เห็ดป่าราคาแพง

"ถ้าคิดจะเอาเห็ดโคนป่าราคาตั๋วรถไฟสายเหนือไปขายให้ตลาดมืดหมู่บ้านข้างๆ ในราคาถูกเหมือนเศษผง เถ้าแก่หลิวคงต้องไปส่องกระจกดูเงาหัวตัวเองเสียก่อนว่ามีบุญพอจะรับซื้อของล้ำค่าจากมือฉันหรือเปล่าคะ!" เสียงหัวเราะแห้งๆ ของเถ้าแก่หลิว เจ้าของร้านโชห่วยผู้ขึ้นชื่อเรื่องหน้าเลือดประจำตำบล สะดุดกึกทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับสายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งของหลินอิง หญิงสาวไม่ได้สะทกสะท้านต่อสายตาโลภระคนสงสัยที่อีกฝ่ายส่งมาแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่เพิ่งหยิบตะกร้าไม้ไผ่สานประณีตบรรจง วางลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง *ตุบ* จนน้ำชาในถ้วยกระเบื้องเคลือบกระเซ็น ในตะกร้านั้น... คือ "เห็ดโคนระโงกเหลือง" และ "เห็ดเผาะหนังกรอบ" ที่เพิ่งเก็บสดๆ จากป่าลึกหลังเขา แต่ความพิเศษไม่ได้อยู่ที่ความสด หากแต่มันถูกคัดสรรและล้างทำความสะอาดด้วยน้ำแร่บริสุทธิ์จากมิติลับในซูเปอร์มาร์เก็ตเคลื่อนที่ของหลินอิง ดอกเห็ดแต่ละดอกอวบอ้วน ดอกตูมเต่งตึง ส่งกลิ่นหอมละมุนของดินชื้นและป่าฝนลอยอบอวลไปทั่วห้องรับรองลับหลังร้าน เถ้าแก่หลิวกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ดวงตาหรี่เล็กมองสำรวจเห็ดในตะกร้าสลับกับใบหน้าเกลี้ยงเกลาแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจของภรรยานายทหารหนุ่ม เขาทำธุรกิจสีเทานี้มานานจนจมูกไวต่อกลิ่นเงิน ย่อมรู้ดีว่าเห็ดป่าเกรดพรีเมียมขนาดนี้ หากนำไปประมูลให้พวกพ่อค้ากระเป๋าหนักในเมืองหลวง ราคาของมันอาจสูงลิ่วจนซื้อควายได้ทั้งเล้า แต่ในเมื่อหลินอิงเลือกมาหาเขาถึงที่นี่ ย่อมแปลว่านางต้องการความรวดเร็วและความปลอดภัย "คุณหลิน... ใจเย็นๆ สิครับ เกรงว่า... อ๊ะ! ดิฉันหมายถึง ฉันแค่มองว่าช่วงนี้เศรษฐกิจฝืดเคือง เห็ดพวกนี้แม้จะหายาก แต่คนซื้อที่มีกำลังจ่ายในอำเภอนี้มีไม่มากนัก เกรงว่าจะขายไม่ออกน่ะสิคะ" เถ้าแก่หลิวรีบเปลี่ยนสรรพนามและท่าทีทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากของหญิงสาว "เศรษฐกิจจะฝืดเคืองหรือไม่อย่างไร คงไม่ใช่ธุระปะปังที่ท่านต้องมาวิตกแทนฉันหรอกค่ะเถ้าแก่" หลินอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบขาด นางหยิบเห็ดเผาะลูกโตขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างไม่ยี่ห้อ "ท่านก็รู้ว่าหน้าฝนปีนี้ฝนตกน้อย เห็ดป่าพันธุ์นี้ไม่ได้ขึ้นง่ายๆ หากท่านไม่อยากรับซื้อในราคาที่ฉันเสนอ ข้าพเจ้าเพียงแค่เดินออกไปทางประตูหลัง