ป้อมปราการเลือด

เสียงเหล็กกล้าเสียดสีกับพื้นหินอ่อนดังแสบแก้วหู พร้อมๆ กับกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่เริ่มคละคลุ้งไปทั่วโถงกว้างของคฤหาสน์อัครพล เมฆายืนนิ่งอยู่กลางวงล้อม ความเงียบงันรอบกายเขาราวกับผิวน้ำก่อนเกิดพายุใหญ่ ดวงตาคมกริบภายใต้เงาแสงไฟสลัวกวาดมองร่างของบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบชีวิตที่เคลื่อนไหวเข้ามาปิดตายทุกเส้นทางถอย "คุณประเมินอัครพลต่ำเกินไป เมฆา" เสียงทุ้มต่ำของรินรดาแว่วมาจากมุมเสาหินด้านหลัง เธอพยายามซ่อนอาการสั่นเทาของเรียวขาจากการบาดเจ็บที่ข้อเท้า แต่สายตาที่มองตรงมายังชายหนุ่มกลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "พวกมันไม่ใช่แค่การ์ดสนาม แต่คือหน่วยรบรับจ้าง" เมฆาไม่ตอบคำถามนั้น เขากวาดสายตาสำรวจการเคลื่อนไหวของศัตรูคนแรกที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่ให้ตั้งตัว หมัดที่หนักหน่วงราวกับค้อนปอนด์พุ่งตรงมายังใบหน้า เมฆาเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณ ปลายหมัดเฉียดผ่านแก้วหูกลิ่นไอกระด้างของลมปะทะผิวหน้าไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ในเสี้ยววินาทีนั้น ข้อศอกของชายหนุ่มกระแทกสวนเข้าที่ซี่โครงของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ เสียงกระดูกลั่นทึบดังขึ้นพร้อมกับร่างใหญ่โตที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น แต่ไม่มีเวลาแม้แต่จะให้ความสงสารได้ก่อตัว เมื่อเงาดำอีกสามร่างพุ่งเข้ามาพร้อมกันพร้อมอาวุธครบมือ การต่อสู้ในพื้นที่ปิดดำเนินไปอย่างไร้เสียงโห่ร้อง มีเพียงเสียงหอบหายใจ เสียงเนื้อกระทบเนื้อ และเสียงโลหะสะท้อนกับแสงไฟ เมฆาย้ายร่างหลบคมมีดสั้นที่เฉี่ยวผ่านหัวไหล่ เสื้อสูทราคาแพงขาดวิ่นเผยให้เห็นรอยแผลเป็นเก่าแก่ที่บอกเล่าเรื่องราวความเจ็บปวดในอดีต เขากระชากแขนของบอดี้การ์ดคนหนึ่งเหวี่ยงเข้าชนกับเสาหินอ่อนจนหมดสติไปทันที ทว่าความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินเรียวแรง เมื่อจำนวนคนที่ไม่เท่ากันทำให้เขาต้องรับมือกับการโจมตีแบบไม่ให้พักหายใจ เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นหินอ่อนทีละหยด ไหลซึมตามร่องกระเบื้องราวกับงานศิลปะที่ถูกแต่งแต้มด้วยความรุนแรง เมฆายืนหอบหายใจถี่กระชั้น เหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคาย สายตาของเขายังคงแน่วแน่ แม้บาดแผลตามร่างกายจะเริ่มส่งสัญญาณเตือนว่าขีดจำกัดกำลังมาเยือน บอดี้การ์ดที่เหลืออีกห้าคนหยุดชะงัก ล้อมรอบเขาไว้เป็นวงกลมชั้นนอก ทุกคนต่างตั้งท่าพร้อมจู่โจมระลอกสุดท้าย "ยอมจำนนซะเถอะ เมฆา..." เสียงจากลำโพงซ่อนรูปตัวเรือนกระจกดังขึ้น มันคือเสียงของอัครพลที่เฝ้ามองผ่านกล้องวงจรปิด "คุณไม่มีทางเดินออกไปจากป้อมปราการแห่งนี้ได้หรอก ความลับเรื่องครอบครัวของคุณ มันควรจะฝังลงหลุมไปพร้อมกับพวกเขาตั้งแต่แรกแล้ว" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้เมฆาหวาดกลัว หากแต่จุดประกายไฟแห่งความแค้นให้ลุกโชนขึ้นในอก ดวงตาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัด เขาย่อตัวลงเล็กน้อย เตรียมรับมือกับการพุ่งชนครั้งสุดท้ายที่เดิมพันด้วยลมหายใจ ทว่า... ก่อนที่คมมีดเล่มแรกจะพุ่งเข้ามา ร่างของบอดี้การ์ดด้านหลังสุดคนหนึ่งกลับสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดฮวบลงไปพร้อมกับรอยแผลเหวอะหวะที่กลางหลัง และสิ่งที่ปรากฏตามมาคือรอยยิ้มเย็นเยียบของบุคคลที่ก้าวพ้นเงาสลัวออกมาจากประตูห้องลับ—คนที่รินรดาจำได้แม่นยำว่า...ไม่มีทางมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้เด็ดขาด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ - เมทริกซ์ซีโร่