หวนคืนในเงามืด

แก้วทรงสูงในมือเรียวระหงถูกวางลงบนโต๊ะหินอ่อนด้วยจังหวะที่หนักหน่วงพอสมควร เสียงกระทบกันเบาๆ ระหว่างแก้วคริสตัลและพื้นผิวราคาแพงนั้นก้องกังวานในห้องรับรองพิเศษของโรงแรมหรูใจกลางมหานคร กลิ่นอายของความอัปยศเมื่อสามปีก่อนยังคงอบอวลอยู่ในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ วันที่เธอถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงผู้หญิงน่าสมเพชคนหนึ่งที่เกาะชายผ้าทอด้วยความโลภ วันที่คินน์ อัครเดโช สาดถ้อยคำเย็นชาใส่หน้าเธอราวกับเธอไม่ใช่คน พิมพ์มาดา ภักดีไพบูลย์ ในเวลานั้นช่างอ่อนแอ เปราะบาง และไร้ซึ่งทางสู้ แต่ทว่า... นั่นมันคือพิมพ์มาดาคนเก่าที่ตายไปพร้อมกับน้ำตารอบสุดท้ายในวันจดทะเบียนหย่า "คุณพิมพ์คะ ทางทีมผู้จัดเตรียมเอกสารโปรเจกต์รีสอร์ตริมผาเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ พร้อมให้คุณตรวจทานก่อนเข้าประชุมร่วมกับตัวแทนฝั่งอัครเดโชกรุ๊ปในอีกสิบนาทีนี้ค่ะ" เสียงกระซิบของเลขานุการส่วนตัวดึงเธอกลับสู่โลกปัจจุบัน พิมพ์มาดาพยักหน้ารับเบาๆ ปรับสีหน้าให้เรียบนิ่ง ดึงความสง่างามระดับอินเตอร์ที่เธอใช้เวลาสร้างขึ้นมาจากซากปรักหักพังของชีวิตคู่ขึ้นมาสวมทับ เสื้อสูทเข้ารูปสีเทาเข้มตัดเย็บด้วยผ้าไหมอิตาลีขับเน้นสรีระอ้อนแอ้นแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบตึงเป็นหางม้าสูงเปิดลำคอระหงและใบหน้ารูปไข่ที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ทว่าเฉี่ยวคมและทรงพลัง ทุกย่างก้าวที่เธอก้าวเดินราวกับรันเวย์ส่วนตัวที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่ขวางทาง ประตูบานคู่ของห้องประชุมใหญ่ถูกผลักเปิดออกโดยทีมงาน ฝั่งตรงข้ามโต๊ะประชุมประชุมขนาดยาวคือกลุ่มผู้บริหารจากบริษัทอบรังสีและอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ หัวโต๊ะฝั่งนั้นมีร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีนั่งไขว่ห้างอยู่ คินน์ อัครเดโช... กาลเวลาไม่ได้ทำให้ความเย่อหยิ่งและถือดีของเขาลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าคมคายนั้นยังคงหล่อเหลาราวกับเทพบุตรกรีกที่ถูกแกะสลักขึ้นมาด้วยความพิถีพิถันสันจมูกโด่งเป็นคม ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬที่เคยมองเธอด้วยความดูแคลน บัดนี้กำลังทอดมองเอกสารในมือโดยไม่สนใจจะเงยหน้าขึ้นมามองผู้มาใหม่สักนิด จนกระทั่งเสียงรองเท้าส้นสูงของเธอหยุดลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ พอดีฉันค่อนข้างให้ความสำคัญกับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่คนบางคน... มักจะมองข้ามไป" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกดังขึ้น ทันทีที่เสียงนั้นกระทบโสตประสาท คินน์ชะงักมือที่กำลังพลิกหน้ากระดาษ ดวงตาคมกริบตวัดเงີยขึ้นมองเจ้าของเสียงทันที ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่กลางสันหลัง ความเงียบงันชั่วขณะแผ่ซ่านไปทั่วห้องประชุม ลมหายใจของคินน์สะดุดกึกเมื่อภาพภรรยาเก่าผู้แสนจืดชางและเอาแต่ร้องไห้ในอดีต ถูกทับซ้อนด้วยหญิงสาวตรงหน้าที่ทั้งงดงาม