กระบี่ไร้ลักษณ์ทักทายศิษย์พี่

กลิ่นอายโลหิตจางๆ คละคลุ้งปะปนอยู่กับไอน้ำแข็งยามค่ำคืน ณ ยอดเขาเทียนซาน ปลายกระบี่สีนิลกาฬของ 'จิ่งเหยียน' ปักลงบนพื้นศิลาแกร่งโดยไร้ซึ่งเสียงสะท้อน ทว่าแรงกดดันจากอาคมกระบี่กลับทำให้แผ่นศิลาเบื้องล่างแตករ้าวเป็นรอยแยกรูปใยแมงมุมนับร้อยสาย เขายืนสงบนิ่งดั่งรูปสลักหยกขาว อาภรณ์สีฟ้าครามปลิวไสวตามกระแสลมปราณที่หมุนวนรอบกาย ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองไปยังร่างระหงที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงสumuก้าว 'หลี่มู่หราน' ศิษย์ผู้น้องผู้กุมชะตากรรมและหัวใจที่เขาพยายามปิดตายมาเนิ่นนาน "เจ้ายังคงยึดติดกับวิถีเซียนไร้ใจเช่นนั้นหรือ, ศิษย์พี่" น้ำเสียงของหลี่มู่หรานราบเรียบทว่าสั่นเครือเล็กน้อย นางกวาดสายตามองรอยแยกบนพื้นศิลา ก่อนจะเงยขึ้นสบตาผู้เป็นอาจารย์และศิษย์พี่ในคราเดียวกัน ในมือบางของนางกระชับด้ามกระบี่ไม้ท้อเก่าคร่ำคร่าเล่มหนึ่ง—กระบี่ไร้คมที่ผ่านการหล่อหลอมด้วยหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดมาครึ่งค่อนชีวิต จิ่งเหยียนไม่ตอบคำถามนั้นทันที เขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววสดใส ทว่าบัดนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่าและรอยร้าวรานที่เขาก่อขึ้นด้วยมือตนเอง "วิถีเต๋าคือความโดดเดี่ยว มู่หราน... เจ้าไม่ควรมาอยู่ ณ จุดนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นราวกับเสียงสะท้อนจากหุบเหวไร้ก้นบึง "กระบี่ในมือเจ้าสั่นเทา เจ้ามิได้ต้องการประลองเพื่อชี้ขาด แต่เจ้ากำลังลังเลที่จะตัดสะพานเยื่อใยครั้งสุดท้ายต่างหาก" "ข้าไม่ได้ลังเล!" คำปฏิเสธดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างเพรียวบางที่พุ่งทะยานออกไปดั่งสายฟ้าแลบ หลี่มู่หรานเลือกใช้กระบวนท่าแรกแห่ง 'วิถีกระบี่เมฆาสลาย' วิชาต้องห้ามที่ถ่ายทอดกันเฉพาะเจ้าสำนัก แม้ไร้ซึ่งคมเหล็ก ทว่าไอปราณกระบี่กลับแหลมคมดั่งเข็มนับหมื่นเล่มที่กรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู บรรยากาศรอบด้านพลันเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนจากม่านหมอกปราณที่นางปลดปล่อยออกมา สมรภูมิเซียนคู่ขนานเริ่มต้นขึ้นอย่างไร้เสียงเตือน ทว่าดุเดือดจนฟ้าดินยังต้องสั่นสะเทือน จิ่งเหยียนยังคงยืนหยัดอยู่ในท่าเดิม ราวกับภูเขาไท่ซานที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อพายุหมุน จนกระทั่งปลายกระบี่ไม้ท้อจ่อมาถึงห่างจากหว่างคิ้วของเขาเพียงมิลลิเมตรเดียวเท่านั้น ลมปราณรอบตัวเขาจึงระเบิดออกโดยอัตโนมัติ ตูม! คลื่นพลังกระบี่สะท้อนกลับอย่างรุนแรงจนร่างของหลี่มู่หรานถูกซัดกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว เท้าเรียวไถลไปบนพื้นหิมะจนเกิดเป็นทางยาว นางกระออกมาเป็นโลหิตสีแดงฉานตัดกับความขาวโพลนของยอดเขา ทว่ารอยยิ้มเยาะหยันกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง "ท่านบอกว่าข้าไร้ความเด็ดเดี่ยว... แต่กระบี่เมื่อครู่ของท่าน ปราณีข้าถึงสามส่วน" หลี่มู่หรานปาดคราบโลหิตที่มุมปาก แววตาคู่ดื้อรั้นฉายประกายท้าทายระคนตัดพ้อ "เหตุใดจึงไม่ลงมือให้เด็ดขาดเล่า? ไหนว่าท่านตัดขาดจากโลกีย์วิสัยแล้วอย่างไร!" จิ่งเหยียนนิ่งงัน หัวใจในอกกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความทรงจำเมื่อร้อยปีก่อนย้อนกลับมาทับซ้อน ภาพวันที่นางยอมรับทัณฑ์สวรรค์แทนเขา ภาพรอยแผลเป็นที่ประทับอยู่บนแผ่นหลังบางนั้น—ทั้งหมดคือโซ่ตรวนที่เขารักษาไว้ด้วยความเจ็บปวด "เจ้าไม่เข้าใจ..." จิ่งเหยียนพึมพำ น้ำเสียงที่เคยเยือกเย็นราบเรียบกลับสั่นพร่าขึ้นมาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "หากข้าลงมือเต็มกำลัง คนที่จะต้องแหลกสลายไปไม่ใช่เจ้า... แต่คือดวงวิญญาณของข้าเองต่างหาก" สิ้นเสียงคำว่า 'ดวงวิญญาณ' อากาศรอบกายพลันหยุดนิ่ง รัศมีกระบี่สีนิลกาฬที่ปักอยู่บนพื้นสะท้อนแสงวาบขึ้นสู่ท้องนภากลายเป็นลำแสงสีครามพุ่งทะลวงเมฆา ทว่าก่อนที่บทเพลงแห่งการประลองจะดำเนินไปถึงจุดแตกหัก เสียงระฆังโบราณจากยอดเขาชั้นในก็ดังขึ้นก้องกังวานสามครา ด๋ง... ด๋ง... ด๋ง... เสียงระฆังที่มิได้ตีด้วยมนตรา หากแต่สั่นสะเทือนมาจากห้วงสำนึกของผู้อาวุโสสูงสุดผู้หลับใหลมานับพันปี จิ่งเหยียนและหลี่มู่หรานชะงักค้าง ทั้งคู่หันขวابไปยังทิศทางของหุบเขาอัสดงพร้อมกันด้วยความตกตะลึง ม่านพลังปกป้องสำนักที่เคยแข็งแกร่งดั่งเหล็กไหล บัดนี้กำลังปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับกระจกที่ถูกค้อนทุบ เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิท ปรากฏขึ้นท่ามกลางรอยแยกของมิติ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทงหัวใจของคนทั้งคู่จนชาหนึบ "ศิษย์พี่ใหญ่จิ่ง... และแม่นางหลี่... พวกท่านยังมัวแต่เล่นสนุกอะไรกันอยู่เล่า? แดนผนองอัคคีเบื้องล่าง... บัดนี้แตกพ่ายแล้ว และ 'สิ่งนั้น' กำลังจะตื่นขึ้นมาทวงคืนทุกสิ่ง" หลิวเยี่ยนซีขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหนาวเหน็บนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