ความสุขชั่วคราว

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ลูกเห็นว่าพ่อแม่เขาทะเลาะกันต่อหน้า ก็เก็บโทรศัพท์ของคุณไปเสียค่ะคุณภาคิน” รวินดาส่งเสียงราบเรียบขณะที่มือยังคงป้อนข้าวคำเล็กๆ เข้าปากน้องดล ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนแสงลงในอดีต บัดนี้กลับนิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไร้กระเพื่อม ทว่าภายใต้ความนิ่งนั้นกลับแฝงไปด้วยความเย็นชาที่กรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของภาคินจนเขารู้สึกเหมือนถูกคมมีดเชือดเฉือน ภาคินชะงักนิ้วที่กำลังสั่นเทาอยู่เหนือหน้าจอโทรศัพท์ ข้อความจากโรงพยาบาลยังคงค้างเด่นหรา—*ความผิดปกติที่น่ากังวล*—คำสั้นๆ ที่เปลี่ยนโลกทั้งใบของเขาให้หมุนคว้าง เขาเงยหน้าขึ้นมองภรรยาเก่าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แสงไฟในร้านอาหารหรูแห่งนี้ดูจะสว่างจ้าเกินไปจนเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกสอบสวนด้วยสายตาของสังคมที่มองว่าพวกเขาทั้งสามคือ ‘ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ’ “มี้ครับ... ทำไมแดดดี้ดูหน้าเครียดจังครับ” น้องดลเอียงคอถาม มือเล็กๆ ป้ายคราบซอสที่มุมปากออกอย่างซื่อเดียงสา ภาคินรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสูททันที ใบหน้าที่เคยหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยร้าวของความสำนึกผิด เขาฝืนยิ้มให้ลูกชายด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งราวกับมีหินก้อนใหญ่ทับอยู่บนอก “แดดดี้ไม่ได้เครียดครับคนเก่ง แดดดี้แค่... แค่กำลังมีความสุขจนทำตัวไม่ถูก” รวินดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่บาดใจภาคินเสียยิ่งกว่าคำด่าทอ “ความสุขงั้นหรือคะ? ความสุขที่สร้างขึ้นบนความหลอกลวงหรือเปล่าคุณภาคิน หรือแค่ความสุขชั่วคราวที่คุณอยากจะคว้าไว้เพราะกลัวความจริงที่กำลังจะไล่ล่าคุณทัน” “ดา...” เขาเรียกชื่อเธอเสียงพร่า สายตาจับจ้องไปที่วงหน้าเนียนละเอียดที่เขาเคยละเลยและมองข้ามมาตลอดหลายปี “ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ผมแค่...” “คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายค่ะ” รวินดาขัดขึ้น สายตาเธอเหลือบมองไปที่กระเป๋าเสื้อสูทของเขาเพียงเสี้ยววินาที เธอรู้ดีว่าภาคินได้รับข้อความนั้นแล้ว ดูจากอาการมือสั่นและท่าทีที่ลนลานจนปิดไม่มิดนั่น “เพราะไม่ว่าความจริงมันจะออกมาเป็นอย่างไร สำหรับดา... ชีวิตของลูกสำคัญที่สุด ไม่ใช่ชีวิตของคุณ” บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบลงจนได้ยินเสียงช้อนกระทบจานเบาๆ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น ภาคินมองภาพภรรยาที่กำลังเช็ดปากให้ลูกด้วยความอ่อนโยน หัวใจของเขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อนึกถึงคำเตือนจากหมอ หากน้องดลป่วยเป็นโรคที่ต้องการการดูแลพิเศษ และหากความจริงที่เขาสงสัยมาตลอดคือลูกของเขาจริงๆ เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนที่เคยปล่อยให้สองแม่ลูกต้องเผชิญชะตากรรมที่เลวร้ายเพียงลำพัง “ถ้าคุณยังติดธุระ ก็เชิญไปจัดการให้เรียบร้อยเถอะค่ะ” รวินดาลุกขึ้นยืนจูงมือน้องดล “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ วันนี้เราแค่มาทานข้าวกันตามมารยาท ไม่ได้แปลว่าดากับลูกจะยอมกลับไปอยู่ในความสัมพันธ์ที่เน่าเฟะกับคุณอีก” ภาคินลุกขึ้นตามโดยสัญชาตญาณ เขาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ให้เธอก้าวเดินต่อ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นวิงวอนอย่างที่คนอย่างภาคินไม่เคยเป็น “ดา... ให้โอกาสผมได้ไหม ไม่ใช่ในฐานะสามี แต่ในฐานะพ่อที่อยากดูแลลูก... และอยากชดเชยให้คุณ” รวินดาสะบัดข้อมือออกเบาๆ แต่ทว่าเด็ดขาด เธอหันมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่มีเพียงไม่กี่นิ้ว แต่ดูเหมือนจะกว้างไกลราวกับเหวลึก “การชดเชยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่คุณทำได้ตอนนี้ ไม่ใช่การมานั่งทำตัวเป็นพ่อตัวอย่างในร้านอาหารหรู แต่คือการบอกความจริงกับตัวเองให้ได้เสียทีว่า... คุณกำลังกลัวอะไร” เธอหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ภาคินยืนเคว้งคว้างอยู่กลางร้าน ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มองมาด้วยความอิจฉาในความเหมาะสมของครอบครัวที่ดูอบอุ่นนี้ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้หน้ากากแห่งความสมบูรณ์แบบนั้น มีหัวใจดวงหนึ่งที่กำลังแตกสลาย และอีกดวงที่กำลังจะเผชิญกับข่าวร้ายที่อาจจะพรากทุกอย่างไปจากเขาตลอดกาล ภาคินหยิบโทรศัพท์ออกมาอีกครั้ง ปลายนิ้วกดเข้าหน้าต่างแชทกับโรงพยาบาล ทว่าในจังหวะนั้นเอง ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาแทรกขัดจังหวะจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก แต่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า *“คุณภาคินคะ... ความลับที่คุณซ่อนไว้ว่าน้องดลไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณ แต่มันเป็นแผนที่มัทนาวางไว้เพื่อสลับตัวเด็กตั้งแต่วันคลอด... ความจริงนี้ถ้าคุณรู้แล้ว คุณจะยังอยากดูแลเขาอยู่ไหม? หรือจะยอมให้มัทนาทำลายเด็กคนนั้นทิ้งเสียตั้งแต่วันนี้?”* เลือดในกายของภาคินเย็นเฉียบจนเหมือนหยุดไหล เขาตัวชาวาบไปทั้งร่างขณะที่สายตาสั่นระริกมองไปยังรวินดาที่กำลังอุ้มน้องดลเดินออกไปทางประตูหน้า ทันใดนั้น เงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่คุ้นตาในชุดสีดำสนิทก็ก้าวเข้ามาขวางทางสองแม่ลูกไว้ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูอำมหิตจนน่าขนลุก นั่นคือมัทนา... และในมือของเธอกำลังถือเข็มฉีดยาขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ใต้ผ้าเช็ดหน้า! ด้วยรักและปรารถนาดีต่อทุกหัวใจที่แตกสลาย กระจกเงาสะท้อนใจค่ะ