พบกับลูกค้ากระเป๋าหนัก

"สัญญาฉบับนี้... ช่างเหมาะเจาะเสียจริงนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นแทรกกลางความเงียบงันในห้องรับแขก หลินอิงอิงไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นเฉินเหว่ย สามีหนุ่มของเธอที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลัง ไหล่กว้างในชุดเสื้อกล้ามทหารเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นที่สะท้อนผ่านแสงตะวันยามบ่าย เขายื่นมือหนามาวางทาบลงบนไหล่บางของเธออย่างให้กำลังแรงใจ สัมผัสอุ่นซ่านนั้นส่งตรงถึงหัวใจ ทำให้รอยยิ้มมุมปากของหญิงสาวลึกล้ำขึ้นไปอีก แม่สามีตระกูลเฉินสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกขัดจังหวะ นางรีบดึงกระดาษโฉนดที่ดินกลับมาแนบอกราวกับกลัวว่ามันจะบินหนี ใบหน้าเหี่ยวย่นยู่ยี่ด้วยความไม่พอใจที่ถูกบุตรชายและลูกสะใภ้จับได้คาหนังคาเขา "แกพูดเรื่องอะไรของแกไอ้ลูกอกตัญญู! นี่มันที่ดินของตระกูลเรา ข้าจะเอาไปทำอะไรมันก็เรื่องของข้า!" แม่สามีแผדเสียงแหลมสูงเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ ดวงตาตี่หรี่มองหลินอิงอิงด้วยความเคียดแค้น "ส่วนแก... นังตัวดี อย่าคิดนะว่าจะมาฮุบที่ดินแปลงนี้ไปสร้างโรงงานบ้าบออะไรนั่นได้ง่ายๆ ถ้าอยากได้นัก ก็เอาเงินมาแลกสิฟะ ห้าร้อยหยวน! เงินสดเท่านั้น!" ตัวเลขห้าร้อยหยวนท่ามกลางยุคสมัยที่ข้าวของราคาถูกแสนถูก เป็นจำนวนเงินที่มากพอจะซื้อบ้านอิฐหลังใหญ่ในเมืองได้สบายๆ แม่สามีตั้งใจจะขูดรีดให้พวกเขากระอักเลือด อิงอิงไม่แม้แต่จะแสดงอาการตกใจ เธอนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม ปลายรองเท้าหนังขัดมันขยับเบาๆ สายตาคมกริบราวกับเชฟใหญ่กำลังประเมินคุณภาพเนื้อวากายะระดับ A5 ที่วางอยู่บนเขียง เธอกวาดตามองความโลภที่ฉายชัดบนใบหน้าของหญิงสูงวัย "ห้าร้อยหยวนหรือครับ..." อิงอิงทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับสร้างแรงกดดันให้คนฟังได้อย่างประหลาด "น่าเสียดายจริ๊ง... ที่ที่ดินแปลงริมอ่าวตรงนั้น ทางการเพิ่งประกาศผังเมืองใหม่เมื่อเช้านี้เองนะครับคุณแม่ อีกไม่นานจะมีถนนสายหลักตัดผ่าน มูลค่าของมันคงไม่ใช่แค่ห้าร้อยหยวนเสียแล้วกระมังครับ แต่อาจจะพุ่งไปถึงหลักพัน หรืออาจจะ..." เธอเว้นจังหวะไว้แค่นั้น แล้วส่งยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยพิษสงให้แม่สามี ใบหน้าของแม่สามีซีดเผือดลงในพริบตา "ทะ... ทางการประกาศอะไรนะ? แกโกหกฉันใช่ไหม!" "ผมจะโกหกคุณแม่ไปทำไมล่ะครับ ในเมื่อเอกสารราชการฉบับจริงอยู่ที่กองอำนวยการเขต..." เฉินเหว่ยต่อบทภรรยาได้อย่างเข้าขา ใบหน้าคมเข้มไร้ซึ่งรอยยิ้ม แววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองจนแม่สามีต้องเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดกลัว ลูกชายคนนี้ไม่เคยเกรงใจนางเลยสักครั้ง หากเรื่องที่ดินหลุดมือไปเพราะความโลภของตนเอง