มิติคลังอาหารที่ติดตัวมา

"ปัง! ปัง! ปัง!" เสียงทุบประตูไม้เก่าๆ ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังลงมาท่ามกลางความเงียบงันยามวิกาล แรงสั่นสะเทือนนั้นทำให้ฝุ่นละอองที่เกาะอยู่ตามขอบหน้าต่างร่วงหล่นลงมาปะปนกับกลิ่นหอมหวลของเนื้อย่างในห้องครัว หลินฟางขมวดคิ้วมุ่น ดวงตากลมโตฉายแววเย็นชาขึ้นมาวูบหนึ่ง นางเพิ่งจะใช้สมาธิเชื่อมต่อจิตเข้ากับ 'มิติคลังอาหาร' ที่ซ่อนอยู่ใต้รอยสักรูปดอกบัวจางๆ บนข้อมือซ้าย สำเร็จได้ไม่ถึงชั่วก้านธูป มิตินี้ไม่ใช่แค่ห้องเก็บของธรรมดา แต่มันคือซูเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะยุคศตวรรษที่ 21 ที่ถูกย่อส่วนมา ทั้งเนื้อวัวขุนเกรดพรีเมียม เครื่องเทศนานาชนิด และเครื่องปรุงรสเข้มข้นล้วนถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ทว่าความสุขจากการค้นพบสมบัติล้ำค่าต้องสะดุดลงเพราะแขกผู้ไม่ได้รับเชิญยามวิกาล "หลินฟาง! สามีเธออยู่ข้างในใช่ไหม เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ทางคณะกรรมการหมู่บ้านได้รับรายงานว่าบ้านนี้มีการกักตุนอาหารผิดกฎหมาย และฝ่าฝืนนโยบายการปฏิรูปการค้าของคอมมูน!" เสียงแหลมสูงที่แฝงความยินดีบนความฉิบหายของผู้อื่นนั้นเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากป้าสะใภ้ใหญ่ผู้ชอบสอดรู้สอดเห็นและจ้องจะฮุบเสบียงของบ้านตระกูลจางมาโดยตลอด ด้านหลังเสียงนั้นคือเสียงทุบของหัวหน้าหมู่บ้านผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบ จางหย่งก้าวเท้าฉับๆ มาบังร่างของภรรยาไว้โดยสัญชาตญาณ ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มบึ้งตึง ดวงตาคมปลาทูฉายแววอำมหิตขึ้นวูบหนึ่ง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเกร็งแน่นจนกล้ามเนื้อปูดโปน เขารู้ดีว่ายุคสมัยนี้การถูกกล่าวหาว่ากักตุนเสบียงหมายถึงอนาคตที่ดับวูบและอาจถูกส่งตัวไปใช้แรงงานหนัก "อย่าออกไป ฉันจัดการเอง" เสียงทุบกรามต่ำของจางหย่งเอ่ยลอดไรฟันด้วยความห่วงใย แต่หลินฟางกลับแย้มยิ้ม มุมปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้จางหย่งถึงกับชะงัก นางไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย มือเรียวบางเอื้อมไปแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ สัมผัสอุ่นจัดจากกายหนาทำให้หัวใจที่ทะลุมิติมาสั่นไหวเล็กน้อย แต่นางไม่มีเวลามาเขินอายในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันค่ะ สามี... คนพวกนี้อยากได้หลักฐานนักไม่ใช่หรือ เดี๋ยวฉันจะจัดให้ชุดใหญ่เลย" หลินฟางกระซิบเสียงหวานแต่แววตากลับคมกริบราวน้ำแข็ง นางสะบัดมือเบาๆ ในมิติคลังอาหาร เม็ดเหงื่อผุดพรายที่ขมับเล็กน้อยจากการดึงวัตถุดิบออกมาในโลกจริงอย่างเงียบเชียบ เนื้อหมูสามชั้นติดมันฉ่ำๆ เคลือบด้วยซอสหมักสูตรลับส่งกลิ่นหอมเย้ายวนทะลุทะลวงผ่านรอยแตกของประตูออกไปทันที กลิ่นหอมตลบอบอวลจนคนข้างนอกที่กำลังตะโกนด่าทอถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง เสียงโวยวายเงียบลงไปชั่วขณะ หลินฟางดึงสลักประตูออกอย่างไม่รีบร้อน แสงไฟตะเกียงสลัวสาดกระทบใบสะโอดสะองแต่ท่วงท่าสง่างามเกินหญิงชาวบ้านทั่วไป ป้าสะใภ้ใหญ่ที่เตรียมเงื้อมมือจะผลักประตูกถึงกับเซถลาเกือบล้มเมื่อประตูเปิดออกเองโดยกะทันหัน "กลิ่นอะไรน่ะ..." ป้าสะใภ้ใหญ่สูดจมูกฟืดฟาด ดวงตาหิวกระหายกวาดมองเข้าไปในครัวทันที "ฮ่า! นี่ยังกล้าทำอาหารกลิ่นหอมเย้ยฟ้าดินในช่วงเวลาอดอยากเรอะ หัวหน้าหมู่บ้านดูสิคะ! บ้านนี้แอบซ่อนเนื้อสัตว์ไว้กินเองจริงๆ ด้วย ต้องริบทรัพย์ให้หมด!" หัวหน้าหมู่บ้านหน้าตาบึ้งตึง ก้าวเท้าเข้ามาหมายจะประกาศยึดของกลาง แต่จางหย่งก้าวเข้ามาขวางไว้ รังสีอำมหิตของทหารผ่านศึกแผ่ซ่านจนหัวหน้าหมู่บ้านถึงกับผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "หัวหน้าหมู่บ้านโปรดระวังคำพูด" จางหย่งเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "ภรรยาผมทำอาหารจากเสบียงที่ทางการแจกจ่ายตามสิทธิ์ ไม่ได้ขโมยหรือละเมิดกฎหมายข้อไหน" "สิทธิ์อะไรกัน! ข้าได้กลิ่นเนื้อวัวกับเครื่องเทศชั้นดีชัดเจน ของแบบนี้ชาวบ้านธรรมดาไม่มีปัญญาหามาได้หรอก!" ป้าสะใภ้ใหญ่แผดเสียงแหลมแทรกขึ้นมา นางพยายามจะพุ่งตัวเข้าไปในห้องครัวเพื่อรื้อค้นข้าวของด้วยความโลภ หลินฟางไม่หลบ นางก้าวเข้าไปขวางหน้าป้าสะใภ้ใหญ่ไว้ด้วยรอยยิ้มพริ้มเพรา ทว่าแววตากลับเยียบเย็นเสียจนอีกฝ่ายถึงกับเสียวสันหลังวาบ "ป้าสะใภ้ใหญ่ใจร้อนเกินไปแล้วนะคะ อยากดูนักไม่ใช่เหรอว่าฉันเอาอะไรมาทำอาหาร..." หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่น่าเกรงขาม นางกวาดสายตามองฝูงชนที่เริ่มมารุมล้อมหน้าบ้านเพราะทนกลิ่นหอมไม่ไหว ก่อนจะแค่น "เชิญเข้ามาดูให้เต็มตาเลยค่ะ ว่าบ้านของฉันมี 'สิ่งผิดกฎหมาย' อย่างที่ท่านกล่าวหาจริงไหม หรือแท้จริงแล้ว... เป็นพวกท่านที่จ้องจะเข้ามาปล้นบ้านทหารผู้เสียสละเพื่อชาติกันแน่!" หลินฟางผายมือเชิญทุกคนเข้าไปในห้องครัวอย่างมั่นอกมั่นใจ ท่าทีที่ไร้พิรุธและเยือกเย็นของนางทำให้หัวหน้าหมู่บ้านเริ่มลังเล ส่วนป้าสะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือดลงเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาคมกริบของจางหย่งที่จ้องมองมายังนางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทว่า... ทันทีที่ทุกคนก้าวพ้นธรณีประตูห้องครัวและมองไปยังเตาไฟ สิ่งที่ปรากฏอยู่บนตะแกรงเหล็กกลับไม่ใช่เนื้อหมูสามชั้นธรรมดาอย่างที่ป้าสะใภ้ใหญ่กล่าวหา แต่มันคือแผ่นแป้งย่างร้อนกรุ่นที่ส่งกลิ่นหอมรัญจวนใจของเนื้อย่างเกรดเอจากมิติคลังอาหาร ซึ่งถูกปรุงแต่งด้วยเครื่องเทศโบราณที่สูญหายไปจากแผ่นดินจีนนานนับทศวรรษ! หัวหน้าหมู่บ้านสูดหายใจเข้าลึก "นี่มัน... กลิ่นเครื่องเทศตระกูลหลี่ที่ทางการห้ามซื้อขายเด็ดขาดนี่! เจ้าไปเอามาจากไหน?!" หัวหน้าหมู่บ้านชี้นิ้วมาที่หลินฟางด้วยความตกใจ หลินฟางแย้มยิ้มอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า นางค่อยๆ หยิบแผ่นแป้งห่อเนื้อย่างชิ้นโตขึ้นมาเป่าเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตาจางหย่งที่ยืนมองนางด้วยความทึ่งแก Pระหลาดใจ ก่อนที่หลินฟางจะได้อ้าปากแก้ต่าง ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูด้านหลังบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงตะโกนกระหึ่มด้วยความตกใจของเด็กชายข้างบ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา "พี่สะใภ้หลิน! แย่แล้ว! เจ้าหน้าที่กรมการค้าและสารวัตรทหารจากอำเภอกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ พร้อมกับหมายค้นพิเศษ... พวกเขาบอกว่าได้รับแจ้งว่าบ้านนี้มี 'ของต้องห้าม' จากต่างประเทศซุกซ่อนอยู่!" ดวงตาของหลินฟางหรี่แคบลงทันที รอยยิ้มบนมุมปากจางหายไป เหลือเพียงความเย็นชาที่แผ่ออกมาจนบรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลัน (หลินฮวายุคปฏิรูป) ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