คำเตือนจากความมืด

“ถ้าคิดจะขู่คนอย่างผมด้วยวิธีสกปรกแบบนี้ ผมแนะนำให้คุณเอาเวลาไปอ่านงบการเงินไตรมาสล่าสุดของบริษัทตัวเองดีกว่าครับ เพราะตอนนี้... อาณาจักรที่คุณกำลังยืนอยู่น่ะ มันไม่ได้มีฐานรากเป็นเหล็กกล้า แต่มันทำจากกระดาษที่กำลังจะถูกเผา” กวินวางสายโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คชิ้นงาม เสียงกดปุ่มวางสายหนักแน่นราวกับเสียงเคาะระฆังประหารชีวิต บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของเขาเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ชายหนุ่มเอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงกราฟหุ้นของบริษัทธันวาที่ดิ่งลงเหวอย่างต่อเนื่อง ความจริงที่ว่า 'พ่อแท้ๆ' ของเขาที่เสียชีวิตไปนานแล้ว กลับกลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่รายสุดท้ายที่ค้ำจุนธันวาอยู่ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้อย่างประณีตตั้งแต่อดีต เพื่อให้ธันวาตายใจจนถึงวินาทีสุดท้ายก่อนจะถึงจุดจบ *ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูจังหวะสม่ำเสมอสามครั้งดังขึ้น กวินไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าใครอยู่หลังบานไม้นั้น “เข้ามาครับ” ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างดีก้าวเข้ามา บุคลิกของเขาไม่ใช่เลขาส่วนตัวที่อ่อนน้อม แต่มันคือความสุขุมแบบทหารรับจ้างระดับพระกาฬที่เคยผ่านสนามรบมาโชกโชน ‘ศิลา’ คือชื่อของเขา อดีตหน่วยรบพิเศษที่กวินทุ่มเงินมหาศาลว่าจ้างให้มาเป็น ‘เงา’ ในยามที่เขาต้องลงมือเล่นเกมสกปรกกับปีศาจอย่างธันวา “พวกมันมาถึงชั้นใต้ดินแล้วครับ คุณกวิน” ศิลาเอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกริบมองผ่านกระจกบานใสลงไปยังโถงอาคารด้านล่าง กวินลุกขึ้นยืน จัดเนคไทให้เข้าที่พลางเดินไปที่หน้าต่าง “กี่คน?” “สี่คน มีอาวุธครบมือ ดูจากท่าทางแล้วน่าจะเป็นมือปืนรับจ้างจากซุ้มทางใต้ ไม่ใช่พวกนักเลงกระจอกที่ธันวาเคยใช้ครับ” กวินกระตุกยิ้มที่มุมปาก “แสดงว่าธันวาเริ่มสติแตกแล้วสินะครับ การที่มันกล้าส่งคนเข้ามาถึงถิ่นผม ทั้งที่รู้ว่าผมมีหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีลับของมัน... นี่มันคือสัญญาณของคนจนตรอก” “ผมจะให้พวกของผมจัดการให้จบในสามนาทีครับ” ศิลาขอคำสั่ง “อย่าให้ถึงขั้นนั้นเลยครับศิลา ผมไม่อยากให้ห้องทำงานผมเปื้อนเลือด แต่ถ้ามันจำเป็น... ก็จัดการให้เงียบที่สุด ผมต้องการให้ธันวารู้ว่า ต่อให้มันจะส่งปีศาจมาจากขุมนรกกี่ตัว ผมก็สามารถส่งพวกมันกลับไปได้ทุกตัว” ไม่ถึงสองนาทีต่อมา เสียงปืนเก็บเสียงที่ดังกริ๊กเบาๆ สลับกับเสียงร่างหนักๆ กระแทกกับพื้นคอนกรีตดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงาน ศิลาไม่ได้ขยับไปไหน เขายืนคุมเชิงกวินราวกับรูปปั้น กวินเพียงแค่เดินไปหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมาจิบช้าๆ พลางมองดูเงาสะท้อนในแก้วด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเผชิญหน้ากับความตาย ในชาติก่อนเขาตายอย่างหมาข้างถนนเพราะความไว้วางใจที่มอบให้กับเพื่อนรัก แต่ในชาตินี้... ทุกการตัดสินใจของเขาคือกลยุทธ์ ทุกความเจ็บปวดคือบทเรียนที่เขาต้องถอนทุนคืนให้สาสม “คุณกวินครับ” ศิลาเอ่ยขึ้นขณะที่ลูกน้องของเขาเดินเข้ามารายงานสถานการณ์ “หนึ่งในพวกมันทิ้งนี่ไว้ครับ” ชายชุดดำคนหนึ่งยื่นซองจดหมายสีขาวที่เปื้อนคราบเขม่าดินปืนมาให้ กวินรับมาเปิดอ่านโดยไม่แสดงความสะทกสะท้าน ในนั้นมีเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่มีข้อความสั้นๆ เขียนด้วยลายมือที่คุ้นตาอย่างประหลาด *‘ความลับของพ่อมึง... จะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้มึงวินาศสันตะโร’* กวินขยำกระดาษในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาไม่ได้โกรธ แต่เขากำลัง ‘สมเพช’ ธันวาที่พยายามขุดสุสานฝังตัวเองด้วยการเอาเรื่องพ่อของเขามาข่มขู่ “ศิลา... เปลี่ยนแผน” กวินหันกลับมาสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “พรุ่งนี้เช้าไม่ต้องถล่มหุ้นมันตามแผนเดิม” “แต่คุณกวินครับ?” “เราจะเล่นงานมันให้หนักกว่านั้น ในเมื่อมันอยากรู้นักว่าพ่อผมเกี่ยวข้องอะไรกับบริษัทของมัน งั้นผมก็จะจัดให้... พรุ่งนี้เปิดตลาดหุ้น ให้คุณปล่อยข่าวเรื่องการตรวจสอบบัญชีทุจริตย้อนหลังสิบปีที่เชื่อมโยงถึงชื่อผู้ถือหุ้นคนนั้น และส่งรายชื่อผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดให้สำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์ฯ ทันที” กวินเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองศิลาด้วยแววตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “รวมถึงชื่อของพ่อผมด้วย... ให้โลกรู้ไปเลยว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังความเน่าเฟะนี้” ศิลาพยักหน้ารับคำสั่งอย่างรู้หน้าที่ แต่ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของกวินก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นตา กวินกดรับด้วยความสงสัย “สวัสดีครับกวิน... ตกใจไหมที่ได้ยินเสียงฉัน?” กวินชะงักไปครู่หนึ่ง เสียงนี้... เสียงที่เขาไม่ได้ยินมานานนับสิบปี เสียงของคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับทั้งหมดในเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนั้น “พ่อ?” กวินเอ่ยเสียงแผ่ว ความเยือกเย็นที่เคยมีมาตลอดทั้งวันสั่นคลอนในชั่วพริบตา ปลายสายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย็นชาที่มากกว่าตัวของกวินเสียอีก “อย่าเรียกฉันว่าพ่อ... ในขณะที่มึงกำลังจะทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมา เพื่อจะแก้แค้นไอ้เด็กนั่น... มึงประเมินสถานการณ์พลาดไปก้าวหนึ่งนะ กวิน... เพราะตอนนี้ สิ่งที่มึงกำลังถืออยู่ในมือน่ะ ไม่ใช่หุ้น แต่มันคือระเบิดเวลาที่พร้อมจะเป่าสมองมึงให้กระจุยทันทีที่เปิดตลาดพรุ่งนี้เช้า” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายธุรกิจและแรงแค้นไปกับผมนะครับ