นางคงไม่มีหน้าจะไปพบใครในหมู่บ้านอีก อิงอิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอปัดเศษฝุ่นที่มองไม่เห็นบนกระโปรงผ้าฝ้ายเนื้อดี สะบัดหน้าเดินเลี่ยงออกจากวงสนทนาอันน่าเบื่อหน่ายนั้นทันที โดยทิ้งท้ายประโยคเด็ดไว้เบื้องหลัง "ถ้าอยากขายในราคาห้าร้อยหยวน ก็เก็บไว้กอดนอนเล่นเถอะครับ แต่ถ้าเปลี่ยนใจอยากได้เงินสดไปใช้สบายๆ สักสองร้อยหยวน... ค่อยมาคุยกับฉัน" ก้าวเดินของอิงอิงมุ่งตรงไปยังห้องครัวหลังบ้าน ที่ซึ่งมิติลับมหัศจรรย์ของเธอกำลังรออยู่ ทันทีที่ประตูกลอนไม้ลงกลิก บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง กลิ่นไอเค็มของทะเลภายนอกถูกแทนที่ด้วยความเย็นฉ่ำและกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศชั้นดีจากโลกอนาคต อิงอิงถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก สงครามประสาทกับแม่สามีเมื่อครู่กินพลังงานไปไม่น้อย โชคดีที่เธอมีความลับสุดยอดนี้คอยหนุนหลัง ภายในมิติลับ ชั้นวางของสเตนเลสเงางับเต็มไปด้วยวัตถุดิบและผลิตภัณฑ์แปรรูปที่เธอแอบทำไว้เมื่อคืน ทั้งปลาอินทรีย์เค็มสูตรโบราณหมักน้ำมันงาพรีเมียม น้ำพริกไข่ปูรสจัดจ้านบรรจุในขวดแก้วสุญญากาศ และสาหร่ายทะเลอบกรอบปรุงรสที่ไม่มีใครในยุค 80 นี้เคยลิ้มลอง เป้าหมายของเธอในวันนี้ไม่ใช่การต่อRาคารกรอดกับคนในครอบครัว แต่เป็นการเดินทางเข้าเมืองเพื่อ "พบกับลูกค้ากระเป๋าหนัก" ตามใบนัดหมายที่เธอแอบติดต่อไว้ผ่านพ่อค้าคนกลางผู้กุมตลาดมืดรายใหญ่ ครึ่งชั่วโมงต่อมา อิงอิงในชุดเสื้อเชิร์ตแขนยาวสีครีมและกางเกงสแลคเข้ารูปดูทะมัดทะแมง ก้าวขึ้นมานั่งซ้อนท้ายรถจักรยานของเฉินเหว่ย สามีหนุ่มปั่นรถลัดเลาะไปตามเส้นทางลูกรังมุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอ ลมทะเลพัดปะทะใบหน้าพาเอาเส้นผมปลิวไสว เฉินเหว่ยออกแรงปั่นด้วยความสม่ำเสมอ แผ่นหลังกว้างของเขาคือเกราะกำบังชั้นดีที่ทำให้อิงอิงรู้สึกปลอดภัยไร้กังวล "เหนื่อยไหมครับ?" เสียงทุ้มเอ่ยถามท่ามกลางเสียงล้อรถบด "สบายมากค่ะ... เอ๊ย หมายถึง สบายมากครับคุณสามี" อิงอิงเกือบหลุดคำพูดคุ้นชินออกมา เธอมองแผ่นหลังหนาแล้วอมยิ้ม มือเรียวแอบเอื้อมไปหยิกเอวสอบเบาๆ เป็นการหมั่นไส้ความใส่ใจที่เกินเบอร์ของเขา เฉินเหว่ยหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี "จับแน่นๆ นะครับ ทางข้างหน้าเริ่มขรุขระแล้ว" ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็มาถึงย่านการค้าลับหลังโกดังสินค้าเก่าริมท่าเรือ บรรยากาศที่นี่เต็มไปด้วยความคึกคักแบบใต้ดิน พ่อค้าแม่ขายส่งเสียงต่อรองราคากันระงม กลิ่นปลาเค็ม กลิ่นอับของกระสอบข้าว และกลิ่นไeน้ำเค็มตีรวนอยู่ในอากาศ แต่อิงอิงกลับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นเต้น นี่คือสนามรบจริงในการสร้างความมั่งคั่งของเธอ! ตามนัดหมาย... พวกเขาเดินลัดเลาะมาจนถึงโรงเตี๊ยมเก่าแก่ที่ปิดป้าย "งดให้บริการ" แต่กลับมีชายร่างท้วมสวมหมวกปานามาและชุดสูทผ้าไหมจีนนั่งรออยู่ด้านใน โต๊ะไม้ตัวใหญ่เบื้องหน้าเขามีถ้วยน้ำชาอูหลงส่งควันกรุ่น และที่สำคัญ... มีชายฉกรรจ์สวมแว่นตาดำยืนคุมเชิงอยู่ถึงสี่คน ชายร่างท้วมเงยหน้าขึ้น ดวงตาเล็กหยีมองผู้มาเยือนทั้งสองด้วยความประเมิน ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นกระเป๋าผ้าใบใหญ่ที่อิงอิงถือมาด้วย "คุณหลินใช่ไหมครับ? ผมรอคุณมาสิบนาทีแล้วนะ..