ตื่นมาในยุคที่หิวโหย

"ห้าสิบหยวนถือว่าไม่แพงหรอกสำหรับผู้หญิงที่ทำอะไรไม่เป็น แถมยังขี้โรคขนาดนี้ เจ้าคนซื้อเขาก็เมตตามากแล้วนะนังฟาง อย่าให้ข้าต้องออกแรงลากเจ้าไปขึ้นเกวียนวัวให้เสียเวลาเลย!" เสียงแหลมสูงบาดหูของแม่สามีดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท หลินฟางพยายามปรือตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและกลิ่นสาบของเสื้อผ้าเก่าเก็บโชยเข้าจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน เธอจำได้ว่าตัวเองเพิ่งจะตรวจเช็คคลังวัตถุดิบในมิติส่วนตัวเพื่อเตรียมทำอาหารชุดใหญ่สำหรับงานเลี้ยงระดับไฮเอนด์ แต่เหตุใดตอนนี้ถึงได้มานอนจมกองฟางอยู่ในกระท่อมซอมซ่อเช่นนี้? "ฉันไม่ไป" หลินฟางแค่นเสียงตอบ พยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างราวกับถูกรถบรรทุกสิบแปดล้อทับซ้ำ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมค่อยๆ ไหลบ่าเข้ามาดั่งสายน้ำเชี่ยวกราก... ยุค 1978 ยุคแห่งความขาดแคลน ยุคที่ชีวิตคนไร้ค่ากว่าเศษข้าว และเธอคือ 'หลินฟาง' สะใภ้รองที่ถูกแม่สามีใจยักษ์ 'จางซื่อ' หมายจะขายให้กับเศรษฐีขี้โรคในหมู่บ้านข้างๆ เพื่อแลกกับเงินห้าสิบหยวน จางซื่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มกว้างจนเห็นรอยย่นลึกบนใบหน้า "ฮะ! ดูสิ วันนี้ปีกกล้าขาแข็งถึงขั้นกล้าปฏิเสธข้าแล้วรึ? อยากจะลองดีกับไม้เรียวในมือข้านักใช่ไหม?" หลินฟางมองดูหญิงชราที่เงื้อมือขึ้นสูง ในสายตาของเธอตอนนี้ จางซื่อไม่ได้น่ากลัวแม้แต่น้อย ความรู้สึกลึกๆ ในใจที่เธอได้รับจากเจ้าของร่างเดิมคือความหวาดกลัว แต่สำหรับ 'หลินฟาง' ผู้ผ่านการบริหารจัดการครัวระดับโลกมาแล้ว นี่คือแค่ความยุ่งเหยิงที่ต้องจัดการให้จบด้วยวิธีที่เบ็ดเสร็จที่สุด "แม่ค่ะ" หลินฟางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้จางซื่อต้องชะงักค้าง "ถ้าแม่ขายฉันไปตอนนี้ แม่คิดว่าแม่จะรอดพ้นจากมือของจางหย่งไปได้อย่างไร? เขาเป็นทหารที่มีอนาคตไกล ถ้าเขากลับมาแล้วรู้ว่าแม่ขายเมียรักของเขาไปเพื่อแลกกับเงินก้อนขี้ปะติ๋ว เงินนั่นมันจะพอค่ารักษาตัวแม่ตอนที่เขาหักขาแม่ทิ้งหรือเปล่าคะ?" คำพูดนั้นราวกับมีดคมกริบที่กรีดลงบนความโลภของจางซื่อ จางหย่ง แม้จะเป็นลูกชายที่เธอไม่ค่อยโปรดปรานเพราะเขาไม่ค่อยส่งเงินกลับมาให้มากนัก แต่ความโหดเหี้ยมและเด็ดขาดของชายหนุ่มคือสิ่งที่คนทั้งหมู่บ้านต่างขยาด "แก... แกขู่ข้า!" จางซื่อสั่นเทาด้วยความโกรธ "ฉันไม่ได้ขู่ แต่ฉันกำลังเตือน" หลินฟางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะซูบผอมจนเห็นกระดูกไหปลาร้า แต่สายตาของเธอกลับคมปลาบดั่งใบมีดที่เพิ่งลับใหม่ "แทนที่จะขายฉันทิ้ง ทำไมไม่ลองให้ฉันทำอะไรสักอย่างที่หาเงินได้มากกว่าห้าสิบหยวนดูล่ะคะ? ถ้าฉันทำไม่ได้ ค่อยเอาฉันไปขายก็ยังไม่สาย" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ หลินฟางรู้ดีว่าตอนนี้ 'มิติ' ของเธอคือความหวังเดียว เธอแอบสัมผัสที่ข้อมือซ้าย มิติคลังวัตถุดิบยังคงทำงานได้ปกติ กระแสความเย็นของวัตถุดิบชั้นเลิศไหลเวียนอยู่ภายใน หากเธอสามารถนำมันออกมาใช้โดยไม่ให้ใครจับพิรุธได้ ความมั่งคั่งคือเรื่องที่รออยู่เบื้องหน้า ในจังหวะที่จางซื่อกำลังลังเล พลันเสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงก็ดังขึ้นจากทางหน้าบ้าน ทุกย่างก้าวดูมีระเบียบวินัยและทรงพลังจนคนทั้งบ้านต้องหยุดชะงัก "ใครจะขายใคร?" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และทรงอำนาจดังขึ้น ประตูไม้ถูกผลักออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกก้าวเข้ามา ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของ 'จางหย่ง' กวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ภรรยาที่เขามักจะหลีกเลี่ยงความสัมพันธ์ด้วยมาตลอด เขากลับมาเร็วกว่ากำหนด และดูเหมือนว่าเขาจะได้ยินประโยคสุดท้ายของบทสนทนาเมื่อครู่ชัดเจน หลินฟางประสานสายตากับสามีที่เธอเพิ่งเห็นหน้าเป็นครั้งแรก หัวใจของเธอเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความท้าทายใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามา จางหย่งมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก แต่ในมือของเขากลับกำถุงเล็กๆ บางอย่างไว้แน่น "แม่..." จางหย่งเอ่ยขึ้น โดยไม่ละสายตาจากหลินฟาง "ผมมีเรื่องจะคุยกับภรรยาของผม ส่วนเรื่องเงินห้าสิบหยวนที่แม่ว่า... เก็บใส่กระเป๋าไปเสีย ก่อนที่ผมจะแจ้งทางกองร้อยให้มาตรวจสอบบัญชีรายได้ของบ้านเรา" จางซื่อหน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำ รีบถอยกรูดออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้ทั้งสองคนอยู่ในความเงียบงัน หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของความหิวโหยในบ้านหลังนี้มันรุนแรงเสียจนเธอทนไม่ได้ "คุณหิวไหม?" หลินฟางเอ่ยถามทำลายความเงียบ พลางเดินไปที่เตาไฟที่ดับสนิท เธอหยิบเอาข้าวสารชั้นดีและเนื้อหมูส่วนสันคอที่ดึงออกมาจากมิติอย่างแนบเนียนวางลงบนโต๊ะ จางหย่งมองวัตถุดิบเหล่านั้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "คุณไปเอาของพวกนี้มาจากไหน... ในช่วงที่หน้าแล้งแบบนี้?" หลินฟางหันกลับมา ยิ้มมุมปากให้สามีผู้เย็นชาที่ตอนนี้กำลังแสดงสีหน้าแตกตื่นอย่างปิดไม่มิด "เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะค่ะ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ... คืนนี้ฉันจะทำให้คุณรู้ว่า ทำไมการเก็บฉันไว้ ถึงคุ้มค่ากว่าการขายฉันไปหลายเท่า" กลิ่นหอมของเนื้อย่างที่หมักด้วยสูตรลับจากมิติเริ่มตลบอบอวลไปทั่วกระท่อม กลิ่นนี้มันหอมเสียจนจางหย่งที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักถึงกับเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่อยู่ ในจังหวะนั้นเอง ประตูบ้านก็ถูกเคาะรัวพร้อมกับเสียงตะโกนของหัวหน้าหมู่บ้านที่ดูเหมือนจะมาพร้อมกับข่าวร้ายบางอย่างเกี่ยวกับข้อบังคับใหม่ของการปฏิรูปการค้า! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นของหลินฟางนะคะ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเธอค่ะ!