ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ

“ถ้าการเป็นพระเจ้าหมายถึงการนั่งมองเศษซากของพวกเหลือบไรที่พยายามกัดกินอนาคตของผมล่ะก็… ผมขอเป็นเพียงมนุษย์ที่ถือสิทธิ์ขาดในการตัดสินชีวิตพวกมันดีกว่าครับ” ผมวางแก้วคริสตัลที่มีวิสกี้ชั้นเลิศลงบนโต๊ะไม้โอ๊กราคาแพง สายตาจดจ้องไปยังร่างของหญิงสาวที่ยืนท้าทายอยู่เบื้องหน้า เธอคือคนที่เดินเคียงบ่าเคียงไหล่ผมมาตลอดในการกวาดล้างอาณาจักรสีเทาของธันวา แต่ในวินาทีนี้ คำถามของเธอไม่ได้ต้องการคำตอบเชิงธุรกิจ แต่มันคือคำถามเชิงจริยธรรมที่ผมเคยทิ้งไว้กลางทางเมื่อตอนย้อนเวลากลับมา ธันวานั่งพับเพียบอยู่บนพื้นห้องโถงของเพนต์เฮาส์หรูที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของเขา แต่บัดนี้เขากลายเป็นเพียงซากปรักหักพังของมนุษย์คนหนึ่ง ทรัพย์สินทั้งหมดถูกอายัด พอร์ตหุ้นที่เขาภูมิใจถูกผมถล่มจนกลายเป็นศูนย์ในพริบตาเดียวด้วยอัลกอริทึมที่ผมเขียนขึ้นเองเพื่อดัดหลังเขาโดยเฉพาะ “คุณจะทำอย่างไรต่อ กวิน?” เธอถามย้ำ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย “กองไฟที่คุณจุดไว้ มันกำลังจะเผาไหม้ทุกอย่าง ทั้งคนชั่ว และอาจจะรวมถึงความเป็นคนของคุณด้วย” ผมลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานยักษ์ที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ในยามค่ำคืน แสงไฟจากตึกระฟ้าเหล่านั้นเปรียบเสมือนกราฟหุ้นที่พุ่งทะยานและดิ่งเหวตามความโลภของมนุษย์ ผมจำได้ดีถึงวันที่ผมตายอย่างอนาถในห้องเช่าแคบๆ เพราะความไว้ใจเพื่อนรักอย่างธันวา แต่วันนี้ ผมคือคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกมิติ “โลกธุรกิจไม่มีที่ว่างให้กับความเมตตาหรอกครับ” ผมหมุนตัวกลับมามองชายที่เคยหักหลังผม “ธันวา นายคิดว่านายเป็นผู้ล่ามาตลอดชีวิต แต่นายลืมไปว่าในโลกของการลงทุน... ลำดับขั้นของห่วงโซ่อาหารไม่ได้ถูกกำหนดด้วยความฉลาดเพียงอย่างเดียว แต่มันถูกกำหนดด้วยการมองเห็นอนาคตก่อนใคร” ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยความเคียดแค้น “แกมันก็แค่ไอ้ขี้โกงที่รู้ล่วงหน้า! ถ้าไม่มีความทรงจำบ้าๆ นั่น แกก็แค่ไอ้กระจอกที่ไม่มีวันก้าวมาถึงจุดนี้ได้หรอก!” ผมยิ้ม มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกสะใจไม่ได้พุ่งพล่านเหมือนที่คิดไว้ แต่มันกลับเป็นความว่างเปล่าที่แสนสงบ “การรู้ล่วงหน้าเป็นเพียงเครื่องมือครับธันวา สิ่งที่ทำให้ผมชนะนายจริงๆ คือการยอมรับว่าความผิดพลาดในอดีตคือราคาที่แพงที่สุด และผมได้จ่ายมันไปหมดแล้วเพื่อที่จะไม่ต้องกลับไปเป็นคนเดิม” ผมเดินเข้าไปใกล้เขา ก้มลงมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ของเพื่อนเก่า “นายถามหาความเป็นคนงั้นหรือ? ความเป็นคนของฉันตายไปตั้งแต่วันที่นายขายฉันให้เจ้าหนี้แล้วครับธันวา สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้มีเพียง 'ธุรกิจ' ที่ต้องปิดบัญชีให้เรียบร้อย” ผมหันไปหาสัญญาเอกสารฉบับหนึ่งบนโต๊ะ มันคือเอกสารโอนหุ้นบริษัทในเครือทั้งหมดของธันวามาที่ชื่อผมเพียงผู้เดียว เมื่อผมเซ็นชื่อลงไป สิ่งที่เรียกว่าความแค้นก็จะจบลงอย่างสมบูรณ์ ความร่ำรวยระดับหมื่นล้านที่ผมสร้างขึ้นมาไม่ได้ถูกใช้เพื่อเสพสุขเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการสร้างกำแพงกั้นระหว่างอดีตที่โสมมกับอนาคตที่ผมเป็นคนลิขิตเอง “ชีวิตที่สมบูรณ์แบบไม่ได้แปลว่าชีวิตที่ไม่มีศัตรูนะครับ” ผมกล่าวพลางมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง “แต่มันคือชีวิตที่เราสามารถกำจัดอุปสรรคที่ขวางหน้าได้ โดยไม่ต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดอีกต่อไป” ขณะที่ปากกากำลังจะแตะลงบนกระดาษ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องโถงที่ถูกปิดตาย ผมไม่ได้ตกใจ แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับวูบไหวในใจเมื่อเห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามา พร้อมกับเอกสารตราประทับของหน่วยงานตรวจสอบธุรกรรมการเงินระดับประเทศ “กวิน คุณถูกกล่าวหาว่ามีส่วนพัวพันกับการฟอกเงินและปั่นหุ้นอย่างผิดกฎหมายในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเรียบ ผมวางปากกาลงช้าๆ หันกลับไปมองหญิงสาวข้างกายที่บัดนี้ใบหน้าของเธอเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความเย็นชาที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เธอไม่ได้ดูแปลกใจเลยแม้แต่นิดเดียว “แผนการที่คุณวางไว้มันยอดเยี่ยมมากกวิน” เธอกระซิบข้างหูผมในจังหวะที่เจ้าหน้าที่กำลังเดินเข้ามาหา “แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... ในกระดานหุ้นที่ใหญ่ที่สุด คุณไม่ใช่ผู้เล่นเพียงคนเดียว และผม... ไม่ได้หมายถึงแค่ธันวา” เธอกดรีโมทในมือ ทันใดนั้น จอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ในห้องก็เปิดขึ้น เผยให้เห็นกราฟการเงินของบริษัทผมที่กำลังดิ่งพสุธาอย่างรุนแรงพร้อมข่าวฉาวที่ถูกปล่อยออกมาแบบเรียลไทม์ และที่มุมห้อง ประตูอีกบานเปิดออก เผยให้เห็นร่างของคนที่ผมคิดว่าตายไปแล้ว... คนที่ผมเคยกำจัดทิ้งไปตั้งแต่วันแรกที่ย้อนเวลากลับมา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่เดินทางร่วมกับผมมาจนถึงวินาทีที่ความจริงเริ่มเผยตัวออกมานะครับ