหมือนจะพังมิพังแหล่ ลู่เหมยขมวดคิ้วแน่น กลิ่นสาบดิน กลิ่นควันไฟ และกลิ่นอับชื้นของฟางเก่าๆ อบอวลอยู่ในอากาศ เธอไม่ใช่สาวออฟฟิศที่กำลังปั่นงานงกๆ อยู่ในคอนโดหรูใจกลางกรุงอีกต่อไปแล้ว ภาพความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอไหลบ่าเข้ามาดั่งเขื่อนแตก—ร่างนี้ชื่อ 'ลู่เหมย' หญิงสาวที่ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวกาลกิณีของหมู่บ้าน เป็นเมียที่สามีทิ้งไปทำงานต่างเมือง และเป็นกระโถนรองรับอารมณ์ของ 'ป้าสะใภ้หลิว' หญิงแก่วัยห้าสิบเศษที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยแววตาเหยียดหยาม "มองอะไร! สายป่านนี้แล้วข้าวยังไม่หุง น้ำยังไม่ต้ม คิดจะให้คนทั้งบ้านอดตายหรือไง?" ป้าสะใภ้หลิวถ่มน้ำลายลงข้างตัวลู่เหมยอย่างรังเกียจ ก่อนจะหยิบจอบที่พิงอยู่ข้างฝาโยนลงตรงหน้า "ไปขุดมันมาให้ได้สามตะกร้าก่อนตะวันตรงหัว ถ้าไม่ได้... วันนี้ทั้งวันก็ไม่ต้องเอาอะไรตกถึงท้อง!" ลู่เหมยค่อยๆ พยุงกายขึ้น ความทรงจำที่สับสนเริ่มเรียบเรียงเป็นระเบียบ เธอรับรู้ได้ทันทีว่าเจ้าของร่างเดิมนี้อ่อนแอเพียงใด แต่ลู่เหมยคนใหม่... คนที่ผ่านการต่อสู้ในโลกธุรกิจมาอย่างโชกโชน ไม่ใช่คนที่ใครจะมาหยามกันได้ง่ายๆ ดวงตาคมกริบของลู่เหมยเงยขึ้นสบตาหญิงวัยกลางคนตรงหน้า เธอไม่ได้ร้องไห้คร่ำครวญเหมือนที่ผ่านมา แต่กลับหยัดยืนขึ้นเต็มความสูง ความเงียบงันที่ผิดปกติทำให้ป้าสะใภ้หลิวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแผดเสียงหัวเราะเยาะ "นังนี่ สงสัยจะโดนตีจนเพี้ยนไปแล้ว! เงียบทำไม? หรืออยากให้ข้าฟาดอีกสักที?" ลู่เหมยคลี่ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในกระท่อมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง "ป้าสะใภ้คะ... จำไว้ให้ดีนะ ความอดทนของคนเรามันมีขีดจำกัด และวันนี้ ขีดจำกัดนั้นของฉันมันขาดสะบั้นลงแล้ว" เธอเดินเบียดไหล่ป้าสะใภ้หลิวออกไปข้างนอก ทิ้งให้หญิงแก้ยืนงุนงงอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกไม่คุ้นชิน ลู่เหมยเดินลัดเลาะไปตามทางเดินดินมุ่งหน้าสู่หลังบ้าน ที่นั่นมีพื้นที่รกร้างติดเชิงเขาอยู่ผืนหนึ่ง ดินดูอุดมสมบูรณ์เกินกว่าจะถูกปล่อยให้เป็นที่ทิ้งขยะแบบนี้ ทันใดนั้น เสียงเตือน 'ติ๊ง!' ดังขึ้นในหัว *[ระบบฟาร์มสุขสำราญได้ทำการเชื่อมต่อกับเจ้าของร่างเรียบร้อย]* *[ตรวจพบที่ดินเปล่า 2 ไร่: ปรับสภาพดินให้พร้อมเพาะปลูกใน 10 นาที]* ลู่เหมยเบิกตากว้าง เธอไม่ได้มาแค่ตัว แต่เธอยังมีระบบมิติที่สามารถพลิกชีวิตได้! เธอเริ่มวางแผนในหัวทันที สิ่งแรกที่ต้องทำไม่ใช่การไปขุดมันให้ป้าสะใภ้หลิว แต่คือการหาทางหนีจากนรกแห่งนี้และสร้างฐานะ ขณะที่เธอกำลังก้มลงสำรวจดิน เสียงฝีเท้าหนักแน่นของชายผู้หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเข้าบ้าน ลู่เหมยหันไปมอง ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและคราบน้ำมัน ใบหน้าคมเข้มดุดันมีรอยแผลเป็นเล็กน้อยเหนือคิ้ว แววตาของเขามีร่องรอยของความอ่อนล้าแต่เมื่อมองมาที่เธอ มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นจนน่าตกใจ จางหยาง... สามีที่คนทั้งหมู่บ้านบอกว่าเขาเกลียดภรรยาคนนี้เข้าไส้ เขาก้าวเร็วๆ เข้ามาหาเธอ ก่อนจะคว้าแขนของเธอไว้แน่น สายตาสำรวจร่องรอยฟกช้ำบนผิวหนังของเธออย่างรวดเร็ว ความโกรธเคืองที่ซ่อนอยู่ในแววตานั้นเข้มข้นจนลู่เหมยสัมผัสได้ "ใครทำ?" เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธ ลู่เหมยยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ เสียงแผดร้องของป้าสะใภ้หลิวก็ดังแว่วมา "นังตัวดี! แกหนีมาแอบอู้เรอะ! จางหยาง? แก... แกกลับมาเมื่อไหร่!" จางหยางไม่แม้แต่จะหันไปมองป้าสะใภ้ เขาหันกลับมาประจันหน้ากับภรรยาที่เขารักและเฝ้าถนอมมาตลอด ก่อนจะดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดที่กว้างใหญ่และมั่นคง "จำไว้ลู่เหมย... ต่อจากนี้ไป ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวเธอแม้แต่ปลายนิ้ว ถ้ามันอยากได้นัก... เดี๋ยวฉันจะส่งมันไปชดใช้กรรมในคุกทหารเอง" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะพาเธอเดินเข้าบ้าน เสียงของใครบางคนก็ดังขัดจังหวะขึ้นจากทางเดินหน้าบ้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดสีเทาที่ดูภูมิฐานผิดกับคนในหมู่บ้าน พร้อมกล่องไม้ประดับมุกในมือ "คุณจางหยาง... ผมได้รับคำสั่งให้มาแจ้งข่าวสำคัญเกี่ยวกับการจัดสรรที่ดินแปลงนี้ และดูเหมือนว่า... เจ้าของที่ดินตัวจริงที่กลับมาจากต่างแดน จะเดินทางมาถึงเร็วกว่ากำหนดครับ" ลู่เหมยใจเต้นรัวเมื่อเห็นสีหน้าของจางหยางเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินคำว่า 'เจ้าของที่ดินตัวจริง' ความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้กระท่อมผุพังแห่งนี้ กำลังจะถูกกระชากออกมาเปิดเผยในอีกไม่กี่อึดใจ! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ 'ม่านหมอกโรแมนซ์' ในตอนแรกนี้ด้วยกันนะคะ!