การตัดขาดจากอดีต

กลิ่นอายของความหย่อมหยาบในอดีตยังคงค้างคาอยู่ในห้องรับแขกตกแต่งสไตล์โมเดิร์น โทนสีเทาเข้มและกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนเงาความเย็นชาของภาคิน ไม่ได้ทำให้มัทนารู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มเยาะที่มุมปากของหญิงสาวกลับยิ่งกรีดลึกลงไปในความรู้สึกของผู้ชายที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ “คุณพูดอะไรออกมา รู้ตัวบ้างไหม มัทนา” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันของภาคินเจือความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบฉายแววรำคาญใจระคนระแวง เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียง “ทางผ่าน” เพื่อประชดชีวิตคู่ที่ล่มสลาย จะกลายมาเป็นปลิงที่เกาะติดไม่ยอมปล่อยเช่นนี้ “มัทไม่ได้พูดเล่นนะคะ คุณคิน” มัทนาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ปลายส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะที่ทำให้ประสาทสัมผัสของภาคินตึงเครียด “ในเมื่อคุณกับรวินดาก็จบกันไปนานแล้ว ใบหย่าก็เซ็นกันเรียบร้อย ทำไมคุณจะต้องแคร์สายตาใครอีก หรือว่า... หัวใจของคุณมันยังติดค้างอยู่กับผู้หญิงไร้ค่าคนนั้นกันแน่คะ?” คำว่า “ไร้ค่า” ที่หลุดออกมาจากปากของมัทนา ทำให้ก้อนเนื้อในอกของภาคินกระตุกวูบอย่างประหลาด มันเป็นความรู้สึกแปลกแยกที่เขาไม่อจักอธิบาย—ภาพรวินดาในชุดเรียบง่าย ใบซีดเซียว และแววตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาในวันสุดท้ายที่เธอหันหลังเดินออกจากบ้านหลังนี้ ผุดขึ้นมาในหัวสมองอย่างไม่ยอมรับเชิญ ทั้งที่เขาเป็นคนผลักไสเธอเอง ทั้งที่เขาเป็นคนเอ่ยปากไล่เธอออกจากชีวิตด้วยความรังเกียจและทิฐิอันสูงส่ง ทว่ายามนี้ เมื่อมัทนาพยายามตีตราเธอด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม หัวใจของเขากลับรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง “หยุดพูดถึงเธอซะ มัทนา!” ภาคินตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนมัทนาต้องผงถอยหลังด้วยความตกใจ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว “เรื่องระหว่างผมกับดา... มันจบสิ้นกันไปนานแล้ว! นานจนคุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอמהชื่อเธอขึ้นมาพูดพล่อยๆ แบบนี้!” “อ๋อเหรอคะ? จบแล้วจริงๆ งั้นเหรอคะ?” มัทนาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมจ้องมองจับผิด “ถ้าจบแล้วทำไมทุกครั้งที่มีคนพูดถึงผู้หญิงคนนั้น คุณถึงต้องทำหน้าเหมือนคนกำลังจะขาดใจตายด้วยล่ะคะ คุณคิน? จำไว้เถอะค่ะ... คุณกับฉันเราผูกพันกันด้วยผลประโยชน์ และตอนนี้ คุณไม่มีสิทธิ์มาไล่ฉัน หรือทำท่าทางรังเกียจฉันแบบนี้เด็ดขาด เพราะถ้าข่าวเรื่องที่คุณเคยทำร้ายจิตใจภรรยาเก่าจนแท้งลูกแพรพพราวออกไป หุ้นในตลาดหลักทรัพย์ของคุณคงร่วงกวาดพื้นไม่เป็นท่าแน่ๆ!” หมัดฮุกใต้เข็มขัดที่มัทนาขว้างใส่ ทำให้ภาคินกำมือแน่นจนเส้นเลือดบนขมับปูดโปーン ความจริงอันโหดร้ายที่ว่าเขาเคยทำลายชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งด้วยความเย่อหยิ่งของตัวเอง คือตราบาปที่เขาพยายามซ่อนไว้ในมุมมืดของจิตใจ แต่วันนี้ มันกลับถูกขุดขึ้นมาใช้เป็นเครื่องมือต่อรองโดยผู้หญิงที่เขาไม่เคยรักเลยสักนิด “คุณกล้าดียังไงมาขู่ผม มัทนา?” ภาคินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ “ฟังให้ดีนะ... อย่าได้บังอาจก้าวล้ำเส้นเข้ามาในอาณาเขตของผมอีก และที่สำคัญที่สุด... ห้ามมายุ่งกับครอบครัวผม หรือแม้แต่จะเฉียดเข้าไปใกล้ผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด!” “ครอบครัว? ฮ่าๆๆ” มัทนาหัวเราะเยาะอย่างสะใจ “คุณยังมีหน้ามาเรียกว่าครอบครัวอีกเหรอคะ ในเมื่อคุณเป็นคนเตะพวกเขาออกไปจากชีวิตเอง! จำใส่กะโหลกไว้เลยนะคะคุณภาคิน... รวินดาเขาเกลียดคุณเข้าไส้ และไม่มีวัน... ไม่มีวันโง่กลับมาหาผู้ชายใจร้ายอย่างคุณอีกแน่นอนค่ะ!” คำพูดของมัทนาราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของภาคิน ร่างสูงชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจนหน้าชา ภาพรอยยิ้มจางๆ และแววตาที่ว่างเปล่าในวันหย่าสะท้อนกลับมาตอกย้ำความจริงที่ว่า เขาสูญเสียผู้หญิงที่รักเขาด้วยใจจริงไปตลอดกาลแล้วจริงๆ ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันอันน่าอึดอัดกำลังกัดกินบรรยากาศภายในห้อง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่เลขานุการส่วนตัวจะผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะยื่นเข้ามาตรงหน้าประธานหนุ่ม “คุณภาคินคะ... มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงคุณค่ะ ผู้ส่งไม่ได้ระบุชื่อ แต่ทางเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแจ้งว่า... มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งฝากมาให้คุณโดยเฉพาะค่ะ” ภาคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ดวงตาคมมองซองเอกสารในมือเลขาฯ สลับกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของมัทนา มือหนาเอื้อมไปรับซองเอกสารนั้นมาด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง เมื่อเปิดปากซองออก สิ่งแรกที่ร่วงหล่นลงมาบนโต๊ะทำงานไม่ใช่เอกสารธุรกิจสำคัญอย่างที่เคยชิน แต่เป็นภาพถ่ายโพลารอยด์ใบเล็ก และกระดาษวาดรูปเด็กอนุบาลระบายสีรูปครอบครัว—ภาพผู้หญิงผมยาวหยักศก ผู้ชายร่างสูงใหญ่ และเด็กชายตัวเล็กๆ ที่ถูกกากบาททับด้วยสีแดงอย่างน่ากลัว หัวใจของภาคินหยุดเต้นไปชั่วขณะ เมื่อสายตาคมกริบกวาดมองข้อความลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยปากกาเมจิกสีดำสนิท พาดหัวตัวโตที่มุมกระดาษ *“ของขวัญชิ้นสุดท้ายจากคนที่คุณเคยฆ่า... และเด็กคนนี้ ไม่ใช่ลูกของคุณอีกต่อไปแล้ว!”* "กระจกเงาสะท้อนใจ"