การทรยศของเพื่อนรัก

"นายไม่ได้แค่โกหกฉัน วิน... แต่นายกำลังทำลายทุกอย่างที่ฉันพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อทวงความยุติธรรมให้กับครอบครัว" เมฆาวางรูปถ่ายใบนั้นลงบนโต๊ะไม้สักตัวหนา เสียงของเขาสั่นพร่าไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความร้าวรานที่กัดกินลึกเข้าไปในกระดูก เขาจ้องมองภาพถ่ายใบนั้น—ภาพของวิน เพื่อนสนิทที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่วันที่เขาสูญเสียทุกอย่าง วินในภาพกำลังรับซองสีน้ำตาลจากมือของอัครพล... ชายผู้เป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของเขา วินนั่งอยู่ที่ปลายโซฟาอีกฝั่ง เขานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ พลางขยับเนกไทให้หลวมลงเล็กน้อย แสงไฟสลัวในห้องทำงานของเมฆาทำให้ใบหน้าของเขาดูคลุมเครือราวกับภาพวาดที่ถูกแต้มสีผิดเพี้ยน "ความยุติธรรมเหรอ?" วินแค่นยิ้ม มุมปากขยับขึ้นเพียงนิดแต่ดวงตาไม่มีความขบขันเจือปน "เมฆา... โลกนี้ไม่มีหรอกสิ่งที่เรียกว่าความยุติธรรม มีแต่สิ่งที่ใครมีอำนาจมากกว่าคนนั้นถึงจะเขียนมันขึ้นมาได้ นายต่างหากที่หลงทางอยู่ในความแค้นจนมองไม่เห็นความจริงที่อยู่ตรงหน้า" "ความจริงคืออะไร?" เมฆาขยับตัวลุกขึ้นยืน ก้าวเข้าไปหาเพื่อนรักด้วยสายตาที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็ง "ความจริงคือการที่นายเอาข้อมูลของฉันไปขายให้อัครพล เพื่อแลกกับเศษเงินหรือตำแหน่งในบริษัทที่แปดเปื้อนเลือดของคนในครอบครัวฉันงั้นเหรอ?" วินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและน่าเวทนา เขาหยัดกายขึ้นยืน เผชิญหน้ากับเมฆาโดยไม่หลบสายตา "นายคิดว่าฉันหักหลังนาย? ผิดแล้วเมฆา... ฉันแค่กำลังพาตัวเองออกจากเรือที่กำลังจม นายมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับการขุดคุ้ยรอยจารึกในอดีตจนลืมไปว่าปัจจุบันมันกำลังจะฆ่านายทิ้ง" ในจังหวะนั้น รินรดาที่ยืนหลบมุมอยู่ในเงามืดของประตูห้องทำงานก้าวออกมา เธอถือปืนขนาดเล็กไว้ในมืออย่างมั่นคง แม้ใบหน้าจะแสดงถึงความผิดหวังอย่างรุนแรง แต่แววตาของเธอกลับฉายชัดถึงความเด็ดขาด "วิน... ฉันเคยเคารพนายในฐานะเพื่อนร่วมอุดมการณ์" รินรดากล่าวเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อย "แต่สิ่งที่นายทำมันไม่ใช่แค่เรื่องเงิน นายกำลังพยายามฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็น" วินหันไปมองรินรดา เขาไม่ได้แสดงความตกใจที่เห็นปืน กลับมองดูเธอด้วยความสมเพช "คุณก็อีกคนรินรดา คุณคิดว่าคนอย่างเมฆาจะพาคุณไปถึงฝั่งฝันได้เหรอ? เขาไม่ใช่ฮีโร่... เขาเป็นเพียงชายหนุ่มที่พังทลาย ซึ่งพร้อมจะลากทุกคนที่รักเขาลงเหวไปด้วยกัน" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เมฆาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศโดยคนที่เชื่อใจที่สุดนั้นหนักหนาสาหัสยิ่งกว่าถูกศัตรูแทงข้างหลังเสียอีก "ทำไม..." เมฆาถามเสียงแผ่ว แต่แฝงด้วยพลังอำนาจแห่งความโกรธแค้น "ทำไมต้องเป็นนาย วิน... เราผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเท่าไหร่" วินขยับเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าของอัครพลที่อยู่ไกลออกไป "เพราะนายทำให้ฉันต้องเลือกระหว่าง 'อนาคต' กับ 'ความทรงจำที่กินไม่ได้' ไงล่ะเมฆา ฉันเหนื่อยที่ต้องเป็นเงาของนาย เป็นคนที่คอยเช็ดน้ำตาให้คนที่มีแต่ความพยาบาท... ถึงเวลาที่ฉันต้องมีชีวิตของตัวเองเสียที แม้ว่าชีวิตนั้นจะต้องสร้างขึ้นบนซากปรักหักพังของนายก็ตาม" วินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดปุ่มหนึ่งอย่างใจเย็น เมฆาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรับรู้ถึงความผิดปกติ เมื่อเสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงมขึ้นรอบตัวอาคารที่พักของเขา "นายทำอะไรลงไป?" เมฆาคำราม วินหันกลับมามองเพื่อนรักด้วยแววตาว่างเปล่า "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อสารภาพผิด แต่ฉันมาที่นี่เพื่อบอกลา... และดูจุดจบของนายด้วยตาตัวเอง อัครพลไม่ได้มาคนเดียว เขาไม่ได้แค่ต้องการกำจัดนาย แต่เขาต้องการทำลายหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่นายเก็บไว้ในเซฟใต้พื้นห้องนี้" ขณะที่คำพูดสุดท้ายสิ้นสุดลง เสียงกระแทกประตูห้องทำงานอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นพร้อมกับการพังทลายของบานพับ เมฆาหันไปทางประตู แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับไม่ใช่ลูกน้องของอัครพลอย่างที่คิดไว้ ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามา เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากทนายความส่วนตัวของครอบครัวเมฆา... คนที่เขาเคยคิดว่าเป็นผู้ดูแลพินัยกรรมและเป็นคนที่น่าเชื่อถือที่สุดในชีวิต คนที่วินเพิ่งจะโค้งคำนับให้ด้วยความเคารพอย่างนอบน้อม "เอาล่ะเมฆา" ชายผู้นั้นกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของเมฆาเย็นเฉียบ "ถึงเวลาที่นายต้องส่งมอบกุญแจดอกนั้นมาให้เราได้แล้ว... ก่อนที่นายจะไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้หายใจต่อในคืนนี้" วินก้าวถอยหลังไปยืนข้างทนายความผู้นั้น พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้เมฆารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาทับร่างของเขา ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดและซับซ้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ เมทริกซ์ซีโร่