แปลนบ้านกับตารางชีวิต

"ถ้าคุณกรณ์ยังยืนกรานจะเอาผนังปูนเปลือยทึบตันมากั้นตรงนี้ ทัวร์ของฉันคงต้องเปลี่ยนคอนเซปต์จาก 'สัมผัสธรรมชาติ' เป็น 'ติดคุกข้อหาหลงทางในเขาวงกต' แล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มกังวานแต่เจือด้วยกระแสประชดประชันเบาๆ ดังขึ้นกลางห้องประชุมโปร่งโล่ง รตาเลื่อนปลายนิ้วเรียวลงบนแผ่นพิมพ์เขียวขนาดใหญ่ แววตาของเธอคมกริบราวกับกำลังจับผิดอาชญากร มากกว่าจะพูดคุยเรื่องแบบร่างสถาปัตยกรรม กรณ์เงยหน้าขึ้นจากกระดาษโน้ตในมือ ใบหน้าคมสันไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่นั้นนิ่งสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ออก เขาวางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะไม้สักเสียงดัง *'กริ๊ก'* เพื่อแสดงถึงความรำคาญที่ถูกขัดจังหวะความคิด "ผมว่าเราคุยกันเรื่องนี้รอบที่สามแล้วนะครับ คุณรตา" สถาปนิกหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกได้ถึงกระแสลมหนาวที่พัดผ่านกลางห้อง "พื้นที่ตรงนั้นคือโซนพักผ่อนส่วนตัวของแขกวีไอพี มันต้องการความเป็นส่วนตัวและความมั่นคงทางโครงสร้าง ไม่ใช่พื้นที่โล่งโจ้งให้ใครเดินทะลุปรอทรosเข้าออกได้ตามอำเภอใจเหมือนสนามเด็กเล่น" "แต่นี่คือรีสอร์ทอิงธรรมชาติ ไม่ใช่เรือนจำความมั่นคงสูงสุด!" รตาตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาววับด้วยความท้าทาย เธอนั่งกอดอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ แต่รังสีความดื้อรั้นแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องตึงเครียด "นักท่องเที่ยวที่จ่ายเงินครึ่งแสนเพื่อมากับทัวร์ของฉัน เขาไม่ได้อยากมานั่งมองผนังปูนทึบๆ ที่คุณออกแบบเพื่อสนองนีดความสมบูรณ์แบบส่วนตัวหรอกนะ เขาอยากได้ยินเสียงลม อยากเห็นแสงแดดลอดผ่านกิ่งไม้ และอยากรู้สึกว่าตัวเป็นส่วนหนึ่งของผืนป่า ไม่ใช่ก้อนหินในกล่องสี่เหลี่ยม" กรณ์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขามองผู้จัดสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ ผู้หญิงคนนี้ดื้อรั้น หัวแข็ง และไม่เคยยอมรับฟังเหตุผลเชิงวิศวกรรมเลยสักนิด ตั้งแต่ร่วมงานกันมา ไตรภพส่งเธอกล่าวอ้างว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านพื้นที่ธรรมชาติ แต่ในสายตาของเขา รตาก็แค่คนอารมณ์ศิลปินที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล "สถาปัตยกรรมที่ดีไม่ใช่แค่เรื่องของความสวยงามตามอารมณ์ชั่ววูบของคุณนะครับ" กรณ์โน้มตัวไปข้างหน้า มือประสานกันบนโต๊ะ สายตาคมกริบจดจ้องใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "มันคือความปลอดภัย ความยั่งยืน และการคำนวณรับน้ำหนักที่แม่นยำถึงมิลลิเมตร ถ้าคุณอยากให้ธรรมชาติมันโอบกอดนักท่องเที่ยวขนาดนั้น ทำไมไม่พาพวกเขาไปกางเต็นท์ในป่าลึกซะเลยล่ะครับ จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาจ้างสถาปนิกให้ออกแบบรีสอร์ทระดับห้าดาวให้เปลืองงบประมาณ" รตาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ฝ่ามือบางกระแทกลงบนโต๊ะประชุมเบาๆ แต่ดังก้องในความเงียบ ใบหน้าเรียวสวยขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ "คุณกรณ์!" เธอเรียกชื่อเขาเสียงลอดไรฟัน "อย่ามาประชดประชันฉันนะ ถ้าคุณคิดว่างานออกแบบของคุณมันวิเศษวิโสจนแตะต้องไม่ได้ ทำไมไม่สร้างมันไว้บนยอดเขาคนเดียวเงียบๆ ล่ะ จะได้ไม่มีใครไปขัดใจคุณอีก!" "ผมไม่ได้อยากสร้างมันคนเดียวหรอกครับ..." กรณ์พึมพำประโยคหลังเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน แต่สายตาที่ทอดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ กลับลึกล้ำและร้อนแรงขึ้นอย่างประหลาด ความใกล้ชิดในห้องประชุมแคบๆ นี้ ทำให้เขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ กลิ่นอายของดอกไม้ป่าและฝนแรกที่ชวนให้สติหลุดลอยไปไกลจากเรื่องแปลนบ้าน รตาชะงักไปนิดเมื่อเห็นประกายตาที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่าย หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อร่างสูงของสถาปนิกหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ช้าๆ ทว่าทรงพลัง จนระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงเหลือเพียงแค่กั้นกลางด้วยโต๊ะประชุมตัวยาว ห้องประชุมทั้งห้องเหมือนหดแคบลงทันตาเห็น เสียงแอร์ฮัมเบาๆ กลายเป็นฉากหลังที่ไร้ความหมาย เมื่อดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือดแต่แฝงด้วยกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่พร้อมจะลัดวงจรได้ทุกเมื่อ "ถ้าคุณยังดื้อดึงเรื่องแปลนนี้..." กรณ์ก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะฝั่งเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนรตาต้องผถอยหลังโดยอัตโนมัติ "เราคงต้องคุยกันยาว... แบบตัวต่อตัว นอกเวลางาน" รตาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เธอยังไม่ทันได้อ้าปากสวนกลับด้วยคำคมคายตามสไตล์ ปรากฏว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงสมส่วนของไตรภพก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้างในมือถือแฟ้มเอกสารสำคัญ "อ้าว ประชุมกันไปถึงไหนแล้วล่ะครับเนี่ย ดูท่าทางเคร่งเครียดกันจัง ผมมีข่าวดีเรื่องงบประมาณก่อสร้างเฟสแรกมาแจ้ง..." ไตรภพชะงักฝีเท้าลงเมื่อสังเกตเห็นระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ที่ใกล้ชิดกันจนผิดปรกติ สายตาคมกวาดมองระหว่างสถาปนิกหนุ่มผู้ตีสีหน้าเรียบเฉยกลับเป็นปกติในเสี้ยววินาที กับผู้จัดทัวร์สาวที่ยืนหน้าแดงก่ำหายใจหอบกระชั้น "ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" ไตรภพหรี่ตามองอย่างจับผิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่กรณ์แค่น * "หึ" ในลำคอแล้วถอยหลังกลับไปยืนกอดอกนิ่งสนิทตามเดิม * ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันเสมอนะครับ - สเปซโอเดสซีย์ -