ภาพวาดที่หายไปในคืนฝนพรำ

กลิ่นอายของสีน้ำมันราคาแพงผสมผสานกับหยาดฝนที่สาดกระหน่ำกระทบกระจกโดมกระจกใสของ ‘พิพิธภัณฑ์ศิลปะรัตนกุล’ ในค่ำคืนนี้ ช่างน่าอภิรมย์... สำหรับคนที่ชื่นชอบความพินาศนะคะ ศิรินทร์ยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้ากรอบหลุมทองคำขนาดยักษ์ ชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทไร้รอยยับสะท้อนภาพแสงไฟนีออนจากแกลเลอรีจนดูคล้ายเกราะเหล็กของหุ่นยนต์ไร้หัวใจ สมฉายา ‘ภัณฑารักษ์น้ำแข็ง’ ที่พวกสภาบริหารพิพิธภัณฑ์แอบนินทราลับหลัง เธอกวาดสายตาคมกริบมองผลงานมาสเตอร์พีซชิ้นเอกของศตวรรษที่สิบเก้า — ภาพวาดสีน้ำมัน 'The Melancholy of Dawn' ของจิตรกรเอกชาวฝรั่งเศส มูลค่าประเมินราคากว่าสามร้อยล้านบาทที่กำลังถูกจัดแสดงเป็นไฮไลต์ในค่ำคืนเปิดตัวนิทรรศการส่วนตัว ทุกอย่างควรจะสมบูรณ์แบบ แขกเหรื่อไฮโซและนักสะสมกระเป๋าหนักต่างจิบแชมเปญหัวเราะต่อกระซิบกันอย่างรื่นเริง ทว่า... มีบางอย่างผิดปกติ ศิรินทร์ขมวดคิ้วมุ่น หัวใจกระตุกวูบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ สัญชาตญาณดิบของภัณฑารักษ์ผู้ผ่านการตรวจสอบวัตถุโบราณมานับพันชิ้นกรีดร้องเตือนภัย เธอก้าวเข้าไปใกล้กรอบภาพนั้นอีกเพียงก้าวเดียว ปลายจ้องมองรอยแปรงตวัดตรงมุมล่างขวา... *ไม่ใช่* นั่นไม่ใช่ฝีแปรงของฌอง-ปิแอร์ ตัวจริงเนื้อสีจะต้องมีความหนานูนและสะท้อนแสงไฟในมุมองศาที่แตกต่างออกไป ทว่าผืนผ้าใบบนผนังนี้กลับแบนราบอย่างไร้มิติ ราวกับพิมพ์ลายดิจิทัลเกรดต่ำที่ถูกเคลือบด้วยแล็กเกอร์กลบเกลื่อนความด้านของเนื้อสี ภาพวาดมูลค่าสามร้อยล้าน... ถูกสับเปลี่ยนเป็นของปลอมอย่างไร้ร่องรอย ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นสู่ต้นคอ ปมในอดีตที่เธอพยายามกลบฝัง—ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่เคยเกือบทำลายตระกูลภัณฑารักษ์เก่าแก่ของเธอ—พุ่งย้อนกลับมาบีบรัดลำจนหายใจไม่ออก ศิรินทร์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อดึงสติตัวเองกลับมา "หน้าตาเคร่งเครียดขนาดนั้น ระวังริ้วรอยก่อนวัยนะคะ คุณภัณฑารักษ์คนสวย" เสียงกระซิบกระซอieนแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจของปีศาจสาว ดังขึ้นชิดริมใบหูขวา กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก รวดเร็วและแนบเนียนจนศิรินทร์ผะวาถอยหลังไปครึ่งก้าว หันขวับกลับไปเผชิญหน้า ร่างสูงโปร่งในชุดสูททักซิโด้สีขาวตัดเย็บอย่างประณีตรับกับเรือนร่างระหง เส้นผมสีดำสนิทตัดสั้นรับกับใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มมุมปาก เจ้าของดวงตาสีนิลคู่สวยกำลังมองเธอด้วยแววตาท้าทายระคนขบขัน นิลเนตร... นักสะสมอิสระและแขกวีไอพีที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในงานเมื่อสิบนาทีที่แล้ว "คุณเข้ามาใกล้เขตหวงห้ามเกินไปแล้วค่ะ คุณนิลเนตร" ศิรินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามกดโทนเสียงให้ราบเรียบที่สุดเพื่อไม่ให้แขกคนอื่นสังเกตเห็นความผิดปกติ "และกรุณารักษาระยะห่างด้วย" "โอ้ ระยะห่างเหรอคะ?" นิลเนตรเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นข้างหนึ่ง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวศิรินทร์อีกคืบอย่างจงใจ จนแผ่นหลังของภัณฑารักษ์สาวเกือบชิดติดกับผนังกำแพงจัดแสดงภาพ "ฉันนึกว่าคุณชอบยืนใกล้ๆ ซะอีก โดยเฉพาะ... ใกล้ชิดกับความจริงที่ว่า ของที่คุณหวงนักหวงหนามันไม่เหลืออยู่บนกำแพงนั้นแล้ว" ดวงตาคมกริบของศิรินทร์หรี่แคบลงทันที รังสีความเย็นชาแผ่พุ่งออกมาจากตัวเธอจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ "คุณหมายความว่ายังไง" "ก็หมายความตามที่ตาคุณเห็นนั่นแหละค่ะ" นิลเนตรโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากของอีกฝ่าย แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความสนุกสนานบนความพินาศของคนอื่น "ฝีมือการปลอมแปลงระดับอนุบาล... แหม ฉันเห็นแล้วรู้สึกเสียดายฝีมือจิตรกรโบราณแทนคุณจริงๆ นะคะ ที่ต้องมาโดนเอาของเกรดบีมาแขวนประจานแบบนี้" "คุณรู้..." ศิรินทร์กัดฟันกรอด หัวใจเต้นระรัวด้วยความโกรธกริ้วและตื่นตระหนก "คุณรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกใช่ไหม! หรือว่าคุณคือคนที่..." "จุ๊ๆๆ อย่าเพิ่งปรักปรองกันด้วยความไร้หลักฐานสิคะ ศิรินทร์" นิลเนตรใช้นิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากของตนเองเป็นเชิงห้ามปราม แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์ "การกล่าวหาผู้หญิงที่สวยและรวยมากอย่างฉัน มันผิดกฎหมายนะคะ... แต่ถ้าคุณอยากรู้ว่าภาพจริงมันหายไปไหน และใครเป็นคนเอาไป..." นิลเนตรจงใจเว้นจังหวะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของศิรินทร์จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินผิวแก้มเนียน ทำให้ภัณฑารักษ์สาวถึงกับนิ่งค้างไปชั่วขณะด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นพล่านในอก "...คืนนี้ หลังงานเลิก ที่ห้องทำงานส่วนตัวของคุณ... มาหาฉันสิคะ แล้วฉันจะบอกความจริงให้ฟัง" พูดจบ นิลเนตรก็ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้ศิรินทร์ยืนแข็งทื่ออยู่หน้าภาพวาดปลอมท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกที่ยังคงบรรเลงต่ออย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายนายก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ที่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "คุณศิรินทร์ครับ! แขกเริ่มสงสัยเรื่องการรักษาความปลอดภัยแล้ว... เกิดอะไรขึ้นกับภาพวาดหลักของงานครับ!" ศิรินทร์ยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบคำถามใดๆ แสงไฟในห้องจัดแสดงทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่สาดส่องสลับไปมา หน้าจอสัมผัสระบบความปลอดภัยส่วนกลางที่ผนังฝั่งตรงข้ามเกิดข้อความเตือนภัยสีแดงกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงสัญญาณกันขโมยที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาคาร ภาพถ่ายโฮโลแกรมขนาดใหญ่ของนิลเนตร ปรากฏขึ้นบนจอภาพควบคุมหลักกลางห้อง พร้อมกับข้อความท้าทายสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือตวัดหวัดว่า... *[ ขอบคุณสำหรับของขวัญวันนี้นะคะ คุณภัณฑารักษ์... แล้วเจอกันบนเตียง เอ้ย! ในห้องทำงานค่ะ ]* หวังว่ารี้ดเดอร์จะเพลิดเพลินกับค่ำคืนอันเร่าร้อนนี้นะคะ บลัดดี้แมรี่รักทุกคนค่ะ