“ถ้าคุณคิดว่าการทำตัวเป็นสุนัขหวงก้างจะทำให้ผมหันกลับมามองคุณด้วยความอาลัยอาวรณ์ล่ะก็... ผมบอกเลยว่าคุณคิดผิดถนัด พิมพ์มาดา”
น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเป็นดั่งมนตราสะกดใจพิมพ์มาดามาตลอดห้าปี บัดนี้กลับฟังดูแหลมคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เธอหยุดฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินผ่านล็อบบี้โรงแรมหรู ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับ ‘คินน์ อัครเดโช’ อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งที่ยืนอยู่เบื้องหลังด้วยท่าทีคุกคาม
พิมพ์มาดาเหยียดยิ้มที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขาโดยไม่มีความหวั่นไหวเหลืออยู่อีกต่อไป เธอในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงที่นั่งร้องไห้ฟูมฟายในชุดนอนรอเขากลับบ้านเหมือนแต่ก่อน เธอคือผู้หญิงที่เขาสูญเสียไป และเขากำลังจะรู้ว่าความสูญเสียนั้นมันเจ็บปวดเพียงใด
“อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยคินน์” เธอเอ่ยพลางจัดกระเป๋าคลัตช์ใบหรูให้เข้าที่ “สำหรับฉัน คุณก็แค่คนแปลกหน้าที่ฉันบังเอิญเคยแต่งงานด้วย ส่วนเรื่องที่ว่าฉันจะหวงก้างคุณไหม... บอกตามตรงนะคะ ความคิดนี้ไม่เคยมีอยู่ในหัวสมองอันมีค่าของฉันเลย”
คำพูดของเธอกรีดแทงใจคนฟังได้อย่างจัง ทว่ายังไม่ทันที่คินน์จะสวนกลับ เสียง ‘เคร้ง!’ จากถาดแก้วไวน์ของพนักงานเสิร์ฟที่เดินสะดุดพรมที่พับงอจนเสียหลักก็ดังขึ้น ของเหลวสีแดงฉานสาดกระเซ็นเข้าใส่ชุดราตรีผ้าไหมราคาแพงของพิมพ์มาดาเต็มแรง ความโกลาหลเกิดขึ้นชั่วขณะ แรงปะทะทำให้ร่างบางถลาถอยหลังไปปะทะกับแผ่นอกกว้างของคินน์ที่รีบคว้าตัวเธอไว้ตามสัญชาตญาณ
“บ้าจริง!” พิมพ์มาดาอุทานด้วยความตกใจ ขณะที่มือหนาของคินน์โอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ผิวสัมผัสจากฝ่ามือที่ร้อนผ่าวผ่านเนื้อผ้าบางเบาทำให้กระแสไฟฟ้าบางอย่างแล่นพล่านไปทั่วร่าง
“คุณเปียกไปหมดแล้ว... เข้าไปข้างในก่อน” ไม่รอคำอนุญาต คินน์ช้อนร่างของหญิงสาวขึ้นสู่อ้อมแขนแกร่งทันที ท่ามกลางสายตาของแขกในโรงแรมที่หันมามองด้วยความสนใจ เขาพาเธอตรงดิ่งไปยังห้องสูทส่วนตัวชั้นบนสุดโดยไม่สนใจเสียงทักท้วงของเธอแม้แต่น้อย
ทันทีที่ประตูห้องสูทปิดลง เสียงหายใจของทั้งคู่ก็สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด คินน์วางร่างบางลงบนโซฟาหนังตัวยาว กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่เธอเคยคุ้นเคยลอยฟุ้งเข้ามาในโสตประสาท มันคือกลิ่นของความหลัง... กลิ่นของความเจ็บปวดที่เธอพยายามลบเลือน
“จะทำอะไร...” เธอถามพลางถอยกรูด แต่เขากลับก้าวเข้ามาประชิด ล็อกตัวเธอไว้ระหว่างพนักโซฟากับแผ่นอกหนา
“ทำหน้าที่สามีเก่าที่ดีไง” เขาพึมพำชิดใบหู เสียงแหบพร่าสั่นประสาท สัมผัสจากปลายนิ้วที่ค่อยๆ ปลดกระดุมหลังชุดเดรสของเธออย่างช้าๆ ทำให้พิมพ์มาดาสะท้านไปทั้งตัว “ไหนบอกว่าไม่รู้สึกอะไร... แล้วทำไมร่างกายคุณถึงตอบสนองผมเก่งนักล่ะ พิมพ์?”
“ปล่อยนะ! ฉันไม่ได้...”
“ไม่ต้องโกหกหรอก” เขากระซิบ สัมผัสร้อนจากริมฝีปากที่ประทับลงบนลาดไหล่ขาวเนียนทำให้คำพูดของเธอขาดห้วงไปทันที ความเย็นชาที่เคยสร้างขึ้นถูกละลายด้วยสัมผัสวาบหวามที่เขาตั้งใจปั่นป่วน มือหนาเลื่อนลงไปสัมผัสกับสัดส่วนโค้งเว้าอย่างจาบจ้วงแต่ทว่าเปี่ยมไปด้วยความโหยหาที่ถูกเก็บกดมานาน
พิมพ์มาดาพยายามผลักไส ทว่ารอยจูบที่เริ่มรุกรานต้นคอและหน้าอกอิ่มกลับทำให้สมองของเธอขาวโพลน คินน์รู้ดีว่าต้องสัมผัสจุดไหนเพื่อให้เธอยอมจำนน เขาจงใจกดจูบเน้นย้ำร่องอกขาวผ่องที่เปียกชื้นด้วยไวน์ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาแทรกซึมไปทุกอณูผิว ความกระหายที่ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความต้องการทางกาย แต่คือการประกาศความเป็นเจ้าของที่เขายังคงหลงเหลืออยู่
เขารวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว ก่อนจะซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น เสียงครางแผ่วเบาที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากบางเป็นสัญญาณของความพ่ายแพ้ที่เธอไม่อยากยอมรับ แต่ร่างกายมันกลับทรยศความรู้สึกนึกคิดไปไกลเสียแล้ว ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของเขาสร้างแรงสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ ความวาบหวามที่ถูกกระตุ้นขึ้นมานั้นดุจไฟที่เผาผลาญเหตุผลจนมอดไหม้ เหลือเพียงความโหยหาที่ลึกซึ้งและร้อนแรงกว่าครั้งไหนๆ
ขณะที่สติของพิมพ์มาดากำลังจะหลุดลอยไปกับรสสัมผัสที่เขามอบให้ จู่ๆ คินน์ก็หยุดชะงัก เขาผละออกเล็กน้อย ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าแดงก่ำของอดีตภรรยาด้วยความหลงใหล ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบไปเห็น ‘บางอย่าง’ ที่ร่วงออกมาจากกระเป๋าถือของพิมพ์มาดาที่ตกอยู่บนพื้น
มันคือซองจดหมายสีขาวที่ประทับตราโรงพยาบาลชื่อดัง คินน์ปล่อยมือจากร่างบางอย่างกะทันหันก่อนจะเอื้อมไปคว้าซองจดหมายนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา พิมพ์มาดาเบิกตากว้าง ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วร่างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือเขา
คินน์รีบดึงเอกสารด้านในออกมาอ่าน ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อไล่สายตาไปตามตัวอักษรบนกระดาษผลการตรวจที่ระบุสถานะและชื่อบุคคลที่สามที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้
“นี่มันอะไรกัน พิมพ์...” เขาหันมาหาเธอด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด “เด็กคนนี้... ลูกของใคร? ทำไมหน้าตาถึงได้เหมือนผมขนาดนี้!”
ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเส้นทางสายดราม่าสุดเข้มข้นมาจนถึงตอนนี้นะคะ ชฎาพรายไวน์แดงสัญญาว่าจะพาไปพบกับความจริงที่น่าตกตะลึงในตอนหน้าค่ะ!
ทัณฑ์เย่อหยิ่งของสุภาพบุรุษไร้หัวใจ•ตอนที่ 6
ค่ำคืนที่โรงแรมหรู
ผลงานโดย ชฎาพรายไวน์แดง
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ชฎาพรายไวน์แดง)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ทัณฑ์เย่อหยิ่งของสุภาพบุรุษไร้หัวใจ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!