รหัสลับในหน้ากระดาษ

เสียงกุกกักของเฟืองทองเหลืองที่ขบกันภายในลูกโลกจำลองดาราจักร ดังกลบเสียงถอนหายใจยาวเหยียดของเรย์ในห้องสมุดหลวงชั้นใต้ดิน กลิ่นอับของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของน้ำมันสนและขี้ผึ้งขัดชั้นหนังสือ ทำให้บรรยากาศยามวิกาลนี้ดูขรึมขลังและโดดเดี่ยวเป็นทวีคูณ นิ้วเรียวยาวของเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยคราบหมึกสีดำจากการคัดลอกวงจรเวท กำลังเคาะลงบนหน้ากระดาษพาร์ทชمنتสีเหลืองกรอบของตำราพื้นฐานการควบคุมมานากระแสตรง ทว่า สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาไม่ใช่ทฤษฎีเวทบทที่สามสิบเจ็ดซึ่งอาจารย์ประจำวิชาเพิ่งสอนไปเมื่อภาคเรียนก่อน แต่เป็นรอยขูดขีดด้วยหมึกเวทมนตร์จางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ลายน้ำรูปตราสถาบัน หากมองด้วยตาเปล่า มันเป็นเพียงรอยตำหนิจากการพิมพ์ที่ผิดพลาด แต่สำหรับเรย์ ผู้ซึ่งมองเห็นโครงสร้างของมานาเป็นชุดคำสั่งตรรกะแบบไบนารี รอยขูดขีดเหล่านั้นกลับเรียงร้อยกันเป็น "ฟังก์ชันตรรกะเชิงซ้อน" ที่ถูกเข้ารหัสไว้อย่างแนบเนียน "น่าสนใจ..." เรย์พึมพำกับตัวเอง แววตาหลังกรอบแว่นโลหะฉายประกายความวิเคราะห์อย่างเฉียบคม นี่ไม่ใช่รอยเปื้อนธรรมดา แต่มันคือ "แบคดอร์" หรือช่องโหว่ที่จงใจฝังไว้ในตำราเรียนบังคับของสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเมเดีย ตำราที่นักเรียนปีหนึ่งทุกคนต้องถือครองและท่องจำมันราวกับเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ หากถอดรหัสตรรกะนี้ออกมาตามหลักการประมวลผลของอัลกอริทึม มันคือชุดคำสั่งที่จะดึงดูดกระแสมานาส่วนเกินจากตัวผู้ร่าย ส่งตรงไปยังศิลาประเมินผลกลางสนามสอบโดยที่เจ้าตัวไม่มีทางรู้ตัวเลยแม้แต่น้อย พูดง่ายๆ ก็คือ ระบบคุมสอบของที่นี่ไม่ได้วัดศักยภาพที่แท้จริงของผู้เรียน แต่มันกำลังสูบ "เศษเสี้ยววิญญาณและพลังชีวิต" เพื่อไปป้อนให้แก่บางสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้รากฐานของหอคอยศิลาแห่งนี้ต่างหาก "กำลังทำอะไรอยู่เหรอ เรย์?" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากความมืดบริเวณมุมชั้นหนังสือ เรย์สะดุ้งเล็กน้อยแต่มือยังคงนิ่งสนิท เขารีบปิดตำราเล่มนั้นลงอย่างแนบเนียน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาเยือน เอเลน่าก้าวออกมาจากเงาสลัวของชั้นหนังสือ แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกระจกสีลายวิจิตรสะท้อนลงบนเส้นผมสีเงินยวงและชุดยูนิฟอร์มสภานักเรียนที่รีดเรียบไร้ที่ติ ดวงตาสสีฟ้าครามของเธอกวาดมองโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยกระดาษบันทึกสูตรคำนวณ ก่อนจะหยุดนิ่งที่ใบหน้าอันเยือกเย็นของเด็กหนุ่ม "ฉันคิดว่าห้องสมุดปิดทำการไปตั้งแต่สองชั่วโมงก่อนแล้วนะ, สมาชิกนอกคอกผู้มีระดับพลังเวท F" เอเลน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามวิสัยของเธอ แต่แววตากลับเจือไปด้วยความสงสัยระคนเป็นห่วง "แล้วก็... หวังว่าสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ จะไม่ใช่การพยายามแฮกเข้าระบบป้องกันของหอคอยเวทมนตร์อีกนะ" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เขายืดตัวพิงพนักเก้าอี้ไม้ พร้อมกับประสานมือไว้ใต้คาง "ถ้าผมบอกว่าผมแค่กำลังทำการบ้านวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ คุณจะเชื่อไหมล่ะครับ, คุณเอเลน่า" "คำโกหกที่ไม่แนบเนียนเอาเสียเลย" เอเลน่าเดินเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเลตลอยมาแตะจมูก "ฉันเห็นสีหน้าของคุณเมื่อครู่ เรย์ คนที่กำลังอ่านหนังสือเรียนธรรมดาเขาไม่ทำหน้าเหมือนเพิ่งค้นพบทางเข้าห้องใต้ดินของจอมมารหรอกนะ... ว่าแต่นั่นคืออะไร?" สายตาของหัวหน้าสภานักเรียนก้มลงมองตำราเรียนเล่มหนาที่ถูกปิดสนิท เรย์รู้ดีว่าการจะปิดบังอัจฉริยะธาตุแสงผู้นี้ไม่ใช่เรื่องง่าย และยิ่งไปกว่านั้น การจะไขปริศนาเบื้องหลังระบบคุมสอบนี้ลำพังตัวคนเดียว เป็นภาระที่หนักหน่วงเกินกว่าที่พลังเวทระดับ F ของเขาจะแบกรับไหว เรย์ถอนหายใจยาวเป็นครั้งที่สองในคืนนี้ เขาเลื่อนตำราเล่มนั้นกลับไปตรงหน้าเอเลน่า ช้าๆ และจงใจเปิดมันออกไปยังหน้าที่ซ่อนรหัสลับเอาไว้ "ถ้าผมบอกคุณว่า... คะแนนสอบทฤษฎีเวทมนตร์ตลอดสามปีที่ผ่านมาของพวกเรา เป็นเรื่องโกหกทั้งเพ คุณจะว่าอย่างไรล่ะครับ?" เอเลน่าขมวดคิ้วมุ่น เธอก้มลงมองรอยขูดขีดบนหน้ากระดาษพาร์ทชเมนต์ด้วยความฉงน ในฐานะผู้ที่มีผลการเรียนเป็นอันดับหนึ่งของชั้นปี เธอย่อมคุ้นเคยกับตำราเล่มนี้ดีกว่าใคร แต่ทว่า... เธอกลับไม่เคยสังเกตเห็นความผิดปกตินี้มาก่อนเลยแม้แต่น้อย "นี่มัน... รอยเวทมนตร์ระดับต่ำนี่นา ทำไมมันถึง..." เอเลน่าพึมพำ นิ้วเรียวแตะลงบนรอยขูดขีดนั้นโดยสัญชาตญาณ "อย่าแตะนะ!" เรย์ร้องเตือนด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดและดังกว่าปกติ *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณเตือนโลหะก้องกังวานขึ้นในหัวของเรย์ ราวกับเสียงระฆังมรณะจากโลกดิจิทัลที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา พร้อมกับตัวอักษรเรืองแสงสีแดงฉานที่สั่นระริก [ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลระดับสูงโดยไม่ได้รับอนุญาต] [คำเตือน: วงจรเวทถูกกระตุ้นโดยบุคคลภายนอก] [กำลังเริ่มกระบวนการระบุตัวตน... 10%... 30%] บรรยากาศในห้องสมุดพลันทึบตันขึ้นอย่างฉับพลัน อุณห็ภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวออกจากริมฝีปากของทั้งสอง เปลวไฟจากตะเกียงเวทมนตร์บนโต๊ะเปลี่ยนจากสีส้มอบอุ่นเป็นสีครามเย็นเยียบ และก่อนที่เอเลน่าจะทันได้ชักมือกลับ แสงสว่างวาบสีแดงฉานก็พุ่งทะลักออกมาจากรอยขูดขีดบนหน้ากระดาษ กลายเป็นโซ่ตรวนเวทมนตร์ที่พุ่งตรงเข้าพันธนาการข้อมือของเธอและเรย์เอาไว้แน่นหนา! "เกิดอะไรขึ้น!" เอเลน่าอุทานด้วยความตกใจ พลังเวทธาตุแสงในตัวถูกปลุกขึ้นโดยอัตโนมัติรอบตัวเธอเป็นประกายระยิบระยับ ทว่าโซ่ตรวนเวทนั้นกลับดูดกลืนแสงสว่างของเธอเข้าไปอย่างไร้ก้นบึ้ง เรย์กัดฟันกรอด สมองอันฉลาดเป็นกรดประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูงสุด เวทมนตร์บทนี้ไม่ใช่ระบบรักษาความปลอดภัยของโรงเรียน แต่เป็น "ระบบกำจัดทิ้ง" ที่ถูกตั้งเงื่อนไขไว้ตั้งแต่แรก หากมีใครล่วงรู้ความลับนี้ และในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด ประตูไม้บานใหญ่ของห้องสมุดที่ควรจะถูกล็อกด้วยเวทมนตร์โบราณ กลับถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาในความมืด... "ช่างน่าประทับใจเสียจริง..." น้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และคุ้นเคยอย่างยิ่งดังขึ้นจากความมืดมิด เรย์เบิกตากว้างเมื่อเงาร่างของอาจารย์ผู้ควบคุมหอคอยก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากซึ่งไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ สิ้นเชิง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากบทแรกไปกับผมนะครับ