แขกที่ไม่ได้รับเชิญจากสภาอาณานิคม

เสียงถอนหายใจของระบบระบายอากาศหลักดังผะผ่าว ราวกับปอดเหล็กกล้าของสถานีอวกาศนิวฮอไรซอนกำลังหอบเหนื่อยหลังผ่านวิกฤตการถอดรหัสลับระดับสูงสุดมาได้เพียงฉับพลัน บนหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่สะท้อนลงบนม่านตาของนาคาล ตัวเลขถอยหลังสีเลือดเจ็ดสิบสองชั่วโมงยังคงกระพริบเตือนสติอย่างเงียบเชียบ—มันคือเวลาที่เหลืออยู่ก่อนที่ระบบเกราะป้องกันชั้นนอกจะถูกล้างค่าโดยคำสั่งนิรนาม "ผู้บัญชาการครับ สัญญาณจอดเทียบท่าจากยานลาดตระเวนชั้น 'ไฮเปอเรียน' ยืนยันรหัสผ่านแล้วครับ... เป็นสิทธิ์ขาดจากสภาอาณานิคมโดยตรง" เสียงของเจ้าหน้าที่สื่อสารสั่นเครือเล็กน้อย ความกดดันในห้องควบคุมหลักหนาแน่นจนแทบจะคว้าจับต้องได้ นาคาลไม่ตอบรับ เขายังคงยืนนิ่งสนิท มือขวาจับขอบโต๊ะควบคุมแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว แววตาคมกริบภายใต้แสงไฟนีออนสีนวลกวาดมองไปที่จอภาพภายนอก ยانรักษากาลีตขนาดมหึมาสีเงินด้าน ไร้รอยต่อ และเปี่ยมด้วยสัญลักษณ์ตราประทับของสภาโลกกำลังลอยลำเข้าเทียบอุโมงค์หมายเลขสามอย่างช้าๆ นั่นไม่ใช่ยานสำรวจ หรือยานขนส่งเสบียง นั่นคือ "คุกเคลื่อนที่" และ "ผู้พิพากษา" ในร่างเดียวกัน ประตูล็อกความดันโลหะหนาเตอะเปิดออกพร้อมเสียงคำรามต่ำๆ ของไฮดรอลิก กลิ่นอายของความอึดอัดและอำนาจเบ็ดเสร็จลอยนำมาก่อนที่ร่างของใครคนหนึ่งจะปรากฏขึ้นใต้แสงไฟสีขาวโพลนของอุโมงค์เชื่อมต่อ เซลีนก้าวเท้าลงบนพื้นสถานีอวกาศนิวฮอไรซอนด้วยความมั่นใจ ส้นรองเท้าบูทหนังแท้กระทบกับพื้นเหล็กกล้าเกิดเสียงก้องกังวานเป็นจังหวะชัดถ้อยชัดคำ เธอสวมชุดสูททหารเข้ารูปสีเทาเข้มไร้รอยยับ ประดับอินทรธนูและเหรียญตราแห่งอำนาจสูงสุดของสภาอาณานิคม ผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บอย่างเป็นระเบียบเผยให้เห็นกรอบหน้าที่คมคายและดวงตาสีอำพันที่กวาดมองรอบตัวด้วยสายตาวิเคราะห์ราวกับกำลังประเมินราคาซากปรักหักพัง นาคาลยืนกอดอกรออยู่เบื้องหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบผู้บัญชาการสถานีอวกาศของเขาดูเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก แต่ออร่าความดุดันและดื้อรั้นไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย "ยินดีต้อนรับสู่สถานีอวกาศที่กำลังจะพังทลายครับ ท่านทูต... หรือควรจะเรียกว่า ผู้ตรวจการพิเศษดีล่ะ" นาคาลเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ไร้ซึ่งรอยยิ้มต้อนรับ เซลีนหยุดเดินห่างจากเขาเพียงก้าวเดียว เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คล้ายการประเมินสินค้าชิ้นหนึ่งในตลาดมืดมากกว่าการทักทายระหว่างเพื่อนร่วมงาน "เรียกตามตำแหน่งที่สะดวกเถอะค่ะ... อ้อ ขออภัยครับ ติดนิสัยมาจากสภาโลก" เซลีนแก้คำพูดทันทีเมื่อเหลือบเห็นคิ้วเข้มของนาคาลที่กระตุกขึ้นเล็กน้อยกับสรรพนามที่เผลอหลุดปาก "ดิฉันหมายถึง... เรียกว่าเซลีนก็พอค่ะ ผู้บัญชาการนาคาล" "ผมคิดว่าสถานีอวกาศแห่งนี้มีกฎระเบียบที่ชัดเจนเรื่องการอนุญาตให้ยานภายนอกเทียบท่าในภาวะวิกฤตนะครับ และการเดินทางมาโดยไม่แจ้งล่วงหน้า... แถมยังมีรหัสผ่านระดับสภาที่ข้ามขั้นตอนการอนุมัติของผม มันผิดข้อบังคับมาตราที่สิบสอง" นาคาลสתบตาเธอนิ่ง ไม่ยอมถอยให้แม้แต่เซนติเมตรเดียว "กฎระเบียบถูกสร้างขึ้นมาเพื่อความสงบเรียบร้อยของผู้คนที่ยังมีชีวิตอยู่บนดาวเคราะห์แม่ค่ะ ผู้บัญชาการ" เซลีนก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นอายโลหะและโอโซนจากอวกาศโชว์เข้ามาแตะจมูก "แต่ในเมื่อพวกคุณกำลังจะทำให้ดาวเคราะห์ทั้งดวงต้องเผชิญกับหายนะจากรหัสลับปริศนาที่เจาะเข้ามาในระบบ... สภาโลกจึงจำเป็นต้องส่งคนที่ไว้ใจได้มาจัดการ 'ทำความสะอาด' บ้านหลังนี้" คำว่า *ทำความสะอาด* ถูกเน้นเสียงด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเฉียบขาด บรรยากาศรอบตัวพวกเขาราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตวิ่งผ่าน เจ้าหน้าที่รอบห้องควบคุมต่างพากันกลืนน้ำลายและก้มหน้าทำงานของตนเองอย่างเงียบเชียบที่สุด "สถานีนี้ไม่ได้สกปรกจนต้องให้ใครมาทำความสะอาดหรอกครับ... เราแค่กำลังพยายามรักษาชีวิตของลูกเรือสามพันคนให้อยู่รอดปลอดภัยจากคำสั่งบ้าๆ ที่ส่งตรงมาจากโต๊ะทำงานแอร์ออนดิชันเย็นฉ่ำบนโลก" นาคาลสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "สามพันชีวิตของคุณ... แลกกับอีกหลายพันล้านชีวิตบนอาณานิคมวงโคจรชั้นใน มันเป็นคณิตศาสตร์ที่ง่ายมากไม่ใช่หรือคะ ผู้บัญชาการเหล็กกล้า" เซลีนเอียงคอมองเล็กน้อย ดวงตาสีอำพันสะท้อนภาพใบหน้าเคร่งเครียดของเขา "คุณเก่งเรื่องการคำนวณโครงสร้างทางวิศวกรรม แต่ดูเหมือนคุณจะอ่อนหัดเรื่อง 'ความจำเป็นทางการเมือง' เสียเหลือเกิน" "การเมืองไม่เคยช่วยให้ออกซิเจนในห้องควบคุมนี้เพิ่มขึ้นมาได้แม้แต่ลิตรเดียวครับ, ท่านทูต" นาคาลโน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อให้ระดับสายตาอยู่ใกล้เคียงกับเธอ ความใกล้ชิดทำให้พวกเขารับรู้ถึงลมหายใจที่อุ่นร้อนและความดื้อรั้นที่ชนกันอย่างจัง "ผมคือนายทหารที่ต้องรับผิดชอบชีวิตคน ไม่ใช่หุ่นเชิดที่คอยเซ็นอนุมัติให้ใครเอาอาวุธทำลายล้างมาทดลองบนหัวของประชาชน" เซลีนหรี่ตาลง รอยยิ้มระอาใจปรากฏบนใบหน้าสวยคม เธอไม่ได้โกรธท่าทีแข็งกร้าวของเขา ตรงกันข้าม... ความดื้อรั้นที่เปี่ยมด้วยอุดมการณ์แบบนี้คือสิ่งที่หาได้ยากยิ่งในหมู่นักการเมืองที่เธอพบเจอมานับร้อย "ถ้าเช่นนั้น เราคงต้องมาดูกันว่าระหว่าง 'กฎระเบียบทหาร' ของคุณ กับ 'อำนาจสิทธิ์ขาด' ของฉัน... อะไรจะพังลงก่อนกันในเจ็ดสิบสองชั่วโมงนี้" เซลีนกล่าวเสียงเบา แต่ก้องกังวานในความรู้สึกของทุกคน เธอยกแท็บเล็ตควบคุมส่วนตัวขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวยาวกดส่งข้อมูลชุดหนึ่งเข้าสู่ระบบหลักของสถานีทันที หน้าจอโฮโลแกรมหลักของห้องควบคุมกะพริบวูบวาบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนใหม่ที่ทำให้เลือดในกายของนาคาลแทบจะหยุดไหล **[ ตรวจพบการโอนย้ายสิทธิ์การควบคุมระบบขับเคลื่อนทั้งหมด... สิทธิ์ผู้บัญชาการถูกลดระดับลงเป็น 'ที่ปรึกษา' ชั่วคราว ]** นาคาลเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขากระชากแขนของเซลีนไว้ด้วยความลืมตัว แรงบีบที่ข้อมือทำให้นิ้วของเธอชะงัก "คุณทำบ้าอะไรลงไป! การปลดสิทธิ์ผมตอนนี้เท่ากับตัดสายสะพายของสถานีทิ้ง!" เซลีนไม่แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เธอมองมือของเขาที่กุมข้อมือตนเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ แววตาของเธอไม่ได้มีแต่ความเย่อหยิ่งอีกต่อไป แต่มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลัง "ฉันไม่ได้มาเพื่อตัดสายสะพายของคุณค่ะ... ผู้บัญชาการ" เซลีนกระซิบเสียงแผ่วเบาจนมีเพียงแค่เขากับเธอเท่านั้นที่ได้ยิน "แต่ฉันมาเพื่อเปิดประตูห้องใต้ดิน... ห้องที่พวกคุณพยายามซ่อนความจริงเรื่องการทดลอง 'ดาวหาง' เมื่อห้าปีก่อน" ร่างสูงของนาคาลชะงักกึกทันที หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติมาตลอดหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ความทรงจำอันเจ็บปวดและคราบเลือดที่เขาพยายามฝังกลบไว้ใต้กองเอกสารลับถูกขุดคุ้ยขึ้นมาในประโยคเดียว ก่อนที่นาคาลจะได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีม่วงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถานีอวกาศ พร้อมกับข้อความใหม่ที่ปรากฏขึ้นบนจอภาพหลัก ซึ่งไม่ใช่ฝีมือของสภาอาณานิคม และไม่ใช่ฝีมือของเขา **[ ตรวจพบการถอดรหัสลับเสร็จสิ้น 100%... ยืนยันเป้าหมายการพุ่งชน: สถานีอวกาศนิวฮอไรซอน ]** (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดนี้ไปด้วยกัน ขอบพระคุณจากใจครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์)