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงอำนาจสมกับเป็นพ่อค้าคนกลางผู้ผูกขาดสินค้าหายากในมณฑลนี้ อิงอิงไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย เธอก้าวเข้าไปนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างสง่างาม โดยมีเฉินเหว่ยยืนค้ำEยู่ด้านหลังดุจเทพผู้พิทักษ์ รังสีความกดดันจากนายทหารหนุ่มทำให้ลูกน้องทั้งสี่ของพ่อค้าคนกลางถึงกับต้องขยับตัวถอยหลังไปครึ่งก้าว "ขออภัยด้วยครับที่ให้รอ พอดีการเดินทางค่อนข้างลำบาก..." อิงอิงเปิดกระเป๋าออก เผยให้เห็นขวดแก้วใสบรรจุน้ำพริกไข่ปูสีส้มทองที่สะท้อนแสงไฟตะเกียงจนระยิบระยับ กลิ่นหอมยั่วยวนใจพุ่งทะยานออกมาจากขวดทันทีที่เธอคลายจุกไม้คอร์กออกเบาๆ พ่อค้าคนกลางถึงกับสูดปาก เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ด้วยความตะลึงงัน ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นคุณภาพของสินค้าที่เหนือกว่าทุกสิ่งที่เขาเคยเจอในตลาดมืด "นี่มัน... กลิ่นนี่มันคืออะไรกัน!" พ่อค้าอุทานเสียงหลง มืออวบอ้วนสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเอื้อมไปแตะขวดแก้ว อิงอิงยกยิ้มมุมปากอย่างผู้กุมชัยชนะ เธอรินน้ำพริกปริมาณพอดีคำใส่ลงบนแครกเกอร์ที่เตรียมมา ยื่นส่งให้ชายตรงข้ามด้วยท่าทีเยือกเย็น "เชิญชิมดูสิครับ... แล้วคุณจะรู้ว่าเงินห้าสิบหยวนต่อขวดที่ผมเสนอไป มันถูกเสียยิ่งกว่าได้เปล่า" ชายร่างท้วมรับแครกเกอร์มาเข้าปากอย่างไม่ลังเล เคี้ยวเพียงสองสามครั้ง ดวงตาของเขาก็เบิกโพรงกว้างขึ้นด้วยความอัศจรรย์ใจ รสชาติกลมกล่อมเผ็ดร้อนกำลังดี ผสมผสานความมันของไข่ปูทะเลสดๆ ที่ผ่านกระบวนการถนอมอาหารระดับอัจฉริยะ ทำให้ต่อมรับรสของเขาทำงานอย่างบ้าคลั่ง "ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมมากคุณหลิน!" พ่อค้าทุบโต๊ะเสียงดังสนั่นด้วยความตื่นเต้น "ผมเหมาหมด! สินค้าทั้งหมดในกระเป๋าของคุณ ผมเหมาซื้อในราคาที่คุณขอทั้งหมด!" อิงอิงยังไม่ทันได้เอ่ยปากรับคำ บานประตูไม้เก่าแก่ของโรงเตี๊ยมก็ถูกถีบกระเด็นเปิดผางด้วยแรงมหาศาล! ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์ในเครื่องแบบสารวัตรทหารกลุ่มใหญ่ที่ก้าวเข้ามาล้อมกรอบพวกเขาไว้ทั้งหมด หัวหน้าชุดยิ้มเยาะด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม พลางชี้กระบองในมือมาที่อิงอิงและเฉินเหว่ย "หึ! เจอตัวพวกค้ายาเถื่อนในตลาดมืดเสียที! จับตัวพวกมันไปให้หมด!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ร่วมกันด้วยนะครับ