การลงทุนครั้งประวัติศาสตร์

"ห้าพันล้านดอลลาร์... สำหรับเศษกระดาษที่ยังเป็นแค่ทฤษฎีในห้องแล็บ คุณกวินครับ นี่มันไม่ใช่การลงทุน แต่มันคือการฆ่าตัวตายทางการเงินที่แพงที่สุดในประวัติศาสตร์เลยนะครับ" เสียงของที่ปรึกษาทางการเงินอาวุโสสั่นเครือเล็กน้อย ขณะที่เขาเลื่อนเอกสารสัญญาฉบับหนาเตอะวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาว บรรยากาศภายในห้องประชุมชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางมหานครเงียบกริบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิวราวกับจะเน้นย้ำความตึงเครียดของสถานการณ์ กวินนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสงบนิ่ง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะที่เดาทางไม่ได้ ดวงตาคู่คมของเขาไม่ได้เหลือบมองตัวเลขในสัญญา แต่กลับจดจ้องไปยังภาพร่างของเทคโนโลยี 'ควอนตัมโปรเซสเซอร์รุ่นบุกเบิก' ที่วางอยู่ตรงหน้า มันคือสิทธิบัตรที่โลกอนาคตจะจารึกว่าคือจุดเริ่มต้นของยุคสมัยใหม่ แต่วันนี้... มันยังเป็นแค่ความฝันที่ไร้ค่าในสายตาของนักลงทุนทั่วไป "การลงทุนที่ปลอดภัยที่สุด คือการลงทุนในสิ่งที่คนทั้งโลกยังมองไม่เห็นว่ามันคืออนาคตครับ" กวินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง เขารับปากกาจากมือเลขาฯ ก่อนจะเซ็นชื่อลงไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว "และอีกอย่างครับ... ผมไม่ได้ซื้อสิทธิบัตร ผมกำลังซื้อ 'คอขวด' ของธันวา" เขารู้ดีว่าในอนาคตที่เขาจากมา ธันวาจะใช้สิทธิบัตรชุดนี้เป็นฐานรากในการสร้างอาณาจักรสื่อสารและปัญญาประดิษฐ์ที่ผูกขาดโลก แต่กวินในวันนี้ ไม่ใช่กวินคนเดิมที่ยอมให้ใครมาเหยียบซ้ำ เขามาที่นี่เพื่อดึงคันโยกทำลายล้าง ตัดหน้าศัตรูในวินาทีที่อีกฝ่ายกำลังรวบรวมเงินทุน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากโถงทางเดิน ก่อนที่ประตูห้องประชุมจะถูกผลักออกโดยไม่มีการเคาะ "กวิน! แกทำบ้าอะไรลงไป!" ธันวาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าแดงก่ำ ลมหายใจหอบถี่ บ่งบอกถึงการรีบร้อนเดินทางมาที่นี่อย่างที่สุด ในมือของเขาถือแท็บเล็ตที่แสดงกราฟการระดมทุนของบริษัทกวินที่พุ่งเป้าไปที่โครงการนี้โดยเฉพาะ กวินไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขายังคงเก็บเอกสารอย่างใจเย็น "คุณธันวาครับ มารยาทในการสนทนาคงไม่ใช่สิ่งที่ผมคาดหวังได้จากคนอย่างคุณสินะครับ" "หยุดเล่นขายของสักที! สิทธิบัตรนั่นมันเป็นของบริษัทฉัน! เราตกลงกันแล้วว่าจะร่วมทุน!" ธันวากระแทกมือลงบนโต๊ะ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและความกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "แกจะเอาเทคโนโลยีที่ซับซ้อนขนาดนี้ไปทำอะไร? แกมันก็แค่คนดวงดีที่ฟลุกรวยขึ้นมาจากตลาดหุ้น แกไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าโลกเทคโนโลยีมันโหดร้ายแค่ไหน!" กวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่ได้เปรียบและความสงบเยือกเย็นทำให้ธันวาต้องชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสาวเท้าเดินเข้าไปหาธันวาช้าๆ จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและไอความเย็นจากตัวกวินทำให้ธันวารู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ความดวงดีเหรอครับ?" กวินกระซิบข้างหูธันวา น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนคนฟังขนลุก "คุณยังคิดว่าทุกอย่างที่ผมทำเป็นเรื่องของโชคชะตาอยู่สินะครับ ถึงได้พลาดโอกาสทำเงินหมื่นล้านไปหลายครั้ง... สิทธิบัตรนี้ไม่ได้เป็นของคุณตั้งแต่วินาทีที่คุณตัดสินใจหักหลังผมเมื่อสามปีก่อนแล้วครับ" ธันวาหน้าถอดสี "แก... แกหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่าตั้งแต่วินาทีนี้ไป... ทรัพย์สินทางปัญญาชิ้นนี้เป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว และบริษัทของคุณจะถูกบังคับให้ใช้สิทธิบัตรที่ด้อยกว่าไปอีกทศวรรษครับ" กวินยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความปราณี "คุณไม่มีทางก้าวผ่านผมไปได้ ไม่ว่าจะชาติไหน หรือกี่ชาติก็ตาม" กวินหันไปพยักหน้าให้เลขาฯ ของเขา ก่อนจะเดินก้าวผ่านธันวาออกไปจากห้องประชุม ทิ้งให้ศัตรูคู่อาฆาตยืนสั่นสะท้านอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า แต่ในขณะที่กวินกำลังจะก้าวพ้นประตู บอดี้การ์ดของธันวาก็ขยับตัวเข้ามาขวางไว้ พร้อมกับชายชุดดำอีกคนที่กวินไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนก้าวออกมาจากเงามืดของมุมห้อง "กวิน... นายลืมไปอย่างหนึ่งนะ" ธันวาแค่นหัวเราะทั้งที่เหงื่อไหลซึมหน้าผาก "เทคโนโลยีนี้อาจจะซื้อได้ด้วยเงิน แต่มันไม่สามารถใช้งานได้ ถ้าไม่มี 'กุญแจ' ที่อยู่ในหัวของวิศวกรคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่... และตอนนี้ คนคนนั้นกำลังนั่งอยู่ในรถของฉันที่จอดรออยู่ข้างล่าง" กวินชะงักฝีเท้าลง หัวใจในอกเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคงราวกับหินผา เขาหันกลับมามองธันวาด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก "คุณมั่นใจเหรอครับธันวา... ว่านั่นคือตัวจริง?" กวินยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู ก่อนจะกดปุ่มส่งข้อความสั้นๆ ไปหนึ่งฉบับ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปทั่วตึกพร้อมกับหน้าจอทีวีทุกจุดในห้องประชุมที่เปลี่ยนเป็นภาพถ่ายสดจากภายในรถของธันวา... ที่ว่างเปล่า ไม่มีวิศวกร ไม่มีคนขับ มีเพียงระเบิดเวลาดิจิทัลที่กำลังนับถอยหลังเหลือเพียง 30 วินาที! ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสู่ความมั่งคั่งนะครับ!