เมื่อแมวขโมยเจอเจ้าถิ่น

เสียงล็อกเกตโลหะดีดตัวดัง *คลิก* ในความเงียบสนิท คือสัญญาณเตือนว่าระบบกันขโมยระดับแสนเครดิตของคฤหาสน์ปลายหน้าผากำลังถูกบายพาสด้วยฝีมือของมืออาชีพ รินรดาพรูลมหายใจยาวออกมาทางจมูก ปัดปอยผมสีเข้มที่หลุดลุ่ยลงมาเคล้าคลอข้างแก้มออกด้วยหลังมือ สวมถุงมือหนังสีดำสนิทกระชับเข้ารูป งานนี้นักสืบสาวฝีปากกล้าอย่างเธอไม่ได้มาเพื่อลักเล็กขโมยน้อย แต่เข้ามาเพื่อกระชากหน้ากาก ‘กานต์’ มาเฟียสายเทคผู้ทรงอิทธิพลที่ซุกซ่อนหลักฐานการฟอกเงินไว้ที่นี่ บ้านพักตากอากาศของ ‘ปาลิน’ อดีตสายลับมือฉกาจที่ผันตัวมาใช้ชีวิตสันโดษ—เป้าหมายคือการหาแฟลชไดรฟ์ตัวนั้นให้เจอภายในสิบนาที ก่อนที่เจ้าของบ้านตัวจริงจะรู้ตัว ทว่า... กลิ่นกาแฟคั่วเข้มจางๆ ที่ลอยอวลอยู่ในอากาศกลับทำให้สัญชาตญาณดิบของเธอกรีดร้องเตือนภัย *ผิดปกติ* ข้อมูลจากสายลับบอกว่าปาลินเดินทางไปประชุมนอกประเทศสัปดาห์หน้าไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมบ้านหลังนี้ถึงมีร่องรอยการใช้งานราวกับว่า... มีคนเพิ่งนั่งจิบกาแฟอยู่ตรงโซฟาหนังแท้ตัวนั้นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เอง รินรดาเคลื่อนไหวอย่างไร้สุ้มเสียง แผ่นหลังเพรียวแนบชิดไปกับผนังปูนเปลือยเย็นเฉียบ มือขวาเตรียมพร้อมกระชับปืนพกเก็บเสียงในซองลับที่ต้นขา ดวงตากลมโตสודส่ายกวาดมองไปทั่วห้องโถงกว้างที่ออกแบบสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นส่องกระทบกับชั้นหนังสือบิวท์อินอลังการ *กึก...* เสียงขยับตัวแผ่วเบามาจากมุมอับสายตาหลังเสาปูน รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดระแวง ไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือสารอดีดาลีนที่หลั่งพล่านยามที่เธอต้องเผชิญหน้ากับเกมเดิมพันสูง “ถ้าคิดจะขโมยของชิ้นต่อไป แนะนำให้เลือกบ้านหลังอื่นนะคะ” น้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง ชนิดที่ทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของนักสืบสาวลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ปลายกระบอกโลหะเย็นเฉียบดั่งน้ำแข็งกดแนบสนิทอยู่ตรงข้ามขมับซ้ายของเธอพอดี! *ฉิบหายแล้ว...* รินรดาเบิกตากว้างชั่วเสี้ยววินาที สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง มือที่เตรียมจะชักอาวุธต้องชะงักค้างกลางอากาศ เธอพลาด... พลาดอย่างมหันต์ ปาลินไม่ได้ไปไหนเลย ผู้หญิงคนนี้จงใจเปิดช่องโหว่ให้เธอเดินเข้ามาติดกับในกรงเสือตั้งแต่แรก! “อุ๊ย มือลั่นหรือเปล่าคะคุณตำรวจ... อ๊ะ ไม่ใช่สิ ฉันไม่ใช่โจรนะ ฉันเป็นแขกผู้มีเกียรติที่ลืม... เคาะประตูต่างหาก” รินรดาแกล้งทำเสียงสูงกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก ใบหน้าหวานเอטיยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทั้งที่เหงื่อกาฬเริ่มผุดซึมตามไรผม ปาลินไม่ตอบคำถามยียวนนั้น ปลายกระบอกปืนขยับกดเน้นย้ำน้ำหนักลงบนขมับอีกนิด