เชฟปากร้ายกับทนายสายลุย

“ออกไปจากอาณาเขตของผม เดี๋ยวนี้” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของอาคเนย์ดังแทรกผ่านเสียงเนื้อปลาที่กำลังนาบลงบนกระทะเหล็กกล้า กลิ่นหอมฟุ้งของเนยและโรสแมรี่ไม่ได้ทำให้บรรยากาศในครัวแห่งนี้ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งกดดันจนแทบหายใจไม่ออก รติกรที่ยืนกอดแฟ้มเอกสารแน่น ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ ดวงตาคู่คมจ้องมองแผ่นหลังกว้างของเชฟหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าเตาไฟ อาคเนย์ไม่ได้หันมามองเขาด้วยซ้ำ แต่รัศมีคุกคามที่แผ่ออกมานั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าการตะโกนใส่หน้า “ผมมาที่นี่ในฐานะตัวแทนจากฝ่ายนิติกร คุณอาคเนย์” รติกรเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหนักแน่น “เอกสารชุดนี้ต้องได้รับการลงนามวันนี้ เพื่อผลประโยชน์ของร้านอาหารที่คุณบริหารอยู่ ถ้าคุณไม่ยอมเซ็น นั่นหมายถึงการเพิกเฉยต่อความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้น และผมในฐานะคนรับผิดชอบ จะไม่ยอมปล่อยให้ความสะเพร่าของคุณกลายเป็นปัญหาในภายหลัง” อาคเนย์หยุดมือที่กำลังตวัดตะหลิว เขาหันกลับมาอย่างช้าๆ ดวงตาสีเข้มดุจถ่านไฟฉายจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของนิติกรหนุ่ม มุมปากของเชฟหนุ่มกระตุกยิ้มหยัน ก่อนจะวางตะหลิวลงบนขอบกระทะแล้วเดินตรงเข้ามาหาอย่างคุกคาม “ความสะเพร่า?” อาคเนย์เน้นคำ พลางก้าวเข้ามาจนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างสูง “คุณนิติกรผู้สูงส่ง... คุณคิดว่าการขีดเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษพวกนั้นมันมีความหมายมากกว่าความสมบูรณ์แบบของจานอาหารตรงหน้าผมหรือไง” รติกรไม่ถอยหลัง เขายืนหยัดอยู่ตรงนั้น แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนแทบกระดอนออกมานอกอก กลิ่นกายของชายหนุ่มตรงหน้ามันเย้ายวนพอๆ กับอันตราย เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ตอบโต้ด้วยความนิ่งที่อาคเนย์คาดไม่ถึง “ความสมบูรณ์แบบที่ปราศจากความปลอดภัย ก็ไม่ต่างอะไรกับระเบิดเวลาที่รอวันทำลายร้านนี้ครับคุณเชฟ” รติกรก้าวเข้าไปหาอีกหนึ่งก้าว แทนที่จะถอย “และหน้าที่ของผม คือการดึงสายชนวนออก ไม่ใช่ดูคุณปรุงอาหารอย่างเพลิดเพลินใจ” อาคเนย์ชะงักไปชั่วครู่ แววตาเย็นชาของเขาไหววูบราวกับเปลวไฟที่ถูกลมพัด เขาไม่คิดว่าคนตัวเล็กกว่าจะกล้าสบตาเขาตรงๆ แถมยังกล้าโต้กลับด้วยวาจาที่เฉียบคมเช่นนี้ ความสนใจที่เคยมีอยู่เพียงน้อยนิดเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่านั้น “งั้นก็ลองดู” อาคเนย์โน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาห่างจากใบหน้าของรติกรเพียงลมหายใจกั้น “ถ้าคุณคิดว่านิติกรจืดชืดอย่างคุณ จะสามารถเอาชนะเชฟปากร้ายอย่างผมได้ คุณก็ลองอยู่ที่นี่จนกว่าจะปิดร้านดูสิครับ... ถ้าคุณไม่กลัวว่าบรรยากาศครัวที่ร้อนระอุ จะทำลายมาดเท่ๆ ของคุณไปเสียก่อน” รติกรเม้มปากแน่น เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับคำท้าทายนั้น แต่กลับรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดประหลาดที่กำลังพันธนาการพวกเขาไว้ด้วยกันในพื้นที่จำกัดนี้ มือของเขายังคงกอดแฟ้มเอกสารไว้แน่น เพื่อใช้มันเป็นเกราะกำบังสุดท้ายของหัวใจที่กำลังสั่นไหว “ผมไม่ชอบการรอคอย และผมก็ไม่ชอบการเล่นเกมกับคนที่ไม่ยอมทำตามกฎกติกา” รติกรกระซิบตอบ เสียงแผ่วเบาแต่คมกริบ “แต่ถ้าคุณต้องการให้ผมอยู่... ผมก็พร้อมที่จะพิสูจน์ให้เห็นว่า กฎของผมมีอำนาจมากกว่าความดื้อรั้นของคุณแค่ไหน” อาคเนย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูทั้งเย็นชาและเย้ายวนใจในคราวเดียวกัน เขากำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่างเพื่อยั่วเย้าต่อ แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูห้องครัวถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังด้านข้าง ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวและผละออกจากกันทันที รติกรหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกเสียดายที่จังหวะแห่งความตึงเครียดนั้นถูกทำลายลงอย่างไม่ตั้งใจ หญิงสาวในชุดสูทสีแดงเพลิงเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก สายตาของเธอปะทะเข้ากับรติกรและอาคเนย์ที่ยังคงยืนอยู่ใกล้กันจนน่าสงสัย ก่อนที่เธอจะตะโกนเสียงหลงออกมา “คุณอาคเนย์คะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่หน้าร้านแล้วค่ะ... มีคนเอาหมายศาลมาแปะที่กระจกหน้าร้าน พร้อมกับไลฟ์สดประจานเรื่องเนื้อเน่าเสียที่คุณเคยปฏิเสธไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนนี้คอมเมนต์กำลังถล่มยับเลยค่ะ!” รติกรชะงักกึก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง หรือว่าเอกสารที่เขาถือมา... จะเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งของหายนะที่กำลังถาโถมเข้าใส่เชฟหนุ่มตรงหน้า? อาคเนย์หันกลับมามองรติกรอีกครั้ง แววตาครั้งนี้ไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยความอาฆาต เขาคว้าแฟ้มเอกสารจากมือรติกรไปถือไว้แน่นก่อนจะพูดทิ้งท้าย “ถ้าคุณเป็นคนทำเรื่องนี้... ผมจะทำลายอนาคตของคุณให้พินาศไม่ต่างจากชื่อเสียงของร้านผม รติกร” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเกมสงครามประสาทของทั้งคู่ในตอนนี้ด้วยนะครับ!