หมายศาลหรือเมนูจานโปรด

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาของร้อนๆ สาดใส่ลูกค้าคือศิลปะการทำอาหาร ผมว่าคุณคงต้องไปเรียนการทำศพแทนการเป็นเชฟแล้วล่ะครับ” เสียงของรติกรดังฝ่าความเงียบเชียบในร้านอาหารสไตล์โมเดิร์นที่เพิ่งปิดรับออเดอร์ไปเมื่อครู่ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบก้าวฉับๆ เข้าไปกลางครัวเปิดอย่างไม่มีท่าทีเกรงกลัวสายตาเย็นชาของคนหลังเคาน์เตอร์ เขาชูซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นตรงหน้าชายหนุ่มที่กำลังเช็ดมีดทำครัวด้วยท่าทางสงบนิ่งจนน่าหมั่นไส้ อาคเนย์หยุดมือที่เช็ดมีด เขาเงยหน้าขึ้นมองแขกไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาที่เย็นเยียบพอๆ กับน้ำแข็งในตู้แช่ไวน์ ดวงตาคมกริบไล่มองคนตรงหน้าตั้งแต่รองเท้าหนังขัดมันจนถึงใบหน้าเรียวคมที่ฉายแววดื้อรั้นอย่างปิดไม่มิด “ในฐานะทนายความ คุณคงจำใส่สมองมาด้วยนะครับว่าการบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลมีโทษอย่างไร” อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดูเหมือนจะเนิบนาบ แต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล “กฎหมายมีไว้ใช้กับคนที่มีสามัญสำนึกครับคุณเชฟ แต่ถ้าคุณทำตัวเหมือนสัตว์ป่าที่ขาดการขัดเกลา ผมในฐานะตัวแทนผู้เสียหายก็จำเป็นต้องใช้เครื่องมือทางกฎหมายให้เป็นประโยชน์” รติกรวางซองเอกสารลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนด้วยความแรงที่พอเหมาะ เสียง ‘ปึก’ ที่ดังขึ้นทำให้ลูกน้องในครัวต่างพากันก้มหน้าก้มตาเงียบกริบ อาคเนย์วางมีดลง เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับรติกรเหลือเพียงไม่กี่คืบ ร่างกายที่สูงใหญ่กว่าทำให้นิติกรหนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่ยอมหลบเลี่ยง กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของชายหนุ่มตรงหน้ามันรุนแรงจนน่าหงุดหงิด “ผู้เสียหาย?” อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ “ลูกค้างี่เง่าที่พยายามจะยัดเยียดเงินเพื่อขอซื้อสูตรลับของร้านผมน่ะเหรอครับ คุณเรียกว่าผู้เสียหาย... งั้นเหรอ?” “ผมเรียกว่าการฉ้อโกงครับ ไม่ว่าเขาจะเสนอเงินเท่าไหร่ คุณไม่มีสิทธิ์เอาน้ำซุปเดือดๆ ราดลงบนมือเขาแล้วไล่ออกจากร้านเหมือนหมาข้างถนน!” รติกรสวนกลับทันควัน นัยน์ตาของเขาเป็นประกายวาวโรจน์ “นี่คือหมายศาลเรียกคุณไปไกล่เกลี่ย ถ้าคุณไม่อยากให้ร้านหรูๆ แห่งนี้ถูกขึ้นบัญชีดำหรือถูกสั่งปิดเพราะคดีทำร้ายร่างกาย ก็เตรียมตัวไว้ให้ดี” อาคเนย์ไม่ได้หยิบซองเอกสารขึ้นมาดูเลยแม้แต่นิด เขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนิติกรหนุ่มราวกับจะอ่านความคิดที่ซ่อนอยู่ข้างใน “คุณคิดว่ากระดาษแผ่นเดียวจะทำอะไรผมได้จริงๆ หรือครับ คุณรติกร” รติกรชะงักไปเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายเรียกชื่อของเขาได้อย่างถูกต้อง “คุณรู้จักผม?” “คนอย่างคุณ... ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็เป็นจุดสนใจเสมอ ทั้งความปากจัด ทั้งความถือดี ไม่แปลกหรอกครับที่ผมจะจำใบหน้าของ ‘นิติกรสายฟาด’ ที่ใครๆ ต่างเข็ดขยาดได้” อาคเนย์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนรติกรสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของชายหนุ่ม “แต่รู้ไหมครับ ว่าสิ่งที่ผมเกลียดที่สุดไม่ใช่กฎหมาย... แต่เป็นคนที่ชอบทำตัวเป็นศาลเตี้ยตัดสินคนอื่นทั้งที่ยังไม่รู้ความจริงทั้งหมด” “ความจริงของผมคือหลักฐานครับ ไม่ใช่คำบอกเล่าข้างเดียวจากปากของเชฟที่เอาแต่ใจตัวเอง” รติกรเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะจากระยะที่ใกล้เกินควร “เซ็นรับเอกสารซะ แล้วผมจะไปให้พ้นจากร้านน่าอึดอัดนี่ทันที” “ถ้าผมไม่เซ็นล่ะ?” “งั้นผมก็คงต้องแจ้งตำรวจมาลากตัวคุณถึงที่นี่แทนการมาเจรจาแบบสุภาพชนครับ” อาคเนย์จ้องมองเรียวปากที่ขยับเจื้อยแจ้วด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความเย็นชาที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยบางสิ่งที่ลึกซึ้งและอันตรายกว่านั้น เขาโน้มใบหน้าลงไปกระซิบที่ข้างหูของรติกรจนนิติกรหนุ่มขนลุกซู่ “คุณอยากเอาชนะผมมากขนาดนั้นเลยเหรอครับ... เอาสิครับ ผมจะให้โอกาสคุณ” ทันใดนั้น อาคเนย์ก็คว้าข้อมือของรติกรไว้แน่นแล้วดึงตัวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของรติกรชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัว มืออีกข้างของเขากดลงบนขอบโต๊ะกักขังคนตรงหน้าไว้ในอ้อมแขนที่เต็มไปด้วยมวลกล้ามเนื้อ “คุณจะทำอะไร!” รติกรตาเบิกกว้าง พยายามดึงมือออกแต่กลับถูกแรงมหาศาลกดไว้แน่น “ไม่ได้จะทำอะไรหรอกครับ” อาคเนย์กระตุกยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ดูร้ายกาจจนคนมองใจสั่น “เพียงแต่กำลังจะบอกว่า... ถ้าคุณอยากจะฟ้องผม หรืออยากจะจัดการผมให้สิ้นซาก กฎหมายน่ะมันช้าไปครับ ผมชอบการตัดสินกันแบบตัวต่อตัวมากกว่า” ยังไม่ทันที่รติกรจะได้อ้าปากโต้ตอบ ประตูบานใหญ่ของร้านก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างรีบร้อน “อาคเนย์! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” ทั้งสองร่างผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว รติกรเซถอยหลังไปสองก้าวด้วยความหงุดหงิดที่อารมณ์ในอกมันปั่นป่วนจนคุมไม่อยู่ เขาหันไปมองแขกผู้มาใหม่ที่เป็นหญิงสาวแต่งตัวจัดจ้าน ก่อนจะหันกลับมามองอาคเนย์ที่ยังคงจ้องมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก รติกรหยิบเอกสารที่ถูกปฏิเสธขึ้นมาถือไว้แน่น แม้ปากจะบอกว่าต้องรีบไป แต่ขาของเขากลับก้าวไม่ออกราวกับถูกสาปให้อยู่ตรงนี้ท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดและเสน่ห์ที่น่าอันตรายของชายหนุ่มตรงหน้า... และดูเหมือนว่าสงครามของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนแรกนะครับ หวังว่าจะถูกใจทุกคนครับ โครโนสทริกเกอร์