ทรงพลัง และฉายแววตาเยเย้ยหยันอย่างเปิดเผย ความตกตะลึงฉายชัดในแววตาคู่คมนั้นเป็นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะรีบเก็บอาการแล้วกลับมาตีสีหน้าเรียบเฉยตามวิสัยของนักธุรกิจเขี้ยวลากดิน "ไม่คิดเลยว่า... ดีไซเนอร์ระดับอินเตอร์ที่ทางเราทุ่มงบมหาศาลดึงตัวมา จะเป็นคุณ" คินน์เอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าลงเล็กน้อย รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "แปลกดีนะ คนบางคนคิดว่าจะไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้ถ้าไม่มีเงินของผม แต่ตอนนี้กลับมายืนอยู่ในจุดที่ต้องเซ็นสัญญาร่วมกับผมเสียได้" พิมพ์มาดาไม่สะทกสะท้าน เธอแย้มยิ้มตอบรับ รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คมกริบและเยียบเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก เธอนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ประสานมือเรียวสวยไว้บนโต๊ะแล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยอย่างท้าทาย "โลกมันกลมดีนะคะคุณคินน์... และที่สำคัญ ฉันไม่ได้กลับมาเพื่อขอความเมตตาจากคุณ แต่ฉันกลับมาเพื่อเหยียบย่ำโปรเจกต์ที่น่าภาคภูมิใจที่สุดของคุณ ให้พินาศคามือของฉันต่างหากล่ะคะ" บรรยากาศในห้องประชุมเดือดพล่านขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องมีคำรามใดๆ เคมีระหว่างอดีตสามีภรรยาที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายและไฟแค้นพวยพุ่งจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจ คินน์จ้องมองริมฝีปากที่เคยลิ้มลองและขับไล่ไสส่งในเวลาเดียวกัน หัวใจที่ด้านชามาตลอดสามปีกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความกระหายที่จะครอบครองและทำลายล้างความเย่อหยิ่งนั้นให้แหลกคามือตีตื้นขึ้นมาในอกอย่างบ้าคลั่ง แต่เกมนี้... ใครจะเป็นฝ่ายแหลกสลายก่อนกัน คงต้องดูกันยาวๆ ทว่า ในขณะที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดที่ชั้นบนสุดของโรงแรมหรู ที่ล็อบบี้ชั้นล่าง... เด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ในชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้น กำลังดึงชายเสื้อของพี่เลี้ยงสาวพราวเสน่ห์อย่างขัดใจ ดวงตากลมโตสีนิลถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อราวกับพิมพ์นิยม ไล่สายตามองไปรอบๆ ฮอลล์กว้างด้วยความซุกซน ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะอุทานออกมาเสียงใส "คุณแม่บอกว่าจะลงมาหา... ทำไมคุณแม่ยังไม่มาล่ะครับ หรือว่ากำลังสู้กับคุณพ่อใจร้ายคนนั้นอยู่เหมือนในนิทานที่หนูเคยฟัง?" เด็กชายเอียงคอถามด้วยความไร้เดียงสา โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า... แผ่นกระดาษรายงานผลตรวจสุขภาพและประวัติครอบครัวที่หล่นออกจากกระเป๋าเป้ของเด็กน้อย กำลังนอนนิ่งสนิทอยู่แทบเท้าของศิรินทร์ คนรักใหม่ของคินน์ที่บังเอิญเดินผ่านมาพอดี และเมื่อสายตาคู่คมของศิรินทร์ก้มลงไปอ่านชื่อบนเอกสารแผ่นนั้น ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางความแค้นและเสน่หาครั้งนี้ด้วยกันนะคะ