มิตรภาพท่ามกลางความขัดแย้ง

เสียงกระแทกของแฟ้มคดีบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนความตึงเครียดในห้องประชุมใหญ่ รินรดากวาดสายตาคมกริบมองเอกสารหลักฐานชิ้นสำคัญที่เพิ่งถูกส่งมาวางตรงหน้า มันไม่ใช่สำนวนจากลูกความของเธอ และยิ่งไม่ใช่หลักฐานที่ฝ่ายตรงข้ามจะหามาได้โดยง่าย ข้อมูลเส้นทางการเงินของบริษัทคู่กรณีระดับมหาอำนาจ ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระบบ วิเคราะห์จุดอ่อนและช่องโหว่ทางกฎหมายไว้อย่างแม่นยำ ราวกับมีที่ปรึกษากฎหมายมือฉมังระดับพระกาฬคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง "ใครเป็นคนส่งเอกสารชุดนี้มาคะ" รินรดาเอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าแฝงความระแวดระวังอย่างเต็มเปี่ยม "เอ่อ... ผู้ชายสูทสีเทาเข้มคนเดิมค่ะคุณริน เขาไม่ได้ทิ้งนามบัตรไว้ บอกแค่ว่า 'ส่งมาให้ทนายรินรดาจัดการส่วนที่เหลือให้สมบูรณ์'" เลขานุการสาวตอบด้วยความเกร็ง รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธระคนสงสัยพุ่งพล่านขึ้นมาในอก เธอไม่ต้องเดาก็รู้ว่า "ผู้ชายสูทสีเทาเข้มคนเดิม" ที่เลขาพูดถึงคือใคร... ธันวา ผู้ชายคนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ผู้ชายคนที่ปล่อยให้เธอต้องอุ้มท้องลูกน้อยที่ตายไปอย่างโดดเดี่ยวในคืนที่มืดมนที่สุดของชีวิต บัดนี้ เขากลับกลายมาเป็นเงาสีดำที่คอยปัดกวาดอุปสรรคทุกอย่างบนเส้นทางทนายความของเธออย่างเงียบเชียบ นี่คืออะไรกันแน่? การไถ่บาปที่สายเกินไป หรือเกมจิตวิทยาโรคจิตที่เขากำลังสนุกสนานกับการเล่นงานเธอกันคะ? ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบ รินรดาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังอย่างอ่อนล้า สมองประมวลผลย้อนกลับไปถึงคดีใหญ่ๆ สามคดีล่าสุดที่เธอเพิ่งชนะมาได้อย่างเฉียดฉิว ทุกคดีล้วนมีร่องรอยของการช่วยเหลือจาก "มือที่มองไม่เห็น" ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นพยานปากเอกที่จู่ๆ ก็ยอมปริปาก หรือเอกสารลับที่หลุดออกมาในวินาทีชี้เป็นชี้ตาย และทั้งหมดนั้น... ล้วนแต่เชื่อมโยงกลับไปยังธันวา อดีตสามีผู้เย็นชาที่ตอนนี้กลับทำตัวเป็นผู้ปิดทองหลังพระให้เธออย่างน่าไมอาย ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดึงเธออกจากภวังค์ ก่อนที่ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปจะก้าวเข้ามาโดยไม่รอให้เธออนุญาต ธันวายืนอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาคมกู๊ดคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยประกายความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะคาดเดา มีทั้งความห่วงใย ความสำนึกผิด และความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนักธุรกิจผู้เยือกเย็น "คุณเข้ามาในห้องฉันได้ยังไงคะธันวา ที่นี่สำนักงานกฎหมาย ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะเดินเข้าออกตามใจชอบ" รินรดาเปิดฉากโจมตีทันที น้ำเสียงของเธอเย็นชาและเฉียบคมราวน้ำแข็งขั้วโลก ธันวาไม่โต้ตอบ เขาก้าวช้าๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าวนี้ทำให้รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก ปลุกเร้าความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง "ผมแค่อยากมาดูว่าคุณจัดการกับหลักฐานที่ผมส่งให้หรือยัง" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนในยามที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน "ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ! สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย มันยิ่งทำให้ฉันขยะแขยงคุณมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ!" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เผชิญหน้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจข้างในจะสั่นไหวด้วยแรงกระแทกจากสายตาคู่does ที่มองมา ธันวาแค่นยิ้มขมขื่น รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยรอยร้าวรานของคนที่สูญเสียทุกอย่าง "ผมรู้ว่าคุณเกลียดผม ริน... ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมเคยทำมันสมควรได้รับการลงทัณฑ์ที่สาสมที่สุด แต่ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ในฐานะคนที่เคยทำร้ายผู้หญิงที่รักที่สุดจนพังคามือ... ขอให้ผมได้ทำอะไรเพื่อคุณบ้างเถอะนะ อย่างน้อยก็เพื่อไถ่บาปในสิ่งที่ผมโง่เขลาทำลงไป" "ความรักเหรอคะ? คุณรู้จักคำนี้ด้วยเหรอธันวา วันที่คุณเลือกชื่อเสียงและผู้หญิงคนอื่น วันที่คุณบอกให้ฉันเซ็นใบหย่าโดยไม่สนใจแม้กระทั่งว่าฉันกำลังแบกรับอะไรอยู่... วันนั้นคุณเอาความรักไปโยนทิ้งถังขยะนานแล้ว!" น้ำตารื้นขึ้นมาคลอเบ้า แตกร้าวด้วยความแค้นที่อัดแน่นมานานห้าปี รินรดาเชิดหน้าขึ้นกลั้นไม่ให้หยาดน้ำใสๆ ไหลลงมาประจานความอ่อนแอ "อย่ามาทำเป็นพูดคำว่ารักกับฉันอีกเลย มันน่าสมเพช!" ธันวาสูดลมหายใจเข้าลึก มือหนายื่นออกไปราวกับจะเอื้อมมาสัมผัสแก้มของเธอ แต่แล้วก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อรินรดาถอยหลังกรูดด้วยความรังเกียจ เขาหลุบตาลงต่ำ ยอมรับความเจ็บปวดนั้นด้วยความยินยอมพร้อมใจ "ผมไม่ได้หวังให้คุณให้อภัยผมในเร็วๆ นี้หรอกริน..." เขาพูดเสียงแผ่วเบา ราวกับกระซิบกับตัวเอง "แต่จำไว้นะ ไม่ว่าคุณจะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูหน้าไหน หรือคดีที่ยากแค่ไหน... จะมีผมคอยกวาดหนามแหลมคมบนทางเดินของคุณออกไปเอง แม้ว่าคุณจะเหยียบย่ำซากเดนของผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ตาม" พูดจบ ธันวาก็หมุนตัวเดินกลับออกไปจากห้อง ปล่อยให้รินรดายืนหายใจหอบถี่อยู่ลำพัง ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบระเบิด เธอทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้อีกครั้ง มือบางกำเอกสารในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ความรู้สึกบางอย่างกำลังตีรวนอยู่ในอก ทั้งเกลียดชัง ทั้งสับสน และ... หวั่นไหวอย่างน่ากลัว ผ่านไปหลายวัน คดีความที่รินรดารับผิดชอบดำเนินมาถึงขั้นตอนการยื่นฟ้องต่อศาล รินรดาในชุดสูทสีดำสนิทเดินนำทีมทนายความก้าวเข้าสู่ตัวอาคารศาลยุติธรรม ท่ามกลางแสงแฟลชจากสื่อมวลชนที่รุมล้อมเข้ามาอย่างเนืองแน่น คดีนี้เป็นคดีใหญ่ระดับประเทศที่โยโยงใยถึงนักการเมืองทรงอิทธิพล ความกดดันมหาศาลกดทับอยู่บนบ่าบอบบางของเธอ แต่แล้ว ขณะที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นบันไดศาล สายตากลับเหลือบไปเห็นร่างสูงของใครบางคนยืนพิงเสาหินอ่อนขนาดใหญ่อยู่ที่มุมตึกฝั่งตรงข้าม ธันวากำลังยืนมองมาที่เธอด้วยสายตาแน่วแน่ มั่นคง และเต็มไปด้วยพลังปกป้อง เขาสวมสูทสีดำสนิทเช่นเดียวกับเธอ ราวกับพวกเขากำลังยืนอยู่เคียงบ่าเคียงไหล่กันในสงครามครั้งนี้ แม้จะมีถนนสายกั้นกลางและสถานะที่ตัดขาดจากกันก็ตาม รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เบนสายตากลับมามองทางข้างหน้าแล้วก้าวเดินต่อไปด้วยความมั่นใจ ชัยชนะในห้องพิจารณาคดีวันนี้จะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเธอแข็งแกร่งพอที่จะยืนหยัดได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง โดยไม่ต้องพึ่งพาเงาของอดีตสามีคนนั้นอีกต่อไป ทว่า... ในจังหวะที่เธอก้าวผ่านประตูทางเข้าศาล เลขานุการส่วนตัวก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา พร้อมกับโทรศัพท์มือถือที่สั่นระรัวในมือ หน้าจอแสดงภาพวิดีโอจากสำนักข่าวออนไลน์ชื่อดังที่เพิ่งไลฟ์สดเหตุการณ์หน้าศาลเมื่อครู่ "คุณรินคะ... ดูนี่สิคะ!" เลขาสาวละล่ำละลักยื่นโทรศัพท์ให้ รินรดาก้มลงมองหน้าจอด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่แล้ว... ดวงตาคู่คมก็เบิกกว้างขึ้นอย่างตกตะลึง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อภาพในวิดีโอไม่ได้ซูมอยู่ที่ตัวเธอ หรือคู่กรณีทางการเมือง ทว่ามันกลับซูมภาพไปยังเด็กชายตัวน้อยวัยประมาณสี่ขวบเศษ ที่กำลังยืนเกาะชายเสื้อของธันวาอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน... เด็กชายคนนั้น... มีใบหน้าถอดแบบมาจากธันวาอย่างไม่ผิดเพี้ยน ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์นั้น... มันคือเงาของเธอและเขาชัดเจนแจ่มแจ้ง และที่สำคัญที่สุด... เด็กชายคนนั้นเรียกธันวาว่า "คุณพ่อ" เต็มสองรูหู! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กระจกเงาสะท้อนใจ" มาโดยตลอดนะคะ