พิกัดแรกพบกลางสายฝน

เสียงดังก้องของล้อรถโฟล์วิลเลื่อนบดขยี้พื้นดินโคลนตมในเขตพื้นที่ก่อสร้างป่าลึกดังกล่าวกำลังบอกเวลาว่า กรณ์ มาถึงสถานที่จริงเร็วกว่ากำหนดการครึ่งชั่วโมง สภาพอากาศช่วงบ่ายแก่ๆ ของปลายฤดูฝนในหุบเขาภาคเหนือไม่ได้เป็นใจกับงานสถาปัตยกรรมแม้แต่น้อย เมฆฝนสีเทาเข้มตั้งเค้าทะมึนเหนือยอดไม้ใหญ่ ลมกระโชกแรงพัดเอากลิ่นอายความชื้นของดินและใบไม้ร่วงลอยคละคลุ้งเข้ามาในห้องโดยสารรถยนต์ยุโรปคันหรูที่ดูแปลกแยกกับสภาพแวดล้อมโดยสิ้นเชิง กรณ์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะกระชั้นชิด ดวงตาคมกราบกกราดสำรวจผืนป่าด้านหน้าที่ถูกแผ้วถางไปบางส่วนเพื่อเตรียมขึ้นโครงสร้างรีสอร์ทเชิงนิเวศน์ โครงการ ‘The Green Sanctuary’ ที่ไตรภพทุ่มงบมหาศาล และเขา—ในฐานะสถาปนิกหลักมือหนึ่งของบริษัท—ถูกส่งตัวมาเพื่อตรวจความเรียบร้อยของหน้างานก่อนจะสายเกินแก้ แต่สิ่งที่สะดุดตากลางสายฝนปรอยๆ กลับไม่ใช่เสาเข็มหรือแนวเขตป่า หากเป็นร่างบางในชุดเสื้อกันฝนสีเหลืองสดใสที่กำลังยืนกางร่มสีดำขนาดใหญ่ สั่งการคนงานก่อสร้างให้ขยับย้ายแนวไม้ไผ่ที่กองเกะกะให้ออกพ้นทางน้ำไหลอย่างคล่องแคล่ว รถยนต์หรูดับเครื่องลง กรณ์ก้าวขาลงจากรถโดยไม่ลืมหยบร่มคันโปรดสีดำสนิท ความเนี้ยบของเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงสแลคเข้ารูป และรองเท้าหนังที่ได้รับการดูแลอย่างดีตัดกับความสกปรกของโคลนตมรอบตัวอย่างชัดเจน เขาเดินดุ่มเข้าไปหาร่างนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย เย็นชา และพร้อมจะพิพากษาทุกความผิดพลาดที่ขวางหน้า "คุณกำลังทำอะไรกับแนวไม้ไผ่พวกนั้น" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางเสียงสายฝนที่เริ่มลงเม็ดหนาเม็ดขึ้น ร่างบางในเสื้อกันฝนสีเหลืองสะดุดกักเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา รตาถอดฮู้ดคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตากลมโตเป็นประกายดื้อรั้น จมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อย แสดงออกชัดเจนว่าเจ้าตัวไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ เส้นผมบางส่วนเปียกชื้นลู่แนบกรอบหน้า แต่แววตากลับไม่มีความเกรงกลัวต่อความดุดันของสถาปนิกหนุ่มตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย "ฉันก็กำลังแก้ปัญหาไม่ให้น้ำป่ามันพัดเอาไม้ไผ่พวกนี้ไปอุดตันท่อระบายน้ำชั่วคราวที่คุณสถาปนิกคนเก่งออกแบบไว้ล่ะมั้งคะ... อ๊ะ หรือว่าตาบอดมองไม่เห็น?" รตากล่าวสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความประชดประชันอย่างไม่คิดจะเกรงใจ กรณ์ขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเขาด้วยประโยคจิกกัดแบบนี้มาก่อน นอกเสียจากยัยผู้จัดทัวร์ตัวแสบที่ไตรภพเคยเปรยไว้ว่าจอมรั้นและหัวดื้อที่สุดในสามโลก "คุณรตา ใช่ไหมครับ?" กรณ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกนิดจนรตาต้องเงยหน้าขึ้นมอง ระยะห่างที่ลดลงทำให้ได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นฝนลอยแตะจมูก "ในฐานะสถาปนิกและผู้รับผิดชอบโครงสร้างหลัก ผมขอย้ำว่าแบบแปลนระบบระบายน้ำถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำตามหลักวิศวกรรม ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะมานึกสนุกเปลี่ยนทิศทางตามใจชอบแบบนี้" "หลักวิศวกรรมเหรอ?" รตาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบมองสำรวจชุดทำงานแสนเนี้ยบของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาสมเพชแกมหมั่นไส้ "คุณอยู่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำที่กรุงเทพฯ วาดเส้นบนกระดาษราคาแพงแล้วคิดว่ามันจะใช้ได้จริงกับป่าดิบชื้นภาคเหนือเนี่ยนะ? สถาปนิกอย่างคุณน่ะเก่งแต่ทฤษฎีบนกระดาษ แต่ไม่เคยเข้าใจธรรมชาติเลยสักนิด ถ้าฉันไม่ย้ายไม้พวกนั้น