เศษเสี้ยวแห่งจิตกระบี่

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศมิได้จางหายไปตามกาลเวลา แม้หิมะสีขาวโพลนจะโปรยปรายลงมาปกคลุมซากปรักหักพังของสำนักกระบี่ไร้ชื่อจนมิดชิด แต่มันกลับยิ่งขับเน้นความเงียบงันอันน่าขนลุกให้เด่นชัดขึ้น “เจ้ายังไม่ควรลืมตาขึ้นมาในเวลานี้... วิญญาณที่แตกสลายย่อมไม่ต่างจากเศษแก้วที่บาดลึกถึงกระดูก” น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาดังขึ้นเหนือศีรษะ ฉินเฟยหลงรู้สึกเพียงความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับมีนับหมื่นคมกระบี่กำลังกรีดแทงลงบนเส้นลมปราณที่ขาดสะบั้น เขาพยายามจะขยับนิ้ว แต่สัมผัสที่ได้รับกลับเป็นเพียงพื้นหิมะที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งนิรันดร์ เขาลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าคือท้องฟ้าสีเทาทะมึนที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน ท่ามกลางซากศพของเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องที่นอนทับถมกันเป็นภูเขาเลากา ฉินเฟยหลงพยุงกายขึ้นด้วยความยากลำบาก เลือดสีเข้มหยดลงบนผืนหิมะเกิดเป็นรูโหว่ลึก กลิ่นอายความตายไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้านเท่ากับความจริงที่ว่า... สำนักของเขาไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว “ข้า... ยังไม่ตายหรือ” เสียงของเขาแหบพร่าดุจเสียงใบไม้แห้งที่ถูกบดขยี้ “หากการมีลมหายใจภายใต้ความแค้นคือการไม่ตาย เจ้าก็นับว่ายังมีชีวิตอยู่” ฉินเฟยหลงเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้ยืนตระหง่านอยู่บนยอดอาคารที่หลงเหลือเพียงเสาหินเปลือยเปล่า เส้นผมสีเงินยวงสะบัดพลิ้วไปตามแรงลมที่กรีดกราย ใบหน้าที่งดงามดุจรูปสลักไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก ดวงตาคู่นั้นเย็นชาประหนึ่งจ้องมองมดปลวกในสายตา แต่นั่นมิใช่สิ่งที่เขาสนใจ สิ่งที่ดึงดูดสายตาฉินเฟยหลงคือไอเย็นที่แผ่ออกมาจนอากาศรอบตัวแข็งตัวเป็นผลึกน้ำแข็ง มู่หรงเซวี่ย... เซียนแห่งยอดเขาหิมะนิรันดร์ นางมาทำอะไรที่นรกแห่งนี้? “เจ้ามาที่นี่เพื่อดูเศษซากของพวกข้า หรือมาเพื่อเก็บกวาดสิ่งที่เหลืออยู่กันแน่?” ฉินเฟยหลงเค้นยิ้ม ทั้งที่เลือดไหลซึมจากมุมปาก เขาพยายามเค้นปราณวิญญาณที่เหลือเพียงน้อยนิดเพื่อดึงกระบี่เหล็กสนิมเขรอะที่ปักอยู่ใกล้ตัวขึ้นมา “ข้ามาเพื่อเตือนเจ้า...” มู่หรงเซวี่ยขยับเพียงเล็กน้อย ร่างของนางก็เคลื่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาในชั่วพริบตา กลิ่นหอมจางๆ ของหิมะบริสุทธิ์ปะทะเข้ากับกลิ่นคาวเลือด “คนตายไม่อาจชำระแค้น แต่ผู้ที่ฝืนชะตาสวรรค์กลับมาด้วยวิญญาณที่แตกสลายเช่นเจ้า... หากก้าวเดินต่อไปด้วยความแค้น เจ้าจะกลายเป็นอสูรเสียก่อนที่จะได้เห็นหน้าศัตรูที่แท้จริง” “หึ! ศิษย์สำนักกระบี่ไร้ชื่อ ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่เพื่อความเมตตา” ฉินเฟยหลงลุกขึ้นยืนแม้เข่าจะสั่นเทา เขาอาศัยกระบี่ต่างไม้เท้าพยุงกาย “พวกมันฆ่าอาจารย์ สังหารศิษย์พี่น้องของข้า หากข้าไม่ลากพวกมันลงนรกด้วย... ชื่อ ‘ฉินเฟยหลง’ ก็ไม่สมควรถูกจารึกไว้ในใต้หล้านี้” มู่หรงเซวี่ยเพ่งมองเข้าไปในดวงตาของเขา แววตาของนางไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม “วิถีกระบี่ของเจ้าแฝงไปด้วยไอสังหารที่รุนแรงเกินไป หากเจ้าชักกระบี่ออกจากฝักในยามนี้ ร่างกายของเจ้าจะแหลกสลายก่อนจะได้เริ่มการล้างแค้น” “ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะขอใช้เศษเสี้ยวแห่งจิตกระบี่ที่หลงเหลืออยู่นี้... สังหารคนที่ขวางทางข้า!” ฉินเฟยหลงคำรามก้องในลำคอ พร้อมกับกระชากกระบี่ในมือขึ้นฟ้า ทันใดนั้น ก้อนหินและเศษซากปรักหักพังรอบตัวก็สั่นสะเทือน พลังปราณที่แห้งเหือดกลับระเบิดตัวออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ลมปราณสีครามเข้มไหลเวียนดุจพายุหมุน บีบอัดหิมะรอบข้างจนแหลกละเอียดเป็นผง มู่หรงเซวี่ยเบิกตากว้างเล็กน้อย นางยกมือขึ้นวาดวงอักขระกลางอากาศเพื่อสร้างเกราะป้องกัน ทว่าในจังหวะนั้นเอง... เสียงคำรามจากฟากฟ้าก็ดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินที่เคยราบเรียบพลันแยกออกจากกันเป็นร่องลึก ท่ามกลางมวลพลังที่ปั่นป่วน สายตาของฉินเฟยหลงเหลือบไปเห็นเงาดำขนาดมหึมาที่เคลื่อนผ่านเมฆาเหนือสำนัก มันมิใช่กระบวนท่าของมนุษย์ และมิใช่ลมพายุธรรมดา ทว่าเป็นไออาคมที่กดทับลงมาจากเบื้องบน! “มันยังไม่ไปไหน...” มู่หรงเซวี่ยพึมพำ เสียงของนางสั่นเครือเป็นครั้งแรก “เจ้าพวกนั้น... พวกมันไม่ได้ต้องการเพียงแค่ทำลายสำนัก แต่พวกมันกำลังรอให้เจ้า ‘ตื่น’ ขึ้นมา เพื่อช่วงชิงสิ่งที่เจ้าซ่อนไว้ในจิตวิญญาณ!” ยังไม่ทันที่ฉินเฟยหลงจะได้ซักถาม มือที่มองไม่เห็นคู่หนึ่งก็พุ่งลงมาจากฟ้า ราวกับกรงเล็บปีศาจที่หมายจะกระชากวิญญาณของเขาออกจากร่างในทันที ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในปฐมบทแห่งโชคชะตานี้ หวังว่าคมกระบี่ของฉินเฟยหลงจะจารึกอยู่ในใจของทุกท่านนะครับ - หมื่นกระบี่คืนรัง