ความลับที่พริมาซ่อนไว้

เสียงกุกกักที่ดังลอดมาจากบานประตูไม้สักตรงหน้า ไม่ได้สร้างความตกใจให้พวกเธอเท่ากับ "เงา" ทาบทับที่ทอดผ่านช่องแสงด้านล่าง รินรดาพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนพริมาด้วยความไวแสง สัญชาตญาณดิบของอัยการสาวสั่งให้เธอพาอีกฝ่ายหลบเข้ามุมอับสายตาหลังชั้นหนังสือทันที ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น ร่างกายเบียดชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงจังหวะหัวใจเต้นโครมคราม "เงียบ..." รินรดากระซิบชิดริมหูของอีกฝ่าย ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนพริมาต้องย่นคอหนีโดยอัตโนมัติ แต่แทนที่จะหวาดกลัวจนตัวสั่นตามวิสัยคนทั่วไป ดวงตาคมกริบของทนายสาวตัวแสบกลับฉายแววท้าทาย เธอปรายตามองมือเรียวของอัยการสาวที่ยังคงกำรอบแขนเธอแน่นราวกับคีมเหล็ก ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท "คุณอัยการขา... จะกอดฉันให้จมอกเลยหรือไงคะ? กลัวจนตัวสั่นขนาดนี้เชียว?" เสียงกระซิบแหบพร่าเจือรอยยิ้มเย้าแหย่ดังขึ้น แม้ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน พริมาก็ยังไม่วายหาเรื่องกวนประสาทคนตรงหน้าได้ รินรดาหน้าตึงขึ้นมาทันที เธอกัดฟันกรอดด้วยความหมั่นไส้จนสันกรามขึ้นนูน ปากบอกว่ากลัวเหรอ? ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้ทำลายบรรยากาศตึงเครียดเก่งเป็นที่หนึ่ง! "ฉันไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากให้พยานปากสำคัญตายหะ... อุ๊บ!" พริมายื่นมือเรียวไปปิดปากอัยการสาวจอมปากจัดเอาไว้ทันท่วงที ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย ส่งสัญญาณเตือนเป็นนัยเมื่อเสียงฝีเท้าภายนอกเริ่มชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่เสียงย่องเบา แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นอย่างมั่นใจ... และมันหยุดลงตรงหน้าห้องพอดิบพอดี! กริ๊ก! เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นในความเงียบ รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ มืออีกข้างคว้าแฟ้มเอกสารหนาเตอะบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้เตรียมฟาดได้ทุกเมื่อ ทว่า... ประตูที่ควรจะถูกเปิดออก กลับติดขัดและหยุดชะงักลง เสียงถอนหายใจเบาๆ ดังลอดเข้ามา พร้อมกับเสียงพึมพำสบถอย่างหัวเสียของใครบางคน ก่อนที่เสียงฝีเท้าคู่นั้นจะค่อยๆ เดินห่างออกไปจนลับหาย พริมาค่อยๆ ลดมือลงจากปากรินรดา แต่ไม่มีใครขยับเขยื้อnเคลื่อนไหวออกจากท่าทางแนบชิดนั้นทันที ระยะห่างระหว่างใบ Both ของพวกเธอใกล้กันเสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาซุกซนเมื่อครู่ของพริสม่าเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยประกายความครุ่นคิดบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "รอดตัวไปสินะคะ..." พริมาพึมพำเบาๆ สายตาคมกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสของอัยการสาวที่อยู่ใกล้แค่คืบ "แต่ดูท่าทางคุณจะตื่นเต้นเกินเหตุนะ, อัยการรินรดา" "ฉันแค่วิตกตามหน้าที่ ต่างจากคุณที่ดูเหมือนจะ... รู้อะไรดีกว่าที่ปากพูด" รินรดาตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นด้วยความสงสัยที่อัดอั้นมานาน เธอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมแล้วถอยหลังเว้นระยะห่างทันที "เลิกเล่นลิ้นสักทีพริมา! บอกฉันมาตามตรง... คุณเป็นใครกันแน่?" คำถามนั้นพุ่งตรงราวกับลูกศรปักAึกกลางใจ พริมานิ่งงงไปชั่วขณะ รอยยิ้มกวนประสาทบนมุมปากจางหายไป เหลือเพียงความเรียบเฉยที่เย็นชาจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความระทึกขวัญเป็นความตึงเครียดทางอารมณ์ที่เฉือดเฉือนยิ่งกว่ามีดโกน "คุณหมายความว่ายังไงคะ?" พริมาเลิกคิ้วถามเสียงเรียบ น้ำเสียงปราศจากความขี้เล่นเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง "หมายความว่าไงเหรอ?