กาแฟหนึ่งแก้วกับความเงียบที่น่าอึดอัด

"ผมไม่ได้จ้างคุณมาวาดรูปเล่นบนกระดาษไขโปรเจกต์โครงสร้างตึกสิบชั้นนะครับ คุณมินตรา" เสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้นทำลายความเงียบของร้านกาแฟสไตล์อินดัสเทรียลลอฟท์ เม็ดฝนด้านนอกเริ่มโปรยปรายลงมากระทบกระจกบานใหญ่จนเกิดเสียงซ่าเบาๆ แต่บรรยากาศภายในกลับอึดอัดเสียยิ่งกว่านั่งอยู่ในห้องสอบสัมภาษณ์งาน มินตราละสายจากแท็บเล็ตในมือ เธอเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่บอกชัดเจนว่าไม่ได้รู้สึกรู้สสาอะไรกับสายตาดุๆ ของสถาปนิกหนุ่มมือรางวัลเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าจอเบาๆ สองสามครั้ง ก่อนจะดันมันเลื่อนไปตรงหน้าเขา "คุณธันวาต่างหากล่ะคะ... เอ้ย... เอ่อ... คุณธันวานี่ใจร้อนชะมัด" เธอกะพริบตาปริบๆ เมื่อเผลอหลุดปากพูดจาแบบเป็นกันเองเกินไป "ฉันหมายถึง... ในฐานะที่ปรึกษาด้านทัศนศิลป์และการมองโลกกลับหัว ตึกของคุณมันตรงทื่อเป็นไม้บรรทัดเหล็กไม่มีผิดเพี้ยน ชีวิตคุณเคยมีมุมเบี้ยวๆ สติหลุดๆ สักห้านาทีไหมเนี่ย" ธันวาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาขยับแว่นสายตา เลื่อนแฟ้มพิมพ์เขียวแปลนอาคารหนาเตอะหลบให้พ้นทางกาแฟลาเต้ร้อนที่พนักงานเพิ่งนำมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มผสมกับนมสดตีฟองเนียนละเอียดลอยขึ้นแตะจมูก ช่วยลดทอนความตึงเครียดลงได้นิดหน่อย แต่ก็แค่... นิดเดียวเท่านั้น "ชีวิตผมถูกออกแบบมาด้วยฟังก์ชันและโครงสร้างที่รองรับน้ำหนักได้จริงครับ ไม่ได้สร้างขึ้นมาจากจินตนาการเลื่อนลอยที่พร้อมจะถล่มลงมาเวลาลมพัดผ่าน" ธันวาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มมองลอดกรอบแว่นไปยังหญิงสาวตรงหน้า เธอสวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่งสีครีม ปล่อยผมยาวหยักศกเคลือบไหล่ และมีคราบสีอะคริลิกสีเหลืองติดอยู่ที่มุมแก้วกาแฟอย่างน่าหมั่นไส้ "โธ่ สถาปนิกผู้เคร่งขรึม" มินตราหัวเราะในลำคอ เธอหยิบแก้วกาแฟของตัวเองขึ้นมาจิบช้าๆ "คุณก็รู้ว่าสิ่งที่ฉันพูดเมื่อวานที่หน้าออฟฟิศของคุณ มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ตึกที่ไม่มีช่องว่างให้ลมหายใจ... มันก็เหมือนคนที่ไม่ยอมอนุญาตให้ตัวเองมีความสุขนั่นแหละครับ" ประโยคหลังของเธอจงใจเลียนแบบน้ำเสียงสุภาพราบเรียบของเขา จนธันวาต้องเม้มปากแน่น ความเงียบที่น่าอึดอัดโรยตัวลงมาระหว่างเราอีกครั้ง เสียงเครื่องบดกาแฟจากเคาน์เตอร์บาร์ดังแทรกขึ้นเป็นระยะ พร้อมกับเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ที่เปิดคลอในร้าน แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้บทสนทนาระหว่างสถาปนิกผู้ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบกับศิลปินสาวคิวบิสต์ราบรื่นขึ้นเลย