การมาถึงของจอมมาร

"ความเงียบงัน... บางคราก็กรีดแทิงยวด, ยิ่งกว่าคมกระบี่ที่อาบยาพิษเสียอีก" น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากริมฝีปากของฉินเฟยหลง ขณะที่นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวของเขากำลังลูบไล้ด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์ในมืออย่างเชื่องช้า ภายในห้องโถงรับรองแห่งสำนักกระบี่เมฆา อากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยจิตสังหารอันเบาบางแต่ไร้ซึ่งช่องโหว่ เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างระหงในชุดยาวสีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะบนยอดเขาเก้าสวรรค์ มู่หรงเซวี่ย นางเซียนผู้เยือกเย็นดุจน้ำแข็งนิรันดร์ ดวงตาคู่งามที่มักจะสงบนิ่งดั่งบึงลึกยามนี้กลับฉายแววไหวระริกเล็กน้อย นางไม่ได้มองหน้าเขา แต่มองออกไปนอกหน้าต่างบานแกะสลักที่บัดนี้... เมฆหมอกสีชาดกำลังแผ่ขยายปกคลุมท้องนภาอย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติ "มันมาแล้ว..." มู่หรงเซวี่ยเอמהด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยคลื่นอารมณ์ที่ยากจะหยั่งถึง เนตรหยั่งรู้ชะตาฟ้าดินของนางกำลังกรีดร้องเตือนภัย พลังหยินบริสุทธิ์ในร่างไหลเวียนติดขัด ราวกับฟ้าดินกำลังถูกบดขยี้ด้วยพละกำลังอันมหาศาลจากเบื้องบน ฉินเฟยหลงไม่ตอบคำ เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างกายสูงโปร่งแผ่กลิ่นอายกระบี่อันลึกล้ำออกมาโดยไม่รู้ตัว ปมในใจเรื่องการล่มสลายของสำนักกระบี่ไร้ชื่อเมื่ออดีตผุดพาดผ่านเข้ามาในห้วงความคิดราวกับเงาหลอน ทว่าในยามนี้ ดวงตาของเขากลับประกายความเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ความหวาดหวั่น "ต่อให้เป็นเงาของจอมมารที่เคยพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเมื่อร้อยปีก่อน..." ฉินเฟยหลงกล่าวเบาๆ พลางก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างนาง เซียนสาวผู้เย็นชาหันมาสบตาเขา แววตาที่เคยห่างเหินกับโลกหล้า บัดนี้มีเพียงเงาร่างของบุรุษผู้นี้สะท้อนอยู่ "เขาก็ต้องก้าวผ่านศพของข้าไปเสียก่อน... เซวี่ยเอ๋อร์" คำเรียกขานที่สนิทสนมทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ ความโดดเดี่ยวที่กัดกินจิตวิญญาณมาเนิ่นนานนับร้อยปีคล้ายถูกละลายด้วยความอบอุ่นจากสายตาคู่นั้น มู่หรงเซวี่ยเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ นางยื่นมือเรียวบางออกไปสัมผัสด้ามกระบี่ของเขาเบาๆ ปราณน้ำแข็งและปราณกระบี่ผสานหลอมรวมกันชั่วพริบตา ก่อเกิดเป็นพายุเกล็ดหิมะขนาดเล็กหมุนวนรอบกายทั้งสอง *เปรี้ยง—!* เสียงอสนีบาตฟาดผ่าลงกลางลานกว้างของสำนัก แรงสั่นสะเทือนทำให้ผนังหินแกร่งเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว กลิ่นอายกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณแผ่ซ่านเข้ามาในอาคาร ประดุจภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนบ่าของผู้อยู่ ณ ที่นั้น บานประตูไม้แกะสลักถูกแรงลมมหาศาลซัดกระแทกจนแหลกละเอียดเป็นจุล ร่างของศิษย์สำนักกระบี่เมฆาหลายนายกระเด็นทะลุเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับกระแสโลหิตที่พุ่งทะลัก พวกเขาสิ้นใจตายก่อนจะทันได้เปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือด้วยซ้ำ! ฉินเฟยหลงหรี่ตาลงคมกริบ เขาดึงมู่หรงเซวี่ยเข้าสู่อ้อมแขนด้วยมือข้างหนึ่งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสะบัดชายเสื้ออีกข้างซัดพลังปราณออกไปต้านทานแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา ท่ามกลางกลุ่มควันและฝุ่นผงที่ตลบอบอวล เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเท้าเดินผ่านซากประตูเข้ามาอย่างเชื่องช้า น้ำหนักการก้าวแต่ละครั้งราวกระทบลงบนหัวใจของผู้พบเห็น มันคือจังหวะแห่งความตายที่ถูกกำหนดไว้แล้ว บุรุษผู้นั้นสวมชุดคลุมยาวสีดำสนิท ปักลวดลายอสูรโลหิตที่ดิ้นได้ราวกับมีชีวิต ใบหน้าครึ่งซีกถูกปกกั้นด้วยหน้ากากกระดูกมาร ดวงตาสดใสสีแดงฉานคู่นั้นเต็มไปด้วยความกระหายเลือดและรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "นึกไม่ถึงว่า... มดปลวกสองตัว จะซ่อนตัวอยู่ในซากปรักหักพังที่น่าสมเพชเช่นนี้" เสียงหัวเราะแหบพร่าดังก้องกังวาน สร้างความปั่นป่วนให้กับกระแสลมปราณในตันTianของผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปได้อย่างง่ายดาย จอมมารตนนี้ไม่ได้ปล่อยพลังเต็มที่ ทว่ารัศมีกดดันที่แผ่ออกมากลับทำให้มิติรอบกายบิดเบี้ยวเป็นริ้วรอยสีดำ มู่หรงเซวี่ยก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายแสงสีฟ้าคราม นางเตรียมยกมือขึ้นร่ายอาคมเนตรสวรรค์ ทว่าฉินเฟยหลงกลับเอื้อมมือไปแตะไหล่นางไว้เบาๆ เป็นสัญญาณห้ามปราม "เจ้าเป็นใคร?" ฉินเฟยหลงเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าคมกริบดั่งใบมีดที่เพิ่งออกจากเตาหลอม จอมมารหยุดฝีเท้าลง ห่างจากคนทั้งสองเพียงสิบก้าว มันแย้มยิ้มเยาะหยัน ดวงตาสดใสสีแดงจ้องมองมาที่กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือของฉินเฟยหลงราวกับสุนัขป่าพบเนื้อชิ้นโต "นามของข้า... เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้" จอมมารกล่าวพลางยกมือขึ้น แสงสีดำทะมฬรวมตัวกันที่ปลายนิ้วกลายเป็นหอกโลหิตเล่มใหญ่ "รู้แค่เพียงว่า... วันนี้ ดินแดนแห่งนี้จะต้องถูกชะล้างด้วยเลือดของพวกเจ้า และดวงวิญญาณกระบี่ในกายของเจ้า... จะต้องมาสถิตอยู่ในคอลเลกชันของข้าก็พอ!" สิ้นคำพูด ร่างของจอมมารก็หายวับไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย! "ระวัง!" มู่หรงเซวี่ยอุทานเสียงหลง พลังหยินระเบิดออกรอบตัวกลายเป็นเกราะน้ำแข็งหนาเตอะ ทว่า... เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของจอมมารกลับดังขึ้นที่ด้านหลังของฉินเฟยหลงในชั่วพริบตา พร้อมกับคมหอกโลหิตที่แทงทะลุอากาศเข้ามาหมายปลิดชีพโดยไม่ให้ตั้งตัว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