แล้วไปเคาะประตูบ้านท่านนายอำเภอหรือผู้บัญชาการทหารกองพันใหญ่แทน... ท่านว่าพวกเขาจะสนใจเห็ดป่าที่ช่วยบำรุงกำลังวังชาและรักษาโรคกระเพาะอาหารได้ดีเยี่ยมชุดนี้ไหมล่ะคะ?" ชื่อของ "ผู้บัญชาการทหาร" และ "ท่านนายอำเภอ" ทำให้สีหน้าของเถ้าแก่หลิวเปลี่ยนสีทันที เขาเป็นเพียงพ่อค้าคนกลาง หากของดีเช่นนี้หลุดไปถึงมือข้าราชการระดับสูงโดยที่เขารู้เห็นแต่ไม่ได้กำไร แถมยังอาจโดนเพ่งเล็งเรื่องการค้าขายผิดกฎหมาย มีหวังกิจการมืดของเขาได้พังครืนในชั่วข้ามคืนแน่ "ดะ...เดี๋ยวสิครับคุณหลิน! พูดจาใจร้อนไปได้ เราคนค้าขายกันมานาน ย่อมตกลงกันได้เสมอ..." เถ้าแก่หลิวรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน ใบหน้ายับย่นพยายามปั้นรอยยิ้มประจบประแจง "ราคาที่คุณหลินต้องการ... คือเท่าไหร่ว่ามาเลยครับ!" หลินอิงหุบยิ้ม ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์แกมธุรกิจ นางชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว "สามเท่าของราคาตลาดมืดทั่วไป และต้องจ่ายเป็นเงินสด ห้ามมีตั๋วแลกเงินหรือสินค้าแลกเปลี่ยนใดๆ ทั้งสิ้น" "สามเท่า!?" เถ้าแก่หลิวอุทานลั่นจนเสียงหลง เกือบจะกระโดดลุกขึ้นจากเก้าอี้ "นั่นมัน... กำไรครึ่งต่อครึ่งของผมเลยนะคุณหลิน! แบบนี้ผมไม่เหลืออะไรเลยสิ!" "ถ้าท่านคิดว่าแพง ก็เชิญปฏิเสธได้ค่ะ" หลินอิงทำท่าจะดึงตะกร้าเห็ดกลับมาหาตัวทันที "แต่บอกไว้ก่อนนะว่า เห็ดล็อตนี้เป็นล็อตแรกและล็อตเดียวของสัปดาห์นี้ ถ้าท่านปล่อยให้หลุดมือไป ระวังคู่แข่งทางฝั่งตลาดท่าเรือจะวิ่งมาแย่งส่วนแบ่งนี้ไปแทน... ถึงตอนนั้น อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน" ความเด็ดเดี่ยวและไร้ความลังเลของหลินอิงทำให้เถ้าแก่หลิวจนมุมอย่างสมบูรณ์ เขาเหลียวซ้ายแลขวาด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะกัดฟันกรอด ยอมควักกระเป๋าเงินปึกใหญ่ออกมาจากลิ้นชักลับใต้โต๊ะ นับธนบัตรใบสีเทาออกมาวางกองตรงหน้าหญิงสาวด้วยมือสั่นเทา "ตกลง! สามเท่าก็สามเท่า! แม่นางหลิน... คุณนี่มันเขี้ยวยิ่งกว่าเสือเสียอีกนะเนี่ย!" เถ้าแก่หลิวบ่นพึมพำด้วยความเจ็บใจ หลินอิงกวาดตามองธนบัตรตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวสัมผัสเนื้อกระดาษเพื่อตรวจสอบความถูกต้อง นางแย้มยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่เคลือบไปด้วยพิษสงรอบตัว "ขอบพระคุณสำหรับความกรุณาค่ะเถ้าแก่ ค้าขายกับคนฉลาดอย่างท่านนี่ชื่นใจเสียจริง วันหลังถ้ามีของป่าหายากอีก ฉันจะแวะมาหาเป็นคนแรกเลยนะคะ" คำว่า "แวะมาหาอีก" ของหลินอิงทำเอาเถ้าแก่หลิวถึงกับขนลุกซู่โดยไม่ทราบสาเหตุ เขารู้สึกราวกับว่าตนเองเพิ่งตกลงทำสัญญาค้าขายกับปีศาจสาวพราวเสน่ห์เข้าเสียแล้ว ขณะเดียวกัน ณ ลานฝึกซ้อมกองพันทหารชายแดน จางเหว่ยกำลังยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตาคมกราบกวาดมองลูกน้องที่กำลังฝึกซ้อมอย่างเข้มงวด แต่วันนี้สมาธิของนายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดเดี่ยวกลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สมองของเขาล่องลอยไปถึงกลิ่นหอมของ "แกงคั่วเห็ดโคนใส่ใบยี่หร่า" ที่ภรรยาตัวน้อยบอกว่าจะทำรอต้อนรับเขากลับบ้านเย็นนี้ *ยัยตัวแสบป่านนี้จะไปทำอะไรอยู่ที่ไหนนะ... บอกว่าจะไปเก็บฟืนในป่า แต่ลับหายไปนานผิดปกติ* จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น ความเป็นห่วงผسมกับความระแวงพุ่งพล่านในอก แม้เขาจะรู้ว่าภรรยาของตนในพักหลังมานี้ฉลาดเป็นกรดและเอาตัวรอดเก่งจนน่าตกใจ แต่ป่าลึกชายแดนขึ้นชื่อเรื่องโจรผู้ร้ายและสัตว์ดุร้าย ยิ่งคิดหัวใจก็ยิ่งร้อนรุ่ม "ผู้กองครับ!" เสียงตะโกนของรองผู้กองหนุ่มวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา "มีรายงานด่วนจากสายลับของเราแจ้งว่า... พบความเคลื่อนไหวแปลกๆ ในตลาดมืดฝั่งเหนือ มีการซื้อขายสินค้าเกษตรป่าไม้ราคามหาศาลโดยบุคคลปริศนา... และ... และลักษณะรูปพรรณสัณฐานของผู้ขาย ตรงกับ... เอ่อ... ภรรยาของคุณผู้กองครับ!" จางเหว่ยชะงักกึก ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มบึ้งตึงลงทันที อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนลูกน้องข้างกายต้องถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ดวงตาสีนิลคู่นั้นหรี่แคบลงอย่างอันตราย ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน *ภรรยาตัวดี... กล้าดียังไงถึงแอบไปเดินตลาดมืดคนเดียว แถมยังไปสร้างเรื่องใหญ่โตจนสายลับรายงานถึงหูเขา! เย็นนี้... นางต้องโดนทำโทษให้เข็ดหลาบฐานกล้าดีนัก!* จางเหว่ยสะบัดกายหันหลังเดินจ้ำอ้าวไปยังม้าศึกคู่ใจทันที โดยไม่ฟังเสียงทักท้วงของใครทั้งสิ้น ในขณะที่หลินอิงกำลังเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีออกจากตรอกลับของตลาดมืด พร้อมกับซองเงินก้อนโตที่ซุกซ่อนไว้อย่างมิดชิดในกระเป๋าเสื้อโค้ท หญิงสาวหารู้ไม่ว่า... พายุลูกใหญ่ในคราบสามีหนุ่มมาดนิ่งกำลังควบม้าตะบ็งตรงมาหาเพื่อ "คิดบัญชี" อย่างทวงคืนทบต้นทบดอก! รี้ดเดอร์ที่รักคะ... งานนี้สะใภ้ตัวแสบของเราจะเอาตัวรอดจากสายตาดุๆ และอ้อมกอดคาดโทษของสามีทหารหนุ่มสายเปย์ได้อย่างไร? โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ!