จดหมายจากเถ้าถ่าน

“อย่าเปิดมัน... ถ้าแกยังรักชีวิตที่เหลืออยู่นั่น” เสียงแหบพร่าจากปลายสายข้ามโลกขาดห้วงไปพร้อมกับเสียงสัญญาณรบกวนที่ฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้องของโลหะเสียดสีกัน เมฆากดตัดสายทิ้งโดยไม่รอฟังประโยคต่อมา เขาวางโทรศัพท์เครื่องเก่าลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงของกาลเวลา แสงไฟจากหลอดนีออนสลัวๆ บนเพดานห้องพักย่านเสื่อมโทรมกะพริบถี่ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ ตรงหน้าเขา บนพื้นไม้ปาร์เกต์ที่บวมพองเพราะความชื้น มีซองจดหมายสีน้ำตาลเข้มวางอยู่อย่างโดดเดี่ยว ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีตราประทับไปรษณีย์ มีเพียงรอยไหม้เกรียมที่ขอบกระดาษราวกับถูกหยิบออกมาจากกองเพลิงที่ยังไม่มอดสนิท เมฆานิ่งไปครู่หนึ่ง มือที่สวมถุงมือหนังบางเฉียบเอื้อมไปสัมผัสพื้นผิวของซองจดหมายนั้น กลิ่นของมันไม่ใช่กลิ่นกระดาษเก่า แต่มันคือกลิ่นของกำมะถันและกลิ่นไหม้ที่ชวนให้เขานึกถึงวันนั้น... วันที่คฤหาสน์ของตระกูลวรโชติกลายเป็นเตาเผามนุษย์ขนาดใหญ่เมื่อสิบปีก่อน เขาสูดหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก ก่อนจะฉีกซองนั้นออกด้วยความใจเย็นเยือก ข้างในไม่มีข้อความหวานซึ้งหรือคำเตือนทั่วไป มีเพียงภาพถ่ายใบเดียวที่มุมขวาถูกเผาจนหายไปครึ่งหนึ่ง และแผ่นกระดาษจดหมายที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา... ลายมือของพ่อเขา คนที่ทางราชการยืนยันว่าเสียชีวิตไปพร้อมกับเถ้าถ่านในวันนั้น *‘ความจริงไม่ได้ถูกฝังอยู่ในหลุมศพ แต่ถูกกักขังอยู่ในรอยจารึก... เมฆา อย่าไว้ใจใคร แม้แต่เงาของตัวเอง’* เมฆากัดกรามแน่นจนกรามขึ้นสันนูน เขาไม่ได้ตกใจที่เห็นลายมือนี้ แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายเขาเย็นเยียบคือวันที่ประทับอยู่มุมกระดาษ... มันคือวันที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ครับ พ่อ" เขากระซิบกับความว่างเปล่า เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ทำให้เมฆาตื่นจากภวังค์ เขาซ่อนจดหมายไว้ใต้สมุดบันทึกในพริบตา ก่อนจะคว้ามีดพกที่วางอยู่ข้างตัวมาถือไว้มั่น "เมฆา เปิดประตูเถอะ ฉันรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน" น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงด้วยความกังวลของรินรดาทำให้อารมณ์คุกรุ่นของเขาสงบลงเล็กน้อย เขาเดินไปที่ประตูแล้วปลดล็อกโซ่คล้อง รินรดาก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทที่ดูเป็นทางการเกินกว่าจะมาอยู่ในย่านเสื่อมโทรมนี้ เธอปัดฝุ่นที่เกาะตามแขนเสื้อออกพลางมองสำรวจสภาพห้องด้วยสายตาของอดีตนักข่าวสืบสวนที่มองเห็น 'ร่องรอย' มากกว่าสิ่งที่คนทั่วไปเห็น "คุณดูแย่มาก" รินรดาว่าพลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกตัวเดียวในห้อง "มีคนพยายามแฮ็กเข้าฐานข้อมูลของมูลนิธิที่ฉันทำงานอยู่ และหัวข้อเดียวที่พวกมันสืบค้นคือชื่อของพ่อคุณ" เมฆาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ข่าวกรองของคุณไวดีนี่" "อย่ามาประชด" รินรดาขยับตัวเข้าใกล้ "อัครพลเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว มันไม่ได้แค่ต้องการกว้านซื้อที่ดินย่านใจกลางเมือง แต่มันกำลังรื้อฟื้นโปรเจกต์ 'ไซเฟอร์' ที่ถูกยกเลิกไปเมื่อสิบปีก่อน... เมฆา ถ้าคุณมีอะไรที่พ่อคุณทิ้งไว้ให้ ไม่ว่าจะเป็นกุญแจ รหัส หรือบันทึก ให้ฉันช่วย" "คุณก็รู้ว่าถ้าคุณยุ่งกับเรื่องนี้ ชีวิตที่เหลืออยู่ของคุณจะไม่ปลอดภัย" เมฆาย้อนกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากแฝงด้วยความห่วงใยที่ซ่อนลึก "ฉันไม่เคยกลัวความตายเมฆา ฉันกลัวการตายโดยที่ความจริงยังคงถูกปกปิดอยู่ใต้เงาของคนอย่างอัครพลมากกว่า" เมฆานิ่งเงียบไปนาน เขามองมือของตนเองที่สั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่เสี่ยงที่สุด เขาหยิบจดหมายฉบับนั้นออกมาจากใต้สมุดแล้วยื่นให้รินรดา รินรดารับไปอ่าน ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ขณะไล่สายตาไปตามตัวอักษร "ลายมือนี่... นี่มันไม่ใช่แค่การเขียนข้อความ แต่มันเป็นพิกัด มันคือรหัสฐานสิบหกที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเพื่อปกปิดตำแหน่งของ 'ห้องสมุดสีเลือด' " "คุณคิดว่านั่นคือสถานที่ที่พ่อผมถูกขังไว้ก่อนตายงั้นเหรอ?" "ไม่ใช่แค่ถูกขัง" รินรดาเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอเต็มไปด้วยความพรั่นพรึง "มันคือสถานที่ที่เขากำลังสร้างมันขึ้นมาใหม่... อัครพลไม่ได้กำลังตามหาความลับ แต่มันกำลังตามหา 'กุญแจ' ที่อยู่ในสายเลือดของคุณ" ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับพรึบลงโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง แต่ท่ามกลางความมืดมิดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก มันไม่ใช่เสียงของคนธรรมดา แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังราคาแพงที่ก้าวเดินด้วยจังหวะของผู้คุมเกม เมฆากระชากแขนรินรดาให้หมอบลงหลังโต๊ะทำงาน เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้น 'ฟุ่บ!' เจาะทะลุประตูไม้เข้ามาฝังอยู่ในผนังห่างจากหัวของเมฆาเพียงไม่กี่นิ้ว รินรดากระซิบเสียงสั่น "มันตามมาถึงที่นี่ได้ยังไง?" เมฆาไม่ได้ตอบ เขาหยิบมีดเล่มเดิมขึ้นมา แล้วเหลือบมองไปที่รูกระสุนที่เจาะทะลุประตูเข้ามา ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่เย็นเยียบออกมาท่ามกลางความมืด "เพราะคนทรยศไม่ได้อยู่ข้างนอกนั่นรินรดา..." เขากระซิบข้างหูเธอ "แต่มันแฝงตัวอยู่ในกลุ่มคนที่คุณเชื่อใจที่สุดต่างหาก" ปัง! เสียงพังประตูบานนั้นดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างของชายชุดดำสามคนที่กรูเข้ามา แต่ในจังหวะที่เมฆากำลังจะกระโจนออกไปรับมือ แสงไฟฉายสว่างวาบจากหน้าต่างห้องที่ควรจะถูกปิดตายเผยให้เห็นเงาของใครบางคนที่ยืนถืออาวุธยาวเล็งตรงมายังจุดที่เขานั่งอยู่... และคนคนนั้น สวมแหวนหัวกะโหลกสีเงินที่เมฆาจำได้แม่นยำว่าเป็นของพ่อเขาเอง! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ครับ - เมทริกซ์ซีโร่