การกลับมาพร้อมขนมหวานชนิดใหม่

“ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังเรื่องความเชื่อผิดๆ เกี่ยวกับโชคชะตา แต่ข้ามาเพื่อบอกว่า กองกำลังชายแดนเริ่มขยับไหวแล้ว ริน” น้ำเสียงของดยุคอาเธอร์แหบพร่าและเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม เขากระแทกแผนที่หนังเก่าคร่ำลงบนโต๊ะไม้โอ๊กของคาเฟ่ เสียงนั้นดังสนั่นจนเซร่าที่กำลังขัดเงาแก้วกาแฟอยู่หลังเคาน์เตอร์ชะงักมือ เอลฟ์สาวปรายตามองอดีตแม่ทัพผู้เกรี้ยวกราดด้วยสายตาที่บอกชัดเจนว่า ‘ที่นี่ไม่ใช่สนามรบ’ รินไม่ได้เงยหน้ามองแผนที่ เธอเพียงแต่วางมือลงบนถาดอบที่เพิ่งออกจากเตา กลิ่นหอมฟุ้งของเนยแท้ผสมผสานกับกลิ่นเปรี้ยวอมหวานของเบอร์รี่ป่าที่เพิ่งเก็บมาสดๆ จากชายป่าไร้ชื่อ แผ่กระจายไปทั่วห้องจนกลบกลิ่นคาวสนิมของความขัดแย้งที่ติดตัวดยุคมาเสียมิด “แผนที่นั่นเอาไว้ก่อนนะคะท่านดยุค” รินกล่าวเสียงเรียบ นัยน์ตาของเธอยังคงจับจ้องที่ ‘มัฟฟินเบอร์รี่ป่า’ ผิวหน้ากรอบสีน้ำตาลทองที่แตกตัวสวยงามราวกับดอกไม้บาน “ตอนนี้ขนมของข้าสำคัญกว่ากลยุทธ์การรบเยอะเลยค่ะ ถ้าทานตอนร้อนๆ พลังเวทที่ข้าใส่ลงไปจะทำงานได้ดีที่สุด...” “ริน เจ้าไม่เข้าใจหรือไง! สงคราม—” “ได้โปรดเถอะค่ะ” รินแทรกขึ้นเบาๆ แต่ทรงพลัง เธอเลื่อนถ้วยเซรามิกใบเล็กที่บรรจุเนื้อผลไม้เข้มข้นวางลงตรงหน้าชายผู้แบกภาระโลกไว้บนบ่า “ก่อนที่ท่านจะตัดสินใจส่งใครไปตาย หรือสั่งให้ใครรุกรานใคร ข้าอยากให้ท่านลองชิมสิ่งนี้ดูก่อน แค่คำเดียวค่ะ... หลังจากนั้นท่านจะขีดเขียนแผนที่นั่นด้วยเลือดหรือด้วยหมึก ข้าจะไม่ห้ามท่านอีกเลย” ความเงียบเข้าปกคลุมคาเฟ่ มีเพียงเสียงดริปกาแฟหยดสุดท้ายที่ตกลงกระทบถ้วย ดยุคอาเธอร์มองมัฟฟินชิ้นนั้นด้วยความรังเกียจในตอนแรก ก่อนที่กลิ่นหอมของเนื้อแป้งที่อบอวลด้วยไออุ่นจะเริ่มสั่นคลอนปราการเหล็กกล้าในใจเขา เขาหยิบมัฟฟินขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ความร้อนจากขนมซึมผ่านถุงมือหนังเข้าสู่ฝ่ามือ เขาขบฟันแน่น กัดลงไปคำหนึ่ง ทันทีที่ฟันกระทบกับเนื้อสัมผัสที่นุ่มละมุนจนแทบละลายในปาก รสเปรี้ยวจี๊ดของเบอร์รี่ป่าสายพันธุ์โบราณก็ระเบิดออกบนลิ้น ตามด้วยความหวานละมุนของน้ำผึ้งป่าที่ตัดกันอย่างสมบูรณ์แบบ แสงสีทองจางๆ แผ่ออกมาจากตัวขนมราวกับถูกเวทมนตร์กล่อมเกลา ดยุคอาเธอร์ที่เคยเย็นชาและตึงเครียดชะงักค้าง ราวกับก้อนหินหนักอึ้งในอกที่เขาแบกมาแรมปีถูกถอดออกไปในพริบตา เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่เคยขยับขยายไม่ได้มานับปี