กฎสามข้อของผู้เช่าหน้าตาย

กระดาษแผ่นA4สีขาวสะอาดถูกวางลงบนโต๊ะไม้สักขัดมันด้วยแรงที่หนักหน่วงพอสมควร เสียงกระดาษกระทบผิวไม้ดัง *ปึก* สะท้อนความไม่พอใจที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉยของนายหน้าอสังหาริมทรัพย์มือหนึ่ง "อ่านซะ นี่คือกฎสามข้อในการแชร์พื้นที่เซฟเฮาส์หลังนี้ร่วมกับผม" คีรินละสายจากเลนส์กล้องราคาแพงในมือ ชายหนุ่มปรายตามองกระดาษแผ่นนั้นราวกับมันเป็นแค่ใบปลิวขายประกันชีวิต มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ธันวาเริ่มเรียนรู้แล้วว่ามันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดง "โห... มีกฎด้วยเหรอครับคุณนายหน้า นึกว่าเรามาอยู่บ้านพักตากอากาศกุ๊กกิ๊กกันเสียอีก" คีรินลากเสียงกวนประสาท จงใจทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีชาตัวโปรดของอีกฝ่ายอย่างไร้มารยาท "ไหนดูซิ กฎเหล็กของท่านประธานธันวาจะศักดิ์สิทธิ์สักแค่ไหนเชียว" ช่างภาพหนุ่มหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา กวาดสายตาอ่านข้อความที่ถูกพิมพ์ด้วยตัวอักษรหนาเตอะอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย *ข้อที่หนึ่ง ห้ามเคลื่อนย้าย ขยับ หรือแม้แต่แตะต้องเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งทุกชิ้นในบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด* *ข้อที่สอง พื้นที่โซนห้องครัวและห้องนั่งเล่นชั้นล่างถือเป็นเขตกึ่งสาธารณะ ต้องรักษาความสะอาดทันทีหลังใช้งาน ห้ามมีคราบสกปรกตกค้างแม้แต่หยดเดียว* *ข้อที่สาม (และสำคัญที่สุด) ห้ามรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวบนชั้นสอง โดยเฉพาะห้องนอนริมสุดทางเดินฝั่งทิศตะวันออก* คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่แฝงความเย้ยหยันไว้อย่างไม่ปิดบัง เขาวางกระดาษแผ่นนั้นกลับลงที่เดิมด้วยปลายนิ้วก้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของคนที่ยืนกอดอกรอฟังปฏิกิริยาอยู่ "นี่มันเซฟเฮาส์หรือคุกทหารครับเนี่ย?" คีรินเอ่ยกลั้วหัวเราะ ดวงตาเรียวรีพิจารณาเรือนร่างสูงโปรดของธันวาที่วันนี้อยู่ในชุดสูทลำลองเข้ารูป ดูเนี้ยบและน่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน "ข้อแรกนี่เข้าใจได้ว่าหวงของ ข้อสองพอรับได้เพราะผมไม่ใช่คนซกมก แต่ข้อสามเนี่ย... อะไรกันครับ กลัวผมไปเห็นความลับอะไรในห้องนอนของคุณเหรอ หรือว่ามีตุ๊กตายางซ่อนอยู่" ธันวากลืนก้อนความหงุดหงิดลงคออย่างยากลำบาก สันจโด่งคมสันขยับเล็กน้อยตามแรงหายใจเข้าออก เขารู้ดีว่าการต่อปากต่อคำกับช่างภาพปากกล้าคนนี้มีแต่จะทำให้เปลืองพลังงานเปล่า ๆ แต่ถ้าไม่เด็ดขาดตั้งแต่เริ่มต้น บ้านหลังนี้คงกลายเป็นสนามเด็กเล่นของนายคีรินในอีกไม่กี่วันแน่ "ผมไม่ได้เลี้ยงตุ๊กตายาง แต่ผมเกลียดความวุ่นวาย และที่สำคัญ..." ธันวาโน้มตัวลงมาใช้มือค้ำพนักพิงโซฟา กักตัวคีรินไว้ กลาย ๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ แนว woody จากตัวนายหน้าหนุ่ม "บ้านหลังนี้ผมเป็นคนหามา และผมมีสิทธิ์เต็มที่ในการกำหนดเงื่อนไข ถ้าคุณรับไม่ได้ ประตูทางออกอยู่ตรงนั้นครับ คุณสามารถเก็บกระเป๋าแล้วไสก้นออกไปหาที่นอนใหม่ได้เลยตอนนี้" บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ไดอะล็อกเฉียบคมและการเผชิญหน้าในระยะประชิดทำให้หัวใจของคนทั้งคู่เต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ คีรินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัว แต่นิสัยไม่ยอมแพ้ใครทำให้เขาไม่มีทางถอยหลังกรูดให้อีกฝ่ายได้ใจเด็ดขาด ช่างภาพหนุ่มไม่หลบตา เขากลับเงยหน้าขึ้นท้าทาย ปลายจมูกแทบจะชนกับสันจอด่งของอีกฝ่ายจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดริมฝีปาก "ไล่เก่งจังนะครับ..." คีรินกระซิบเสียงพร่า แววตาดื้อรั้นเปลี่ยนเป็นประกายพราวระยับอย่างท้าทาย "แต่เสียใจด้วยนะคุณธันวา ค่าเช่าผมจ่ายล่วงหน้าไปแล้วสามเดือนแถมยังแพงหูฉี่ เพราะฉะนั้น... กฎสามข้อของคุณน่ะ ผมขอรับไว้พิจารณาดูอีกทีก็แล้วกัน" "คุณคีริน!" ธันวาเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงลอดไรฟันด้วยความเหลืออด ความใกล้ชิดที่มากเกินไปเริ่มทำให้สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มรวนเร กลลิ่นอายความกวนประสาทของคนตรงหน้ากำลังแผดเผาความเยือกเย็นที่เขาสั่งสมมานานนับปี "ครับ? เรียกผมทำไม หรือว่าจะแถมกฎข้อที่สี่ให้ผมอีกข้อดีล่ะครับ" คีรินยิ้มกริ่ม ดวงตาคู่คมพราวระยับจ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของนายหน้าหนุ่มอย่างจงใจยั่วเย้า ธันวาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดเผ็ดร้อนเพื่อไล่ต้อนช่างภาพจอมกวนให้พ้นทางสายตา แต่ทว่า... *กริ๊งงงงงง!* เสียงกริ่งหน้าประตูกลางดึกดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียดที่อบAวลไปด้วยเคมีอันร้อนแรง ท่ามกลางความตกใจของทั้งสองคน ประตูห้องพักชั้นล่างถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะเตือนล่วงหน้า! ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสหรูหราเปียกปอนจากสายฝนก้าวพรวดพราดเข้ามาในบ้าน พร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ที่ทำให้ธันวาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด "ธันวา! ช่วยฉันด้วย... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" ธันวารีบผละออกจากโซฟาแทบไม่ทัน สายตาคมมองผู้มาใหม่สลับกับคีรินที่หรี่ตามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสงสัยระคนอยากรู้อยากเห็น และก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยปากห้ามอะไร ประตูห้องครัวด้านหลังก็เปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนจากอดีตที่ธันวาพยายามหนีมาตลอดชีวิต— ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความสนุกของตอนนี้นะครับ