ไร้ที่ยืนในวงการ

ประกาศยกเลิกสัญญาฉุกเฉินดังสะท้อนก้องผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานตัวแคบ รินรดากวาดสายตามองข้อความอีเมลจากสามแบรนด์แฟชั่นชั้นนำที่ส่งเข้ามาติดต่อกันในเวลาไม่ถึงสิบนาที ทุกฉบับล้วนใช้สำนวนภาษาราชการที่เยือกเย็นและไร้เยื่อใย ใจความตรงกันคือการถอดถอนชื่อเธอออกจากโปรเจกต์คอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงอย่างเป็นทางการ โดยอ้างเหตุผลเรื่อง ‘ความเหมาะสมด้านชื่อเสียง’ และ ‘นโยบายรักษาภาพลักษณ์องค์กร’ ราวกับว่าตัวตนและผลงานสามปีที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมากับมือสลายกลายเป็นเพียงฝุ่นผงในชั่วข้ามคืน บนหน้าฟีดข่าวสังคมออนไลน์และนิตยสารแฟชั่นชื่อดัง ชื่อของชลิตากำลังถูกยกย่องให้เป็นอัจฉริยะรุ่นใหม่ผู้พลิกโฉมวงการตัดเย็บ ภาพถ่ายของไฮโซสาวในชุดเดรสยาวปักเลื่อมระยิบระยับปรากฏหราอยู่บนหน้าหนึ่ง รอยยิ้มเย่อหยิ่งและท่าทางมั่นใจหน้ากล้องนั่น ช่างเป็นภาพสะท้อนความจริงอันแสนโหดร้าย—รินรดาถูกผลักไสให้กลายเป็นเงาดำมืด ไร้ตัวตน และไร้สิทธิ์แม้แต่จะส่งเสียงแก้ต่าง "พวกเขารaban สิทธิ์การใช้พื้นที่สตูดิโอทั้งหมดของคุณแล้วค่ะคุณริน..." เสียงสั่นเครือของเด็กฝึกงานคนสนิทเอ่ยบอกเบาๆ ขณะยืนกอดกล่องใส่กระดาษลังบรรจุอุปกรณ์ตัดเย็บส่วนตัว รินรดายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนพื้นโต๊ะไม้เป็นจังหวะช้าๆ ดวงตากลมโตคู่สวยไม่ได้ฉายแววความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม ความนิ่งสงบในแววตาคู่นั้นกลับลึกล้ำจนน่ากลัว เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันต่อความไร้เดียงสาของโลกใบนี้—โลกที่หมุนตามอำนาจเงินและหน้ากากจอมปลอม "ช่างน่าขันเสียจริงนะคะ..." รินรดาเอ่ยพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "คิดว่าการตัดแขนตัดขาฉันในวงการนี้ จะทำให้พวกมันกลายเป็นเจ้าของบัลลังก์อย่างแท้จริงงั้นเหรอ?" ความจริงแล้ว รินรดารู้ดีว่าเบื้องหลังการแบนราบคาบครั้งนี้ไม่ได้มาจากความบังเอิญ ชลิตาไม่มีทางมีอิทธิพลมากพอที่จะสั่งปิดตายประตูทุกบานในวงการแฟชั่นได้ด้วยตัวคนเดียว มีมือที่มองไม่เห็น—มือของผู้มีอำนาจเงินตรามหาศาลที่คอยหนุนหลังและชักใยอยู่เบื้องหลัง เพื่อบีบให้เธอจนมุมและคุกเข่าลงยอมจำนน แต่คนอย่างรินรดาไม่มีวันก้มหัวให้ใคร ยิ่งถูกเหยียบย่ำให้จมดิน เปลวไฟแห่งการแก้แค้นภายในอกก็ยิ่งโหมกระหน่ำจนร้อนระอุ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บานประตูห้องทำงานเก่าๆ จะถูกผลักเปิดออก ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเข้มก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง กลิ่นอายความเย็นชาและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวราวกับลดต่ำลงหลายองศา คินน์ อัครเดโช กวาดสายตาคมกริบมองกล่องกระดาษลังและสภาพห้องที่ว่างเปล่า ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของห้อง "สภาพดูไม่จืดเลยนะคะว่าที่ภรรยาของผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเฉยแต่แฝงความเอ็นดูเจือความดุดันในที รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม เธอไม่ได้แสดงอาการตกใจกับการปรากฏตัวกะทันหันของเขาแม้แต่น้อย เธอกลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "คุณมาเร็วเกินไปหน่อยนะคะคุณคินน์ ฉันยังไม่ทันได้เล่นบทนางเอกผู้แสนน่าสงสารให้จบฉากเลย" "ผมไม่ชอบรอนาน และยิ่งไม่ชอบเห็นใครกล้ามาเหยียบย่ำของที่เป็นกรรมสิทธิ์ของผม" คินน์ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อสบตาเธอในระยะประชิด แววตาคมปลาบนั้นเต็มไปด้วยความไร้ความปรานีต่อศัตรูภายนอก "บัญชีดำที่คุณโดนอยู่... ผมจัดการเคลียร์พื้นที่ให้มันโล่งเตียนหมดแล้ว สนใจจะไปรื้อหลังคาบ้านใครก่อนดีล่ะคะ?" รินรดาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มพึงพอใจผุดขึ้นที่มุมปากเป็นครั้งแรกในรอบวัน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากความมั่นคงและอำนาจไร้ขีดจำกัดของชายหนุ่มตรงหน้า ทำให้หัวใจที่ด้านชาเริ่มเต้นรัวระรัว เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประสานสายตากับเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "ไม่ต้องรีบรื้อหรอกค่ะ..." รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ "เราจะเดินเข้าไปในงานแฟชั่นโชว์การกุศลคืนนี้ด้วยกัน แล้วค่อยถอดหน้ากากของพวกมันทีละคน... ต่อหน้าแขกผู้มีเกียรติทั้งประเทศ" คินน์ยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เขาควักกระเป๋าหยิบบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทไร้ขีดจำกัด วางลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ "เชิญใช้ตามสบายค่ะ อยากซื้อตึกจัดแฟชั่นโชว์แข่งกับพวกมันสักกี่หลัง ก็รูดได้เลยตามใจชอบ" ในวินาทีนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของชลิตาที่กำลังเฉิดฉายอยู่ในงานเลี้ยงหรูหรา ก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความจากธนาคารที่ระบุว่า หุ้นทั้งหมดในบริษัทของตระกูลเธอกำลังถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงพอร์ตด้วยเงินสดจำนวนมหาศาลจากนักลงทุนปริศนา—และประตูลิฟต์สีทองคำแท้ของห้องสูทเพนต์เฮาส์ราคาแพงที่สุดในเมือง ก็กำลังเปิดออกพร้อมกับการมาถึงของผู้ถือหุ้นใหญ่คนใหม่ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!