ดวงตาที่เคยคมปลาบดั่งใบมีดเริ่มรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส เขาไม่ได้แค่กำลังกินขนม แต่เขากำลังได้รสชาติของ ‘ความสงบ’ ที่เขาลืมไปแล้วว่ามันมีหน้าตาเป็นอย่างไร “มัน... มันคืออะไรกันแน่?” เสียงของเขาสั่นเครือ ไร้ซึ่งอำนาจแห่งแม่ทัพ มีเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังสำลักความอ่อนโยน “มันคือ ‘กลิ่นอายแห่งวันคืนที่ปราศจากเสียงกระสุน’ ค่ะ” รินยิ้มบางๆ เธอมองผ่านหน้าต่างออกไปที่แนวป่าที่เงียบสงัด “ท่านดยุคคะ คนเรามักลืมไปว่าทำไมเราถึงต้องต่อสู้ เราต่อสู้เพื่อปกป้องสิ่งที่เปราะบางและสวยงาม ไม่ใช่เพื่อทำลายทุกอย่างให้เหลือเพียงเถ้าถ่านหรอกนะคะ” เซร่าถอนหายใจเบาๆ เอลฟ์สาววางแก้วกาแฟลงตรงหน้าอาเธอร์ “มัฟฟินของรินไม่ได้มีไว้เพื่อให้อิ่มท้อง แต่มันมีไว้เพื่อเตือนสติว่า ท่านกำลังปกป้องใครอยู่” บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แผนที่สงครามที่เคยสำคัญเหนือชีวิตถูกพับเก็บและวางทิ้งไว้ข้างจานขนม อาเธอร์หลับตาลงรับรู้ถึงกลิ่นกาแฟดริปที่กรุ่นอยู่ในอากาศ เขาดูอ่อนเยาว์ลงสิบปีในชั่วพริบตา ความทะเยอทะยานที่เคยเดือดพล่านเหมือนลาวาเริ่มเย็นตัวลงกลายเป็นดินที่พร้อมจะปลูกดอกไม้ ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่เยียวยาจิตใจให้กลับมาสงบ เสียงกริ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ประตูบานไม้โอ๊กถูกผลักออกจนสั่นสะเทือน บุคคลที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่ลูกค้าขาประจำคนไหน แต่เป็นชายในชุดคลุมสีเงินยาวลากพื้น ใบหน้าของเขาถูกปิดบังด้วยหน้ากากโลหะลวดลายแปลกประหลาดที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน ในมือเขามีจดหมายตราประทับสีเลือดที่แค่เห็นก็ทำเอาเซร่าถึงกับหน้าซีดเผือด “ดยุคอาเธอร์... ข้าพบท่านจนได้” ชายปริศนากล่าวด้วยเสียงที่ดังกังวานราวกับมาจากก้นบึ้งของมหาสมุทร “พระมหากษัตริย์ทรงมีรับสั่งด่วน ขนมหวานของแม่มดร้านนี้คงไม่สามารถยื้อเวลาที่ท่านต้องรับผิดชอบต่อราชบัลลังก์ได้อีกต่อไป” รินวางมือลงบนเคาน์เตอร์ด้วยความรู้สึกที่สังหรณ์ใจอย่างประหลาด นี่ไม่ใช่การทวงตัวแม่ทัพกลับไปทำสงครามธรรมดา แต่มันคือการเริ่มต้นของบททดสอบที่อาจลบคาเฟ่แห่งนี้ออกไปจากแผนที่มิติต่างโลกตลอดกาล... ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ความหวานปะทะกับความขัดแย้งในตอนนี้ไปกับเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