บ่งบอกชัดเจนว่าเจ้าตัวไม่ได้มาเล่นขายของ แรงกดดันจากร่างกายที่แนบชิดเข้ามาด้านหลังทำให้รินรดาได้กลิ่นอายเฉพาะตัวของอีกฝ่าย—กลิ่นหอมสะอาดของสบู่สมุนไพรผสมกลิ่นอายอันตรายของดินปืนและกาแฟเข้มข้น มันเป็นความเย้ายวนที่อันตรายถึงชีวิตอย่างแท้จริง “คนที่ก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต... มักจะไม่ได้เดินกลับออกไปเฉยๆ หรอกนะคะ” ปาลินกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของมัจจุราช “โดยเฉพาะคนที่พกพาอุปกรณ์เจาะระบบรหัสผ่านระดับทหารติดตัวมาด้วยแบบเธอ” รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่ทว่าระยะประชิดขนาดนี้และการถูกล็อกมุมทำให้ขยับตัวได้ยากเหลือเกิน ให้ตายสิ... อดีตสายลับคนนี้เร็วกว่าที่เธอประเมินไว้สามเท่าตัว! “โห ใจร้ายจังค่ะคุณเจ้าของบ้าน ต้อนรับแขกด้วยกระบอกปืนแบบนี้ เสียมารยาทแย่เลยนะ... หรือว่าแอบติดใจฉันตั้งแต่แรกเห็น เลยอยากหาเรื่องชวนคุยแปลกๆ แบบนี้รึเปล่าคะ?” รินรดาแกล้งเอี้ยวคอหลบเล็กน้อย แม้สถานการณ์จะตกเป็นรอง แต่ศักดิ์ศรีนักสืบมือหนึ่งไม่มีทางยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายยามหันกลับไปสบตากับนัยน์ตาสีเทาเข้มดั่งพายุของคนด้านหลังที่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจรดรดกัน ปาลินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นความอวดดีในดวงตาคู่สวยนั้น แทนที่จะถอยห่าง อดีตสายลับสาวกลับยิ่งก้าวเท้าเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของรินรดาแนบติดกับแผงอกแกร่งของเธอ รัศมีอันคุกคามแปรเปลี่ยนเป็นความกดดันระลอกใหม่ที่ทำเอาคนปากเก่งเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง “ปากเก่งเสียจริง... ฉันอยากรู้จดว่าเวลาที่เธอถูกสอบสวนจนมุม ปากคราบคำพูดพวกนี้จะยังน่าฟังอยู่ไหม” ปาลินเอ่ยเสียงพร่า ชิดริมฝีปากลงมาใกล้ใบหูของอีกฝ่ายจนรินรดารู้สึกวูบวาบไปทั้งสรรพางค์กาย ทว่า ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองจะก้าวล้ำไปมากกว่าการเผชิญหน้า เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะรับแขกก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ... *ติ๊ด! เตือนภัย: ตรวจพบสัญญาณชีวะภายนอกคฤหาสน์ 3 จุด กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้* ดวงตาสีเทาเข้มของปาลินไหววับชั่วพริบตา ปลายปืนที่จ่อขมับรินรดาถูกลดระดับลงอย่างรวดเร็ว พร้อมๆ กับมือเรียวยาวคว้าข้อมือเล็กของนักสืบสาวไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล “ยัยตัวแสบ... เธอดึงหางเสือเข้าบ้านผิดหลังซะแล้วล่ะ” ปาลินสบถเบาๆ ก่อนจะออกแรงกระชากให้รินรดาล้มคะมำตามแรงดึงเข้าไปหลบหลังเสาปูนหนาทึบ พร้อมกับที่กระจกห้องโถงด้านหน้าแตกกระจายด้วยกระสุนปืนนับสี่ยัดทะลักเข้ามาพร้อมกัน! โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและสนับสนุน "กลิ่นลิลลี่สีขาว" เสมอมานะคะ