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยฉายแววผิดหวังปนระแวง "แฟ้มคดีลับที่คุณแอบค้นเมื่อคืนก่อน... รหัสผ่านเข้าเซิร์ฟเวอร์สำนักงานอัยการที่คุณพิมพ์มันได้ภายในสามวินาที... และไหนจะวิธีหลบหลีกกล้องวงจรปิดรอบตึกนั้นอีก! คนธรรมดาที่ไหนเขาจะมีความรู้เรื่องระบบความปลอดภัยระดับสถาบันการเงินหรือหน่วยงานรัฐขนาดนั้น พริมา!" อัยการสาวก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกครั้ง บีบไหล่บางทั้งสองข้างไว้แน่นด้วยความคับ 300% ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังผสมปนเปกับความห่วงใยประหลาดทำให้เธอควบคุมอารมณ์ตัวเองแทบไม่อยู่ "คุณบอกว่าคุณเป็นแค่นายความอิสระรับจ้างทั่วไป... แต่สิ่งที่ฉันเห็นตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา มันโกหกทั้งเพ! คุณซ่อนอะไรไว้กันแน่? หรือว่า... คุณมีเอี่ยวกับพวกมันตั้งแต่แรกแล้ว!" พริมาไม่ดิ้นรน เธอปล่อยให้รินรดาเขย่าตัวและคาดคั้น ดวงตาสีนิลคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นระริกด้วยความโกรธและเสียใจของอีกฝ่าย ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินแต่เสียงลมหายใจที่ติดขัด นานนับนาทีกว่าพริมาจะยอมขยับริมฝีปาก เธอยกมือขึ้นจับข้อมือของรินรดาที่บีบไหล่เธอไว้อย่างแผ่วเบา แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรง แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้อัยการสาวชะงัก "คุณอยากรู้เรื่องของฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ, รินรดา?" พริมาเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยความขมขื่นที่ยากจะปิดมิด "ห่วงฉันกลัวว่าฉันจะเป็นคนร้าย... หรือว่ากลัวว่าตัวเองจะเผลอใจไปกับคนที่ไม่ควรรักกันแน่?" "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะพริมา!" รินรดาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความโกรธที่ถูกจี้จุดแทงใจดำ "ฉันกำลังเอาชีวิตและอนาคตมาเดิมพันกับคดีนี้! แต่คุณกลับมีความลับเป็นร้อยเป็นพันซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มกวนๆ นั่น ถ้าคุณไม่พูดความจริงวันนี้... เราจบกันแค่นี้!" คำว่า "จบกันแค่นี้" ทำเอาพริมานิ่งงงไป ดวงตาไหววับชั่วขณะ ร่องรอยความเจ็บปวดพาดผ่านแววตาคู่สวยก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก เธอแค่นหัวเราะสมเพชตัวเอง "จบเหรอคะ? ทั้งๆ ที่เราเพิ่งจะเริ่มต้นเนี่ยนะ..." พริมาพึมพำเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจดึงกระเป๋าเอกสารของตัวเองขึ้นมา เธอกดรหัสปลดล็อกช่องลับด้านในสุด หยิบแฟ้มสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าออกมาเล่มหนึ่ง แล้วโยนมันลงบนโต๊ะตรงหน้ารินรดา "อยากรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นใคร... อยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงรู้เรื่องพวกนี้ดีนัก?" พริมาเงยหน้าขึ้นสบตากร้าว แววตาแข็งกร้าวถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่น่ากลัว "เปิดดูสิคะ อัยการคนเก่ง... แล้วคุณจะได้รู้ว่า นรกที่คุณกำลังเดินลงไปเหยียบ มันเริ่มต้นมาจากครอบครัวใคร!" รินรดายืนตัวแข็งทื่อ หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นเอกสารแผ่นแรกที่โผล่พ้นซองสีน้ำตาลออกมา มันคือภาพถ่ายเก่าๆ ของบุคคลสำคัญระดับประเทศ... และชื่อที่ปรากฏอยู่บนหัวกระดาษรายงานการสืบสวนลับ ก็คือ "นามสกุล" เดียวกับอัยการสาวเอง! โรสแมรี่พิษ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความลับนี้ด้วยกันนะคะ!