แข่งกันจีบ?

"ไอ้คิน! มึงเอาผงพรายกุมารมาโรยใส่พาสต้ากูทำไม! กลิ่นมันตุๆ เหมือนตีนศาลพระภูมิหน้าหอเลยนะเว้ย!" ตะวันหวีดร้องจนเสียงหลง พลางเขวี้ยงส้อมในมือลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้องครัว หันไปถลึงตาใส่รูมเมตหนุ่มวิศวะที่ยืนทำหน้ามึนถือถุงอะไรบางอย่างไว้ในมือ ส่วนคินน่ะเหรอ... แทนที่จะสำนึกผิด พ่อคุณกลับยักไหล่กวนประสาทแถมยังขยับเข้ามาใกล้จนตะวันต้องถอยกรูดไปพิงผนัง "ผงพรายอะไรกันครับคุณตะวัน นี่มันชีสเกรดพรีเมียมจากตลาดนัดข้างหอต่างหาก กลิ่นอาจจะแรงไปนิด แต่รับรองว่ารสชาติทำให้น้องตะวันหลงรักจนถอนตัวไม่ขึ้นแน่นอน" คินพูดพลางยักคิ้วหลิ่วตา ท่าทางมั่นหน้ามั่นโหนกแบบฉบับหนุ่มวิศวะปากร้ายที่ชอบรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นเป็นกิจวัตร "เลิกเรียกกูแบบนั้นสักที ขนลุก! แล้วนี่... นี่มันอะไร?" ตะวันชี้นิ้วไปที่กรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะกินข้าว มันเป็นรูปถ่ายติดวิญญาณ... ไม่ใช่สิ รูปถ่ายของเขากับคินที่ไปถ่ายตู้สติกเกอร์มาเมื่อวันก่อน แต่ความพีคคือมีร่างโปร่งแสงของคุณผีข้างห้องยืนโพสท่าชูสองนิ้วอยู่ข้างหลังพวกเขาด้วย! "อ๋อ ของกำนัลจากคุณข้างห้องน่ะ เห็นบอกว่าอยากให้ความสัมพันธ์ของเรามัน 'ชัดเจน' ขึ้น" คินหัวเราะร่า ทันใดนั้นเอง บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไป อุณหภูมิที่เคยมวลๆ ร้อนระอุด้วยไอความโกรธของตะวันกลับลดวูบลงจนเย็นเยือก เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น 'ก๊อก ก๊อก ก๊อก' ทั้งที่ดึกป่านนี้ไม่มีใครมาหาหรอก... เว้นแต่แขกที่ไม่ได้รับเชิญ "ใครมาวะ?" ตะวันตัวสั่นเทา เกาะแขนคินแน่นตามสัญชาตญาณสัตว์โลกผู้หวาดกลัวผี คินเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทางกวนประสาท ทว่าเมื่อเปิดออกไป เขากลับต้องชะงัก ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลาดูดีผิดปกติ—ดูดีแบบเกินมนุษย์ทั่วไป—ยืนยิ้มกริ่มอยู่หน้าห้อง เขาแต่งตัวจัดเต็มเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น แต่ที่น่าประหลาดคือ... ไม่มีเงาพาดผ่านบนพื้นเลยสักนิด "สวัสดีครับ ผมชื่อ 'วา' เป็นวิญญาณที่เพิ่งย้ายมาพัก... ห้องข้างๆ ฝั่งขวา" ร่างนั้นเอ่ยเสียงนุ่มนวล แต่สายตากลับจ้องมองไปที่ตะวันด้วยความเอ็นดูที่ออกนอกหน้า "ได้ยินว่าแถวนี้มีคนน่ารักอยู่ เลยแวะมาทักทายครับ" ตะวันอ้าปากค้าง ส่วนคินน่ะเหรอ... รัศมีความหึงหวงพุ่งปรี๊ดจนแทบจะเห็นเป็นเปลวไฟสีฟ้าลุกโชนรอบตัว "นี่เพื่อนผมครับ ไม่ต้องมาจีบ" คินขยับตัวมาบังตะวันไว้มิด ท่าทางพร้อมจะเปิดศึกกับผีด้วยกันเอง "แล้วผีข้างห้องห้องเดิมหายไปไหน ทำไมมีผีใหม่มาแทรกคิว?" วาหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะฟังดูรื่นหูเหมือนกระดิ่งลม "เขาลาพักร้อนไปเสริมดวงชะตาให้พวกคุณนั่นแหละครับ แต่ดูท่าทางแล้ว... สงสัยต้องให้ผมช่วยสอนวิธี 'จีบ' แบบฉบับผีรุ่นใหม่ให้หน่อยมั้ง" "มึงว่าไงนะ?" คินกัดฟันกรอด "แข่งกันจีบไหมล่ะครับ?" วาหยิบดอกกุหลาบสีแดงสดที่ดูเหมือนเสกขึ้นมาจากความว่างเปล่า ยื่นไปตรงหน้าตะวัน "ถ้าผมทำให้น้องตะวันยิ้มได้มากกว่าคุณ ผมจะขอถือสิทธิ์ดูแลห้องนี้แทน... ในฐานะเจ้าของหัวใจ" ตะวันยืนตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทัน นี่เขาตกอยู่ในสงครามจีบกันระหว่างผีหน้าหล่อกับรูมเมตปากเสียใช่ไหม? "มึงอย่าฝันไปเลยไอ้ผีจืด" คินกระชากคอเสื้อตะวันเข้ามาใกล้ จนจมูกแทบชิดกัน "ตะวันเป็นของกู... ของกูคนเดียว เข้าใจไหม?" ตะวันหน้าแดงซ่าน หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด ความกลัวผีหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือแต่ความเขินจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี แต่ในวินาทีที่คินกำลังจะโน้มหน้าลงมาปิดปากคนขี้โวยวายให้สิ้นเรื่องราว เสียงกระซิบเยียบเย็นก็ดังขึ้นที่ข้างหูของตะวัน *“ถ้าอยากรู้ว่าเขาชอบใคร... ลองก้มลงดูที่พื้นสิคะ ตะวัน”* ตะวันก้มมองตามเสียงสั่งโดยอัตโนมัติ และสิ่งที่เขาเห็นทำให้ลมหายใจสะดุดกึก เงาที่ทอดลงบนพื้นของคิน... ไม่ได้มีแค่เงาของคินคนเดียว แต่มันมีเงาของ 'ใครอีกคน' ที่โอบกอดคินจากด้านหลังอยู่ตลอดเวลา! และเงาของคนที่โอบคินอยู่นั้น... กำลังหันหน้ามาสบตากับเขา พร้อมกับนิ้วชี้ที่แตะบนริมฝีปากเป็นเชิงว่า 'จุ๊ๆ' "คิน... มึง..." ตะวันเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า "มึงบอกกูทีว่าผีที่กอดมึงอยู่ตอนนี้... คือใคร?" คินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองสิ่งที่อยู่ข้างหลังตนเอง ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับหัวใจจนแทบหยุดเต้น ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่คอยติดตามความวุ่นวายของรูมเมตคู่นี้เสมอนะคะ!