ป่านนี้โคลนถล่มทับกองวัสดุของคุณจมหายไปกับสายฝนแล้วค่ะคุณชาย!" "นี่คุณ!" กรณ์เผลอขึ้นเสียงด้วยความฉุนเฉียว มือหนากำด้ามร่มแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ปากหนาเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "คุณไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์การทำงานของผมแบบนี้ ถ้าคุณจัดทัวร์พาคนมาเที่ยวป่าไม่เป็นเรื่อง ก็กลับไปดูแลงานนำเที่ยวตื้นๆ ของคุณเถอะ อย่ามายุ่งกับงานโครงสร้างที่อยู่นอกเหนือขอบเขตความรับผิดชอบของคุณ!" "อ๋อเหรอคะ? นอกเหนือขอบเขตเหรอ?" รตาก้าวเท้าเข้าไปประชิดจนปลายร่มของทั้งคู่เกือบจะชนกัน ความดื้อรั้นในแววตาฉายชัดเจนจนน่าหมั่นไส้ "ถ้าโครงการนี้พังเพราะความอีโก้จัดของคุณ ไตรภพคงไม่ได้มานั่งชื่นชมสถาปนิกเทวดาอย่างคุณแน่ๆ เพราะฉะนั้น กรุณาหุบปากแล้วถอยไปซะ ฉันยังมีงานต้องเคลียร์อีกเยอะ ไม่ว่างมาเถียงกับคนปากแข็งแถวนี้หรอก!" คำว่า 'ปากแข็ง' พุ่งเข้าปะทะโสตประสาทของกรณ์อย่างจัง ดวงตาคมกริบจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตคู่นั้น ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง—ความท้าทายที่ไม่ได้สัมผัสมานาน และความรู้สึกร้อนรุ่มที่แล่นริ้วขึ้นมาจากอกซ้ายอย่างไม่มีสาเหตุ ผู้หญิงคนนี้กล้าดีอย่างไรถึงมาต่อปากต่อคำกับเขาไม่หยุดหย่อน แถมยังมีอิทธิพลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจเขาในเวลาเพียงไม่กี่นาทีที่ได้ปะทะคารม กรณ์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มต่ำลงไปกระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น แต่แฝงไปด้วยความหมายที่ทำให้คนฟังต้องขนลุกซู่ "ปากเก่งแบบนี้ ระวังตัวไว้เถอะครับ... คุณอาจจะต้องเสียใจที่บังอาจมาท้าทายสถาปนิกคนนี้" รตาชะงักไปชั่วขณะเมื่อความใกล้ชิดพุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัด ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ทิฐิและฟอร์มอันจัดจ้านก็ทำให้เธอต้องเชิดหน้าขึ้นสู้ทันทีเช่นกัน "ก็ลองดูค่ะ ว่าใครกันแน่ที่จะต้องเสียใจ..." ทว่า ก่อนที่สงครามประสาทริมไซต์งานท่ามกลางสายฝนจะลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงแตรรถกระบะโฟล์วิลอีกคันก็ดังขึ้นตัดบรรยากาศ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยที่ก้าวลงมาจากรถพร้อมร่มในมือ "อ้าว! มาถึงกันพอดีทั้งสองคน" ไตรภพ เจ้าของโครงการหนุ่มใหญ่ส่งยิ้มกว้างเดินฝ่าสายฝนเข้ามาหา "กำลังปรึกษาเรื่องงานกันอยู่ใช่ไหมครับ ดูท่าทางเคมีจะเข้ากันได้ดีเหลือเกินนะเนี่ย" กรณ์และรตาผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต สายตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มตวัดกลับไปมองหน้าคู่กรณีที่ยังคงลอยหน้าลอยตาไม่รู้สึกรู้สา ไตรภพกวาดสายตามองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้กรณ์แทบอยากจะทิ้งร่มในมือลงพื้น "อ้อ พอดีเลย... เนื่องจากรีสอร์ทนี้ต้องใช้ทั้งงานดีไซน์โครงสร้างของคุณกรณ์และการจัดเส้นทางท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของคุณรตา ผมเลยตัดสินใจแล้วว่า... *ตลอดสามเดือนเต็มต่อจากนี้ ทั้งคู่ต้องย้ายไปพักที่บ้านพักรับรองหลังเดียวกันกลางป่า เพื่อจะได้ทำงานร่วมกันอย่างไร้รอยต่อครับ*" สิ้นคำพูดนั้น รตาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้าไตรภพสลับกับกรณ์ทันที ส่วนสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบและหวงแหนความเป็นส่วนตัวยิ่งชีพ... กลับนิ่งค้างไปสนิท ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมาจ้องมองรังสีความดื้อรั้นจากผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้—นี่มันฝันร้ายชัดๆ! *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวแรกไปกับความสัมพันธ์อันร้อนระอุนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - สเปซโอเดสซีย์ -