สายตาจับผิดจากคนรอบข้าง

เสียงทุบประตูด้านนอกยังคงดังระรัว ปะปนกับเสียงเรียกชื่อมินตาด้วยความร้อนรนของกรณ์—เพื่อนสนิทและหุ้นส่วนทางธุรกิจที่เธอกลัวนักกลัวหนาว่าจะล่วงรู้ความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างเธอกับคราม ภายในห้องพักส่วน VIP ของสนามยิงปืนอินดอร์ บรรยากาศอึมครึมและอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ครามยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังร่างบางของมินตา ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่บริเวณต้นคอระหง ขณะที่มือหนาข้างหนึ่งบีบกระชับเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย มินตาตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นรำรัวราวกับกลองศึก มือเล็กๆ กำชายเสื้อเชิ้ตของตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ สายตาของเธอมองไปยังบานประตูไม้เนื้อแข็งสลับกับใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงแววคุกคามของคนที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่ "มินตา! ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น เปิดประตูเดี๋ยวนี้! มีคนเห็นคุณเดินมาทางนี้กับครามนะ เกิดอะไรขึ้นข้างในทำไมถึงเงียบไป!" เสียงของกรณ์ตะโกนลอดผ่านบานประตูเข้ามาอีกครั้ง น้ำเสียงเจือความสงสัยและร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด ครามไม่สะทกสะท้านต่อเสียงเรียกนั้นแม้แต่น้อย นัยน์ตาสสีเข้มคมกริบกวาดมองพวงแก้มเนียนที่ตอนนี้แดงระเรื่อด้วยความตื่นตระหนก เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูของเธอ เสียงทุบต่ำแหบพร่าลึกลงไปในโสตประสาท "ปล่อยให้มันเรียกไปสครับ... หรือคุณอยากจะเปิดประตูออกไปสารภาพกับมันตรงๆ ว่าตอนนี้คุณกำลังยืนเปลือยความรู้สึกอยู่ใต้ร่างของผมกันล่ะ" "คุณคราม... บ้าที่สุด" มินตาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธปนหวาดหอน เธอยกศอกขึ้นหมายจะกระแทกเข้าที่สีข้างของเขาเพื่อให้อีกฝ่ายถอยห่าง แต่มีหรือที่สถาปนิกหนุ่มร่างสูงใหญ่จะสะเทือน ครามกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะดันร่างเธอกับผนังห้องเย็นเฉียบอย่างแนบชิด แรงปะทะทางกายทำให้ความร้อนระอุพุ่งพล่านขึ้นมาอีกระลอก ครามก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้ความเกรงใจริมฝีปากหยักกดจູບหนักหน่วงลงบนผิวเนื้อเนียนจนเกิดรอยสีกุหลาบจางๆ มินตาครางฮือในลำคอด้วยความวาบหวามที่ตีคู่มากับความหวาดกลัว สติสัมปชัญญะที่พยายามประคับประคองเริ่มพร่าเลือนเมื่อปลายนิ้วแข็งแรงของเขาเริ่มสอดแทรกเข้ามาใต้ชายเสื้อผ้า ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนนุ่มจนเธอต้องแอ่นอกรับสัมผัสโดยสัญชาตญาณ "อื้อ... กรณ์... กรณ์เขายังอยู่ข้างนอกนะ..." เธอยังคงพยายามหาเหตุผลมาท้วงติง แม้เสียงของตัวเองจะสั่นพร่าและขาดห่วงจนแทบไม่เป็นภาษา "ช่างหัวมันสครับ..." ครามกระซิบตอบเสียงพร่า มือหนาเลื่อนขึ้นกอบกุมทรวงอกอิ่มผ่านเนื้อผ้าบางเบา บีบเคล้นหนักหน่วงจนหญิงสาวต้องหลับตาปี๋ หายใจหอบกระชั้น ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลงด้วยพิษสวาทที่เขาจงใจจุดไฟแผดเผา ข้างนอกประตู เสียงของกรณ์เงียบลงไปชั่วขณะ ราวกับเจ้าตัวกำลังหยุดฟังความเคลื่อนไหวภายในห้อง ความเงียบนั้นยิ่งทำให้หัวใจของมินตาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ กลัวเหลือเกินว่ากรณ์จะตัดสินใจหยิบกุญแจสำรองไขเข้ามา หรือพังประตูเข้ามาเห็นภาพอันน่าอับอายที่เธอกำลังตกเป็นเบี้ยล่างของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ ครามรับรู้ถึงความตื่นตระหนกของเธอ เขาหยุดการเคลื่อนไหวชั่วครู่ ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อบางๆ ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ "อยากให้มันเงียบไหมล่ะครับ..." เขาเอ่ยเสียงกระซิบชิดริมฝีปากเธอ "ถ้าไม่อยากให้มันรู้... ก็ทำตัวให้เงียบที่สุดสครับ อย่าแม้แต่จะส่งเสียงครางออกมาให้มันได้ยินเด็ดขาด" สิ้นคำพูดนั้น ครามก็ประทับริมฝีปากลงมาปิดกลีบปากอิ่มของเธออย่างดุดัน เร่าร้อน และไร้ความปรานี ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือข้างที่ว่างบีบเค้นสะโพกกลมกลึงให้แนบชิดเข้าหาร่างกายกำยำของเขาอย่างไร้ช่องว่าง มินตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รสจูบที่ทั้งดิบเถื่อนและเรียกร้องทำเอาสมองของเธอดับวูบ ความหวาดกลัวเรื่องกรณ์ถูกแทนที่ด้วยคลื่นความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านจนต้องจิกเล็บลงบนต้นแขนของเขาเพื่อระบายความวาบหวาม ร่างกายทั้งสองร่างบดเบียดเข้าหากันในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงครางอู้อี้ในลำคอที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรำรัว ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ เสียงฝีเท้าด้านนอกประตูจึงค่อยๆ ดังห่างออกไป พร้อมกับเสียงพึมพำด้วยความสงสัยของกรณ์ที่เดินจากไปในที่สุด มินตาหอบหายใจโยนตัวซบกับอกแกร่งของคราม ร่างกายอ่อนปวกเปียกแทบไร้เรี่ยวแรงจะยืนหยัด ครามก้มลงมองผลงานของตัวเองด้วยสายตาพึงพอใจ เขายกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าให้เธออย่างทะนุถนอมในแบบที่ขัดกับความดิบเถื่อนเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง "รอดตัวไปนะสครับ..." เขากระซิบชิดหน้าผากเนียน "แต่จำเอาไว้... ว่าความลับไม่มีในโลก ยิ่งคุณพยายามปิดบังผมกับมันมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งอยากจะขุดคุ้ยมากขึ้นเท่านั้น" มินตาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาดุดันและจริงจังของครามทำให้เธอรู้ทันทีว่า เกมนี้เธอไม่มีวันเป็นผู้ชนะได้เลย "คุณต้องการอะไรกันแน่... คราม" เธอเค้นเสียงถามด้วยความเหนื่อยอ่อน ครามไม่ตอบทันที เขายกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาอันล้น ก่อนที่เขาจะโน้มใบลงกระซิบประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ "ผมอยากได้คุณ... ทั้งตัวและหัวใจ และที่สำคัญที่สุด..." ครามเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน "กรณ์มันเริ่มสงสัยเกินไปแล้ว... พรุ่งนี้ ผมจะประกาศเรื่องของเราให้มันรู้ด้วยตัวเอง" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