พายุฝนกับการรวมตัวที่ร้าน

"ถ้าท่านยังไม่ลดดาบลง ข้าจะถือว่านั่นเป็นการประกาศสงครามกลางร้านกาแฟของริน และข้าไม่มีทางยอมให้ใครมาทำลายเค้กมูสช็อกโกแลตในตู้แช่เด็ดขาด!" เสียงของเซร่าดังเฉียบขาด พร้อมกับที่ฝ่ามือเรียวบางของเอลฟ์สาววางทาบลงบนด้ามธนูไม้โอ๊คโบราณ เธอไม่ได้หันไปมองคู่สนทนา แต่ดวงตาสีมรกตคู่สวยจ้องเขม็งไปยังชายในชุดเกราะหนักที่นั่งอยู่โต๊ะหัวมุม ดยุคอาเธอร์ แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูแหบพร่าและกดดัน ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงโครงสร้างไม้ของคาเฟ่แห่งชายป่าไร้ชื่อ นอกหน้าต่างกระจกใส พายุฝนกระหน่ำลงมาราวกับฟ้าถล่ม ผืนป่าที่เคยเงียบสงบถูกบดบังด้วยม่านน้ำสีเทาเข้ม ที่นี่... ในคาเฟ่เล็กๆ แห่งนี้ กลายเป็นจุดรวมตัวที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้ เมื่อกลุ่มนักฆ่าจากอาณาจักรทางใต้ที่เพิ่งเข้ามาหลบฝน ต้องมานั่งเผชิญหน้ากับอดีตแม่ทัพผู้เกรียงไกรและเอลฟ์พิทักษ์ป่า "ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ ทั้งสองฝ่าย" รินก้าวออกมาจากเคาน์เตอร์บาร์ พร้อมกับถาดไม้ที่มีกาแฟดริปส่งกลิ่นหอมกรุ่นคละคลุ้งไปทั่วร้าน กลิ่นของเมล็ดกาแฟคั่วกลางจากที่ราบสูงผสมผสานกับกลิ่นอายของฝน ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดดูเบาบางลงอย่างประหลาด รินวางแก้วกาแฟลงตรงกลางระหว่างโต๊ะยาวที่ถูกขยับมาต่อกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอมองดูชายหนุ่มที่ใส่ชุดคลุมสีดำสนิท ซึ่งถือเป็นผู้บุกรุกที่ไม่ได้รับเชิญ แววตาของเขาดูเหนื่อยล้าและสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้กลิ่นกาแฟที่รินเพิ่งชง "ดื่มกาแฟก่อนเถอะค่ะ กาแฟดริปตัวนี้ข้าตั้งใจเลือกเมล็ดมาให้เข้ากับความเย็นของพายุ... ส่วนความบาดหมางน่ะ ไว้ฝนหยุดค่อยไปสะสางที่อื่นนะคะ ที่นี่เรามีกฎว่า 'ความสุขคือสิ่งสำคัญที่สุดในพื้นที่นี้'" คำพูดของรินไม่ได้เป็นคำสั่ง แต่มันมีพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้ดาบที่พาดอยู่บนโต๊ะของชายชุดดำถูกลดต่ำลง ความเงียบเข้าปกคลุมร้าน จะมีก็เพียงเสียงหยดน้ำฝนที่กระทบหลังคาไม้และเสียงกาน้ำร้อนที่เดือดปุดๆ "ข้าไม่คิดว่า... กลิ่นนี่จะช่วยให้ข้าลืมภารกิจได้" ชายชุดดำเอ่ยขึ้น เสียงของเขาสั่นเครือ เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ความอบอุ่นที่ไหลผ่านลำคอทำให้ไหล่ที่เกร็งของเขาตกลงอย่างเห็นได้ชัด ดยุคอาเธอร์มองดูภาพนั้นด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาเองก็ถือถ้วยกาแฟไว้แน่นเช่นกัน "เจ้ากำลังทำภารกิจที่ไม่มีวันสำเร็จ" ดยุคอาเธอร์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ในที่แห่งนี้ กลิ่นของขนมหวานและกาแฟมันล้างความกระหายเลือดในใจคนได้เสมอ รินไม่ได้เพียงแค่ขายของ แต่เธอ 'เยียวยา' สิ่งที่พวกเราทำพังไป" เซร่าขยับตัวเข้ามาใกล้ริน เธอแอบหยิบเค้กสตอเบอร์รี่สูตรลับออกมาวางเสริมบนโต๊ะกลาง ท่าทีของเอลฟ์สาวเริ่มเปลี่ยนจากความระแวงเป็นความสงสัย เธอเฝ้ามองนักฆ่าที่เริ่มตักเค้กเข้าปาก ดวงตาของเขาสั่นไหว ขอบตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มแดงก่ำ "ทำไม..." ชายชุดดำพึมพำ "ทำไมเค้กชิ้นนี้ถึงทำให้ข้านึกถึง... นึกถึงบ้านที่ข้าเคยจากมา" รินยิ้มบางๆ มือของเธอยังคงละเมียดละไมกับการเช็ดแก้ว "เพราะในขนมทุกชิ้น ข้าใส่ความตั้งใจที่อยากให้คนทานได้รับความอบอุ่นค่ะ ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร มาจากที่ไหน หรือต้องแบกรับภารกิจอะไรมา... ในคาเฟ่ของข้า ท่านก็แค่แขกคนหนึ่งที่สมควรได้รับความสุขเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง" บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากการเผชิญหน้าด้วยคมอาวุธ กลายเป็นความอึดอัดใจที่ค่อยๆ ละลายไปกับรสหวานของครีมสดและรสขมกลมกล่อมของกาแฟ ดยุคอาเธอร์วางแก้วกาแฟลงแล้วถอนหายใจยาว เขามองหน้านักฆ่าที่บัดนี้ดูไร้พิษสงไปแล้ว แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางหน้าร้าน ไม่ใช่เสียงคนหนึ่งคน แต่เป็นเสียงของกองทัพที่กำลังบุกฝ่าพายุเข้ามา ประตูไม้ถูกกระแทกเปิดออกจนบานพับแทบหัก กลิ่นคาวเลือดผสมมากับกลิ่นโคลนและพายุฝน ชายในชุดเกราะเต็มยศของอาณาจักรหลวงก้าวเข้ามา รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าเขาทันทีที่เห็นภาพคนนั่งล้อมวงอยู่ในร้าน "เจอตัวจนได้... ท่านดยุคผู้ทรยศ และเจ้าพวกสวะนักฆ่าที่หนีหัวซุกหัวซุน" รินวางจานเค้กใบสุดท้ายลงบนเคาน์เตอร์ มือของเธอสั่นเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเธอรับรู้ได้ถึงพลังเวทมืดที่พุ่งตรงมายังใจกลางร้าน ชายที่เพิ่งเข้ามาไม่ได้เพียงลำพัง เขาดึง 'สิ่งนั้น' ออกมาจากกระเป๋าหนังข้างกาย... มันคือจี้หินสีดำสนิทที่แผ่ไอเย็นเยือกจนน้ำแข็งเริ่มเกาะตามพื้นไม้ของร้านกาแฟที่แสนอบอุ่น "จบสิ้นแล้วล่ะริน" ดยุคอาเธอร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมจับด้ามดาบที่เริ่มมีรอยร้าวจากการกัดกร่อนของเวทมืด "หินผนึกวิญญาณนั่น... มันถูกนำมาเพื่อล้างบางทุกคนที่อยู่ในร้านนี้ รวมถึงเจ้าด้วย" รินมองไปที่จี้หินนั้นก่อนจะหันมามองลูกค้าทุกคนในร้าน ที่ตอนนี้ต่างหันมามองเธอด้วยสายตาที่หลากอารมณ์ ทั้งความหวัง ความเสียใจ และความสำนึกผิด ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลงเมื่อแสงจากจี้หินนั้นสว่างวาบขึ้นจนกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ความอบอุ่นเยียวยารอยแผลในใจไปกับเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