ไฟโลกันตร์และความตายที่รอคอย

# ไฟโลกันตร์และความตายที่รอคอย "พี่หญิง ท่านคงไม่คิดใช่ไหมว่าความตายจะปรานีท่าน? มองดูนี่สิ... ตราประทับสกุลหลินที่ท่านหวงแหนนักหนา บัดนี้มันกำลังกลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับความโง่เขลาของท่านแล้ว" น้ำเสียงหวานหยดย้อยของหลินเฟยเฟยบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของหลินเยว่ ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนบาดแผลฉกรรจ์ หลินเยว่พยายามฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมอง ร่างกายของนางถูกมัดไว้กับเสาไม้กลางห้องโถงใหญ่ที่ตอนนี้กำลังถูกเปลวเพลิงสีส้มแดงโอบล้อม กลิ่นไหม้ของคานไม้และกลิ่นเนื้อที่เริ่มสุกเกรียมคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ นางเค้นเสียงหัวเราะแหบพร่าออกมาจากลำคอ ดวงตาคู่สวยที่เคยเปี่ยมไปด้วยความเมตตา บัดนี้เหลือเพียงความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "เจ้าคิดว่าอำนาจที่ได้มาด้วยการทรยศหักหลังสามีตัวเอง จะทำให้เจ้าอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารได้งั้นหรือ... เฟยเฟย เจ้ามันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกหลอกใช้เท่านั้น" "หุบปาก!" จ้าวหมิง ก้าวออกมาจากเงามืดของเปลวเพลิง ใบหน้าคมสันที่นางเคยหลงรักจนหมดหัวใจบัดนี้ดูบิดเบี้ยวด้วยความสมเพช เขาก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอความตาย "ความรักที่ข้ามีให้เจ้า มันจบลงตั้งแต่วันที่ข้าตัดสินใจเลือกอนาคตของข้า หลินเยว่... เจ้าฉลาดมาตลอด แต่เจ้ากลับพลาดท่าให้ความอ่อนแอของตัวเองเพียงอย่างเดียว คือการไว้วางใจผู้หญิงคนนี้" เขาหันไปโอบเอวหลินเฟยเฟยอย่างเปิดเผย หลินเยว่ไม่ได้กรีดร้อง ไม่ได้อ้อนวอน นางเพียงแค่มองดูภาพชายหญิงเบื้องหน้าที่กำลังเสพสมชัยชนะด้วยความสมเพช ความเจ็บปวดจากการถูกแผดเผาเริ่มชาช้าลง แทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่แล่นพล่านไปทั่วหัวใจ นางจำได้แม่นยำ... แผนการของพวกมัน หลักฐานทางบัญชีที่นางซ่อนไว้ในกล่องลับใต้ฐานพระพุทธรูป และแผนยึดอำนาจตระกูลที่พวกมันร่วมมือกับคนนอก ทุกอย่างคือรอยร้าวที่นางมองข้ามไปเพียงเพราะคำว่า 'ครอบครัว' "ข้าขอสาบาน..." หลินเยว่เค้นเสียงแผ่วเบา แต่ทว่ากังวานด้วยแรงอาฆาตที่ทำให้แม้แต่จ้าวหมิงยังชะงักฝีเท้า "หากชาติหน้ามีจริง ข้าจะกลับมาทำลายทุกสิ่งที่พวกเจ้าสร้างขึ้น จะบดขยี้เกียรติยศที่พวกเจ้าช่วงชิงไป และจะทำให้พวกเจ้าลิ้มรสความเจ็บปวดที่ข้าได้รับในวันนี้ เป็นร้อยเท่าพันทวี!" "ตายไปเสียเถอะ!" หลินเฟยเฟยตวาดพร้อมขว้างคบเพลิงลงบนพรมผืนงาม เปลวไฟโหมกระหน่ำขึ้นทันทีราวกับปีศาจร้ายที่หิวโหย คานไม้บนเพดานร่วงหล่นลงมาทับร่างของนาง ความร้อนแผดเผาผิวหนังจนแทบมอดไหม้ แต่ในวินาทีที่ลมหายใจสุดท้ายกำลังจะดับวูบ สติของหลินเยว่กลับแจ่มชัดขึ้นอย่างน่าประหลาด นางเห็นเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดคลุมสีนิลยืนโดดเด่นอยู่ท่ามกลางกลุ่มควัน แววตาของเขาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวที่เฝ้ามองเหยื่อในกรงขัง เขาก้าวผ่านเปลวเพลิงที่ควรจะแผดเผาทุกสิ่งราวกับเดินเล่นในสวนดอกไม้ แววตาที่มองนางไม่มีความสงสาร มีเพียงความสนใจที่ลึกซึ้งและกระหายในความฉลาดของนาง "เจ็บแค้นใช่หรือไม่?" บุรุษลึกลับผู้นั้นก้มลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาทรงพลังราวกับบัญชาจากสวรรค์ "หากข้าให้โอกาสเจ้าเลือกใหม่ เจ้าจะกล้าแลกทุกอย่างเพื่อการล้างแค้นหรือไม่?" มือที่อาบด้วยเลือดของหลินเยว่เอื้อมไปคว้าชายเสื้อสีนิลของเขาไว้แน่น ราวกับคนจมน้ำที่คว้าได้ท่อนไม้สุดท้าย "ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใด... ข้าก็ยอม" ทันใดนั้น โลกทั้งใบของนางก็หมุนคว้าง สรรพเสียงของการถูกเผาไหม้มลายหายไป เหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุม และความรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณกลับเข้าสู่ร่าง... เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่นางเห็นไม่ใช่เพดานไม้ที่กำลังลุกไหม้ แต่เป็นม่านมุ้งสีชมพูอ่อนของห้องนอนในจวนตระกูลหลินเมื่อสามปีก่อน! กลิ่นกำยานที่นางเกลียดชังอบอวลอยู่เต็มห้อง พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่คุ้นเคย "พี่หญิงคะ... ท่านตื่นหรือยัง? วันนี้เป็นวันงานชมบุปผา จ้าวหมิงเขารอท่านอยู่ที่สวนหลังบ้านนะคะ" รอยยิ้มที่สั่นเทาค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินเยว่ นางค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง ความรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เพิ่งจางหายไปถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่กัดกินไปถึงกระดูก หมากกระดานนี้... ข้าจะเป็นคนเดินเอง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับการล้างแค้นในครั้งนี้ไปกับ "หงส์เพลิงหวนคืน" นะคะ