หอพักนี้ราคาถูกไปไหม

“ถ้าคุณกล้าแตะกล่องใส่พระเครื่องของผมอีกครั้งเดียว ผมจะสาปให้คุณติดแหง็กอยู่ในห้องนี้ไปตลอดกาลเลยคอยดู!” ตะวันตะโกนลั่นห้องพักแคบๆ กลิ่นอับของหอพักราคาถูกที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ไม่ถึงชั่วโมงกำลังผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำหอมแนวสปอร์ตราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัว ‘รูมเมต’ หน้าตายที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม มือหนาข้างหนึ่งกำลังถือกล่องพระเครื่องสีแดงสดของเขาเล่นราวกับมันเป็นลูกบอลจังหวะก้าวสั้นๆ คิน—รูมเมตหน้ามึนผู้มาพร้อมกับเสื้อช็อปวิศวะที่ติดกระดุมไม่ครบ—เลิกคิ้วกวนประสาท เขาส่งยิ้มมุมปากที่ดูยังไงก็รู้ว่ากำลังแกล้งกันชัดๆ ก่อนจะโยนกล่องพระเครื่องกลับมาให้ตะวันอย่างแม่นยำ “ใจเย็นน่าคุณชายสายมู ผมก็แค่ดูว่าของจริงหรือของปลอม... เห็นแขวนเต็มคอขนาดนี้ นึกว่าตู้โชว์วัดซะอีก” คินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำของเขามันชวนให้ตะวันรู้สึกหงุดหงิดจนหน้าร้อนผ่าว “อย่ามาล้อเล่นนะ! หอนี้ค่าเช่าถูกผิดปกติ แถมเจ้าของหอก็เอาแต่ยิ้มแปลกๆ ตอนส่งกุญแจให้ ผมยิ่งกลัวๆ อยู่” ตะวันบ่นพึมพำขณะจัดวางพระเครื่องลงบนชั้นวางข้างเตียงอย่างทะนุถนอม มือเรียวสั่นเล็กน้อยเมื่อเขารู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แล่นผ่านต้นคอ ทั้งที่หน้าต่างก็ปิดสนิท “กลัวผีแต่มาอยู่หอพักราคาถูกเนี่ยนะ? ตรรกะไหนของคุณเนี่ยตะวัน” คินยันตัวลุกขึ้นจากเตียง เดินเข้ามาใกล้จนตะวันต้องเผลอถอยหลังชนผนังห้อง “ถ้ากลัวมาก เดี๋ยวผมเป็นบอดี้การ์ดให้ไหมล่ะ รับรอง... ผีหน้าไหนก็ไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะคนแถวนี้ดุพอๆ กับผีเลย” ตะวันทำหน้ามุ่ย ขยับตัวหนีสายตาแพรวพราวคู่นั้น “ใครอยากให้คุณดูแลไม่ทราบ! แค่คุณเลิกทำตัวเป็นผีสิงห้องนี้ให้ได้ก่อนเถอะ หอพักอะไรก็ไม่รู้ เงียบจนได้ยินเสียงแอร์... หรือเสียงอย่างอื่นก็ไม่รู้” บรรยากาศในห้องเงียบลงทันทีหลังตะวันพูดจบ แม้แต่คินยังชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็นเงาตะคุ่มๆ บางอย่างไหววูบอยู่ที่มุมห้องข้างตู้เสื้อผ้าไม้เก่าคร่ำครึ *กึก... กึก...* เสียงเคาะเบาๆ ดังมาจากผนังฝั่งห้องข้างๆ ไม่ใช่การเคาะธรรมดา แต่มันจังหวะเหมือนคนกำลังพยายามส่งซิกอะไรบางอย่าง ตะวันหน้าถอดสีทันที เขาคว้าแขนเสื้อคินแน่นโดยไม่รู้ตัว “นั่นเสียงอะไรน่ะคิน... คุณได้ยินใช่ไหม” คินเลิกคิ้ว สายตาที่เคยกวนประสาทเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาขยับเข้ามาบังตะวันไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ “สงสัยหนูมั้ง... อยู่หอเก่าๆ ก็แบบนี้แหละ คุณไปนั่งพักเหอะ เดี๋ยวผมไปดูให้เอง” แต่ในวินาทีที่คินก้าวเท้าออกไป ไฟในห้องก็เกิดอาการกระพริบถี่ๆ จนเกิดเสียงเปรี๊ยะดังลั่น แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับ ท่ามกลางความมืดนั้น ตะวันกลับเห็น ‘อะไรบางอย่าง’ ที่ชัดเจนกว่าเดิม ข้างๆ คิน... มีร่างของหญิงสาวในชุดเดรสวินเทจขาดวิ่นลอยอยู่ เธอไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนในหนังผีที่เขาเคยดู แต่เธอกำลังกอดอกมองเขากับคินด้วยสายตา ‘ลุ้นระทึก’ เหมือนแม่ที่กำลังดูซีรีส์คู่จิ้นโปรดอย่างจดจ่อ “คุณคิน... ข้างหลังคุณ...” ตะวันเสียงสั่น เขาพยายามจะชี้บอก แต่หญิงสาวคนนั้นกลับยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้เงียบ แล้วเธอก็โน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูคิน... แต่สายตากลับจ้องมองมาที่ตะวัน ทันใดนั้น หน้าจอสมาร์ตโฟนของตะวันที่วางอยู่บนเตียงก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมเสียงแจ้งเตือนแอปฯ แชทสีเขียวที่เขายังไม่ได้ล็อกอินบัญชีใหม่ในเครื่องนี้ด้วยซ้ำ *ติ๊ง!* ข้อความเด้งขึ้นมาบนหน้าจอในความมืดที่ทุกคนมองเห็นตรงกัน: **[คุณผีห้อง 402]:** *“จีบเลยพ่อหนุ่ม! คนนี้ผ่าน! สเปกคนนี้แหละที่จะมาเป็นเจ้าของหัวใจนาย!”* ตะวันอ้าปากค้าง ส่วนคินหันขวับมามองหน้าจอ ก่อนจะก้มมองตะวันที่ตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนเขา แล้วความเงียบงันก็ถูกทำลายลงด้วยประโยคที่ทำเอาหัวใจตะวันแทบหยุดเต้น “เอ่อ... ตะวันครับ... คือผมไม่ได้เป็นคนพิมพ์ข้อความนี้ แต่ถ้าจะให้จีบจริงๆ... ก็เริ่มตอนนี้เลยไหมครับ?” คินก้มลงมากระซิบข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกับผิวแก้มจนตะวันรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้าง ในขณะที่หญิงสาวในชุดเดรสวินเทจข้างหลังเริ่มปรบมือเชียร์ด้วยท่าทางดีใจจนตัวลอย เสียงกระซิบยามดึกหวังว่าคุณรี้ดจะประทับใจกับความวุ่นวายของรูมเมตคู่นี้ในตอนแรกนะคะ!