ความจริงจากปากผี

"หยุดพูดคำว่า 'ตาย' เดี๋ยวนี้เลยนะไอ้คุณคิน! ถ้าพี่กล้าทิ้งผมไปอีกล่ะก็... ผมจะตามไปสวดส่งวิญญาณถึงที่หลุมศพให้หูชาเลยคอยดู!" ตะวันแผดเสียงก้องห้องเช่าแคบๆ มือสั่นเทาขณะพยายามประคองร่างที่เย็นเฉียบของคินไว้แน่น ในอ้อมกอดของเขา ลมหายใจของคนตรงหน้าแผ่วเบาราวกับเปลวเทียนที่จวนเจียนจะดับมอดลงเต็มที "เฮ้ย... โวยวายเสียงดังไปแล้วครับคุณหนู... ปวดหัวนะเนี่ย" เสียงแหบพร่าของคินดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ที่ดูฝืนเต็มทน เขาพยายามยกมือขึ้นแตะแก้มตะวัน ทว่านิ้วมือกลับทะลุผ่านอากาศไปชั่วครู่ก่อนจะกลับมามีตัวตนอีกครั้งเมื่อวิญญาณกามเทพที่สิงอยู่ข้างห้องรีบโผล่พรวดออกมาช่วยประคองพลังชีวิตไว้ "หยุดเถียงกันสักวินาทีได้ไหม! พวกเธอจะจู๋จี๋กันจนนาทีสุดท้ายเลยหรือไง!" คุณผีข้างห้อง หรือที่ตะวันชอบเรียกว่า 'คุณป้าสายดัน' ตวาดลั่น ดวงตากลมโตแฝงความร้อนรน เธอขยับนิ้วมือรัวเร็ว พลังงานสีขาวนวลพุ่งเข้าหาหน้าอกของคินเพื่อพยุงจังหวะหัวใจที่เต้นแผ่วลงทุกที "ป้า... ทำไม..." ตะวันหันไปมองร่างโปร่งแสงที่กำลังเหงื่อตก "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ ป้าต้องการอะไรจากพวกเรากันแน่! หลอกหลอนก็แล้ว... สร้างสถานการณ์ให้เราติดกันก็แล้ว... บอกความจริงมาสักที!" คินพยายามปรือตาขึ้นมองวิญญาณสาวที่ดูเหมือนกำลังแบกรับภาระมหาศาลอยู่ "นั่นสิครับ... ถ้าผมรอดไปได้ ผมขอคำตอบแบบไม่กั๊กนะ... ไม่งั้นผมจะไปแอบทำบุญอุทิศส่วนกุศลแบบระบุชื่อคนอื่นแทนป้าจริงด้วย" คุณผีข้างห้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าท่าทางของเธอเปลี่ยนจากความขี้เล่นกลายเป็นความเศร้าสร้อยที่ลึกสุดหยั่ง เธอหยุดมือชั่วขณะก่อนจะมองสลับไปมาระหว่างตะวันกับคิน "ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้... พรหมลิขิตที่ผูกไว้ด้วย 'เส้นด้ายแห่งความตาย' มันจะขาดสะบั้นลงตั้งแต่วันที่คินรถคว่ำแล้ว" เสียงของเธอสั่นเครือ "รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกพวกเธอสองคน? ไม่ใช่เพราะฉันว่างงานหรอกนะ แต่เป็นเพราะฉันเห็น 'รอยยิ้ม' ของตะวันในวันที่เสียใจที่สุด... กับ 'ความรัก' ที่คินเก็บไว้ในลิ้นชักความทรงจำมานานนับปี" "รอยยิ้มของผม?" ตะวันขมวดคิ้ว มือที่จับมือคินไว้กระชับแน่นขึ้น "ใช่... ตอนที่คินยังเป็นเด็ก เขาเคยช่วยเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจะถูกรถชนไว้ได้ แต่ตัวเองกลับต้องบาดเจ็บสาหัส ความจำเขาขาดหายไปครึ่งหนึ่ง... เขาจำไม่ได้ว่าเด็กคนนั้นคือใคร แต่เขารู้สึกเสมอว่ามี 'ใครบางคน' ที่เขาต้องปกป้องมาตลอดชีวิต" คุณผีข้างห้องเล่าไปพลางเช็ดหยดน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นละอองแสง "จนกระทั่งวันที่เขาได้มาเช่าห้องข้างๆ ฉันนั่นแหละ เขาถึงได้รู้ว่า... ตะวันคือเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาอยากกลับมามีชีวิตอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกๆ ชาติที่โชคชะตาเล่นตลกกับเรา" ห้องทั้งห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงพัดลมที่หมุนเอื่อยๆ ดังแทรกขึ้นมา ตะวันมองคินด้วยแววตาที่สั่นไหว ความโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความจุกแน่นในอก "คือ... ผมไม่ได้จะเต๊าะคุณเล่นๆ นะ" คินพึมพำ น้ำเสียงดูจริงจังกว่าทุกครั้ง "แต่ความทรงจำที่ผมจำได้แม่นที่สุด คือตอนที่คุณยิ้มให้ผมในวันแรกที่เราเจอหน้ากันที่ระเบียงห้อง... ถึงจะขี้โวยวายไปหน่อย แต่ก็น่ารักจนผมอยากแกล้งให้ร้องไห้ แล้วค่อยเข้าไปปลอบ... ซ้ำๆ แบบนี้ไปทั้งชีวิตเลย" "คนบ้า!" ตะวันด่าทั้งน้ำตา แต่ก็ซบหน้าลงกับอกของคนตรงหน้าอย่างถวิลหา "เอาล่ะ พอก่อน!" คุณผีข้างห้องปรบมือรัว "ถ้าอยากจะรักกันต่อ ก็ช่วยดึงวิญญาณเขากลับมาในร่างให้ได้เดี๋ยวนี้! ฉันไม่มีพลังพอจะยื้อไว้นานกว่านี้แล้ว! ถ้าพวกเธอไม่ร่วมมือกันด้วยใจจริง... พลังชีวิตของเขาก็จะหายไปในอีกไม่เกินสองนาที!" ตะวันเงยหน้าขึ้น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคิน "คิน... ถ้าคุณกล้าหลับไปตอนนี้ ผมจะสาปแช่งให้คุณไปเกิดใหม่เป็นกระบองเพชรอยู่กลางทะเลทรายจริงๆ ด้วยนะ! ได้ยินไหม! กลับมาคุยกันก่อน!" มือของคินเริ่มอุ่นขึ้นเล็กน้อย เขาแค่นยิ้มบางๆ แล้วคว้าข้อมือตะวันมาแนบที่หน้าอก "งั้น... ขอจูบเป็นค่าตอบแทนก่อนตื่นได้ไหมครับ" "ไม่! ตื่นมาให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน!" ตะวันตะโกนทั้งที่หัวใจเต้นโครมคราม ทว่าในจังหวะที่ตะวันก้มหน้าลงไปใกล้เพื่อจะตรวจสอบลมหายใจของคิน จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นพร้อมข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ซึ่งเป็นแชทที่ถูกส่งมาจากแอคเคาท์ส่วนตัวของ 'คิน' ที่กำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดเขานี่เอง ข้อความระบุว่า: *'ถ้าผมตื่นมาแล้วเห็นคุณร้องไห้ขนาดนี้ ผมคงทิ้งให้คุณเป็นหม้ายไม่ได้หรอกเนอะ... แล้วก็... ป้าผีข้างห้องไม่ได้มาคนเดียวนะตะวัน... ข้างหลังคุณน่ะ... เขามาทวงคืนสิ่งที่คินขโมยไปแล้ว'* ตะวันชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อรับรู้ได้ถึงลมหายใจเย็นเฉียบที่รดต้นคอจากด้านหลัง ไม่ใช่ลมหายใจของคน... แต่เป็นอะไรที่มากกว่านั้น! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์ของทั้งคู่อย่างเหนียวแน่นนะคะ ในตอนหน้าเรามาร่วมลุ้นกันค่ะว่าใครกันแน่ที่ยืนอยู่ข้างหลังตะวัน!