ธันวาจ้องมองลายเส้นยุ่งเหยิงบนแท็บเล็ตของเธอ มันคือแปลนโครงสร้างตึกของเขาที่ถูกเธอนำมาวาดทับด้วยเส้นสายเรขาคณิตที่บิดเบี้ยว ทว่าพอมองดูนานเข้า... เส้นที่ดูเหมือนจะไร้ระเบียบเหล่านั้น กลับสร้างมิติใหม่ให้ตัวอาคารดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างน่าประหลาด มันเหมือนกับงานศิลปะที่ท้าทายแรงโน้มถ่วงและกฎเกณฑ์ทางวิศวกรรมทั้งหมดที่เขาเรียนมา "คุณตั้งใจจะกวนประสาทผมไปถึงไหนครับเนี่ย" ธันวาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว "ไม่ได้กวนประสาทสักหน่อย ฉันแค่กำลังช่วยชีวิตโปรเจกต์ร้อยล้านของคุณอยู่ต่างหาก" มินตราวางแก้วกาแฟลง ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับยามเมื่อเธอโน้มตัวเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้น "เอาอย่างนี้ไหมคะ... ถ้าคุณยอมพาฉันไปเดินดูไซต์งานก่อสร้างจริงๆ วันนี้ ฉันสัญญาว่าจะช่วยแก้แบบแปลนส่วนห้องโถงต้อนรับให้คุณตามใจชอบเลย เอ้า! ดีลไหม คุณสถาปนิกมาดนิ่ง" ธันวานิ่งงันไปชั่วขณะ เขากำลังจะอ้าปากปฏิเสธตามตำราสถาปนิกผู้เคร่งครัดเรื่องความปลอดภัยในไซต์งาน แต่ทว่าสายตาคู่สวยที่มองตรงมาอย่างรอคอยคำตอบ กลับทำให้คำพูดปฏิเสธทั้งหมดติดอยู่แค่ลำคอ ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะของธันวาก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับหน้าจอแจ้งเตือนข้อความไลน์จาก "พีท" เพื่อนสนิทจอมกวนที่ส่งรูปแคปหน้าจอแชตกลุ่มแผนกพร้อมข้อความสั้นๆ ว่า *[พีท]: "ไอ้ธัน... แกแน่ใจนะว่าไม่ได้แอบพาคุณมินตราไปเดท? บอสใหญ่เพิ่งโทรมาถามหาแกที่ออฟฟิศนะเว้ย!"* ธันวาชะביក รีบคว่ำโทรศัพท์มือถือลงทันทีด้วยความร้อนรน แต่ไม่ทันเสียแล้ว เพราะมินตราที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามดันเหลือบไปเห็นข้อความนั้นเข้าเต็มตาพอดี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบางของศิลปินสาว เธอหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ ก่อนจะเอียงคอมองเขาด้วยแววตาระยิบระยับ "อุ๊ย... บอสใหญ่ตามหาเหรอคะคุณสถาปนิก?" มินตราลากเสียงยาวอย่างสนุกสนาน "สงสัยเราคงต้องรีบไปเคลียร์งานที่ไซต์งานกันด่วนๆ แล้วล่ะมั้งครับ... หรือว่าคุณกลัวจะต้องตอบคำถามหัวหน้า ว่าทำไมถึงแอบมานั่งจิบกาแฟกับจิตรกรสาวนอกรอบกันแน่?" ธันวารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู เขาพยายามรักษาฟอร์มความเป็นมืออาชีพและมาดนิ่งเอาไว้ให้ได้มากที่สุด แต่หัวใจกลับเต้นรัวผิดจังหวะในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อต้องมาเจอสายตารู้ทันของเธอ ...แย่แล้วสิ แบบนี้เขาคงเสียฟอร์มให้เธอยับเยินเป็นแน่แท้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอนหัวใจของเขานะครับ