แผนที่ที่หายไป

“เลิกมองหน้าผมเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อได้แล้ว รินรดา ความเงียบของคุณในตอนนี้มันน่ารำคาญพอๆ กับเสียงฝนที่กำลังตบลงบนหลังคาสังกะสีนั่นแหละ” เมฆากล่าวขณะที่มือหนายังคงง่วนอยู่กับการรื้อค้นลิ้นชักเหล็กขึ้นสนิมในกระท่อมร้างกลางหุบเขา อากาศที่นี่เบาบางจนแทบจะคว้าจับได้ด้วยมือเปล่า กลิ่นดินชื้นและกลิ่นสาบของไม้ผุอบอวลจนน่าเวียนหัว เขากระแทกลิ้นชักปิดลงด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงผนังไม้ผุๆ ด้วยสายตาดุดัน รินรดาไม่ตอบในทันที เธอเพียงแต่หรี่ตาลง สังเกตจังหวะการหายใจที่กระชั้นขึ้นของชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวที่แขวนอยู่กลางห้องวูบไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยแยกของฝาผนัง เผยให้เห็นรอยยับบนใบหน้าของเธอที่แสดงถึงความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามหุบเขาตลอดสามวันที่ผ่านมา “ฉันไม่ได้โกรธที่คุณทำตัวงี่เง่า เมฆา” รินรดากล่าวเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับบาดลึก “ฉันแค่กำลังคิดว่า ถ้าแผนที่นั่นไม่มีอยู่จริง หรือต่อให้มี... คุณจะแบกรับความจริงที่อาจจะพบในนั้นไหวหรือเปล่า หลังจากเห็นสิ่งที่อัครพลทำกับครอบครัวคุณมาตลอดสิบปี” เมฆาชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่กำลังจะเอื้อมไปเปิดแผงไม้ใต้พื้นห้องสั่นไหวเล็กน้อย เขาแค่นหัวเราะในลำคอ “ความจริงมันไม่ได้มีไว้ให้แบก แต่มันมีไว้เพื่อทำลาย ผมมาที่นี่เพื่อจุดประสงค์เดียว ไม่ใช่มาเพื่อฟังคำเตือนเรื่องศีลธรรม” “งั้นเราก็ต่างคนต่างอยู่” รินรดาขยับตัวออกห่าง “แต่จำไว้เถอะนะว่า ในขณะที่คุณพยายามขุดคุ้ยรอยจารึกที่ตายไปแล้ว อัครพลไม่ได้นั่งรออยู่เฉยๆ คนของเขากำลังไล่หลังเรามา และฉันพนันได้เลยว่าแผนที่ที่คุณกำลังตามหา อาจจะเป็นเพียงกับดักที่เขาวางไว้ล่อให้คุณเดินเข้าไปหาความตายด้วยตัวเอง” บรรยากาศในกระท่อมเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนที่ส่งเสียงก้องกังวานจากภายนอก เมฆาเมินเฉยต่อคำเตือนนั้น เขาตัดสินใจคว้าชะแลงเหล็กงัดแผ่นไม้พื้นห้องออก แรงงัดที่รุนแรงทำให้ตะปูสนิมเขรอะหลุดกระเด็นออกมา เสียงไม้ที่ลั่นเปรี๊ยะราวกับเสียงกระดูกมนุษย์หักดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ เขาชะโงกหน้ามองลงไปในหลุมมืดมิดใต้พื้นดินที่ว่างเปล่า ความหวังที่ตั้งไว้สูงลิบลิ่วพังทลายลงในพริบตา เมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่กล่องเอกสารหนังที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเป็นกล่องเหล็กกล้าสีดำสนิทที่มีตราสัญลักษณ์ของ ‘อัครพล’ ประทับเด่นหราอยู่บนฝากล่อง “มันไปไหน...” เมฆาพึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความโกรธแค้น “มันควรจะอยู่ที่นี่สิ ข้อมูลของโครงการรอยจารึกทั้งหมดต้องอยู่ที่นี่!” รินรดาเดินเข้ามาข้างหลัง เธอเห็นกล่องนั้นแล้วสีหน้าก็ถอดสี “เมฆา... ออกห่างจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!” “อย่ามาสั่งผม!” เมฆาตวาด เขาเอื้อมมือไปคว้ากล่องนั้นขึ้นมา แต่มันกลับไม่ขยับราวกับถูกฝังยึดไว้กับพื้นดินด้วยกลไกบางอย่าง ทันใดนั้น เสียงคลิกเบาๆ ก็ดังขึ้นจากใต้กล่องที่เขาเพิ่งแตะต้อง มันไม่ใช่เสียงเปิดกล่อง แต่มันคือเสียงปลดล็อกของกลไกบางอย่างที่เชื่อมต่อกับระบบเตือนภัย แสงไฟจากตะเกียงดับลงพร้อมกัน ราวกับมีใครบางคนหรือบางสิ่งเป่าให้มันมอดดับลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทุกอณู เมฆารีบคว้าปืนพกข้างเอวออกมาในความมืด เขาได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวขึ้นมาบนชานบ้านไม้ด้านนอก เสียงนั้นเชื่องช้า มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี “คุณตามมาจนได้นะ อัครพล” เมฆาเค้นเสียงรอดไรฟัน ท่ามกลางความมืดที่มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความเยือกเย็นดังมาจากหน้าประตูห้องที่เปิดอ้าออก “ฉันไม่ได้ตามมาหรอกเมฆา... แต่ฉันมารอรับ ‘ของ’ ที่คุณอุตส่าห์ดั้นด้นมาขุดขึ้นมาให้ถึงที่นี่ต่างหาก” ร่างเงาสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนปรากฏขึ้นที่กรอบประตู แสงจันทร์สลัวๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่เรียบเฉยของอัครพล มือของเขากำลังควงปากกาโลหะเล่นราวกับมันเป็นของเล่นชิ้นโปรด เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่คนของเขานับสิบคนกระจายตัวอยู่รอบกระท่อม ปิดตายทุกเส้นทางหนี อัครพลขยับแว่นสายตาแล้วยิ้ม “แผนที่ที่หายไปไม่ได้อยู่ที่ไหนไกลหรอกนะ แต่มันถูกสักลงบนผิวหนังของคนที่คุณไว้ใจที่สุดมาตลอดทางอย่างไรล่ะ” รินรดาที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลังเมฆาค่อยๆ เคลื่อนตัวถอยห่างจากเขาไปยืนอยู่ข้างกายอัครพล เธอค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเชื่องช้า ก่อนจะเผยให้เห็นรอยสักสีหมึกประหลาดที่พาดผ่านแผ่นหลังจนถึงต้นคอ ซึ่งมันเรืองแสงสีม่วงจางๆ ออกมาเมื่อได้รับไอเย็นของยามค่ำคืน เมฆานิ่งค้างราวกับถูกสาป ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วหัวใจเมื่อความจริงที่โหดร้ายที่สุดเปิดเผยออกมาตรงหน้า ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและรอยจารึกที่กำลังถูกเปิดเผยในครั้งนี้ด้วยกันนะครับ เมทริกซ์ซีโร่