"ถ้าคุณยังยืนนิ่งเป็นเสาหินแบบนี้ วัตถุดิบเกรดพรีเมียมที่สั่งมาก็คงเน่าคาตู้แช่ก่อนจะทันได้เสิร์ฟในรายการแน่นอนค่ะ เชฟคีย์!"
รินรดาตวาดเสียงกร้าวขณะวางมีดเชฟลงบนเขียงดัง 'ปัง!' เธอไม่ได้หวั่นเกรงแววตาเย็นชาที่จ้องมองมาเลยแม้แต่น้อย ในห้องครัวสตูดิโอที่ควรจะเต็มไปด้วยความคึกคัก บัดนี้กลับตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เพราะซัพพลายเออร์เจ้าประจำดันเบี้ยวส่งของสำคัญกะทันหันก่อนถ่ายทำเพียงสองชั่วโมง
คีย์ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์สเตนเลส ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้มีรอยยับย่นที่คิ้ว เขาจ้องมองรายการวัตถุดิบที่ขาดหายไปพลางแค่นยิ้มมุมปากอย่างน่าหมั่นไส้
"แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง? เสกของขึ้นมากลางอากาศหรือไงครับ คุณนักรีวิวปากเก่ง?" เขาเน้นคำว่า 'ปากเก่ง' จนรินรดาอยากจะคว้าตะหลิวฟาดปากคนตรงหน้าจริงๆ
"ก็เลิกอีโก้สูงแล้วฟังฉันสิคะ" รินรดาขยับเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ ของน้ำหอมผสมกับกลิ่นเครื่องเทศจางๆ บนตัวเขา "ในเมื่อล็อบสเตอร์จากเมนมาไม่ทัน ก็เปลี่ยนมาใช้กุ้งแม่น้ำจากฟาร์มปิดที่คุณเคยด่าว่า 'เกรดบ้านๆ' เมื่อปีที่แล้วไงคะ แต่นั่นน่ะ... มันคือของดีที่สุดในรัศมีร้อยกิโลเมตรที่เราหาได้ตอนนี้"
คีย์หรี่ตามองเธอ ราวกับกำลังประเมินว่าผู้หญิงตรงหน้ากำลังเสียสติหรือแค่กวนประสาท "ผมไม่เสิร์ฟของที่คุณภาพไม่ถึงมาตรฐานในรายการของผม"
"มาตรฐานที่ว่าน่ะมันอยู่ในหัวหรืออยู่ในจานคะ?" รินรดาเลิกคิ้วท้าทาย "ถ้าคุณมัวแต่ยึดติดกับวัตถุดิบที่ไม่มีอยู่จริง คุณก็แค่เชฟที่เอาแต่ใจ แต่ถ้าคุณเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสด้วยเทคนิคที่คุณภูมิใจนักหนา... คุณถึงจะเป็น 'เชฟคีย์' ที่คนทั้งประเทศยอมรับ"
คำพูดของเธอเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจคนอีโก้สูงอย่างคีย์ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาที่เคยเย็นชาเริ่มเปลี่ยนเป็นความสับสน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา
"คุณกล้าเดิมพันกับผมไหม?" คีย์โน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ "ถ้าจานนี้ออกมาห่วยจนคนดูด่า รินรดา... คุณจะต้องเป็นคนออกหน้ารับผิดแทนผมหน้ากล้อง"
"ได้สิคะ" รินรดายืดอกตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน "แต่ถ้าจานนี้กลายเป็นเมนูจานโปรดของทุกคนในสตูดิโอ คุณต้องเลิกทำหน้าเบื่อโลกใส่ฉันไปตลอดหนึ่งเดือนเต็มๆ... ตกลงไหมคะ?"
คีย์ขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มแรกของวันที่ไม่ได้ดูเหยียดหยาม แต่เต็มไปด้วยความนัยที่ทำให้หัวใจคนมองกระตุกวูบ "ตกลงครับ"
สองชั่วโมงถัดมา บรรยากาศในสตูดิโอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง คีย์สวมบทบาทเชฟผู้ควบคุมอาณาจักรอย่างดุดัน รินรดากลายเป็นผู้ช่วยมือหนึ่งที่อ่านใจเขาออกโดยไม่ต้องบอก เธอกลายเป็นคนเตรียมสมุนไพรและเครื่องปรุงที่ช่วยชูรสกุ้งแม่น้ำจนกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วกองถ่าย ทีมงานต่างมองภาพทั้งคู่ทำงานประสานกันด้วยความทึ่ง
กวินที่ยืนดูอยู่หลังมอนิเตอร์ถึงกับยกมือถือขึ้นมาถ่ายภาพรัวๆ เขารู้ดีว่าเคมีที่รุนแรงและดิบเถื่อนนี้แหละ คือกุญแจสำคัญที่ทำให้รายการนี้เรตติ้งทะลุเพดาน
เมื่อการถ่ายทำจบลง จานอาหารจานพิเศษที่รินรดาเสนอถูกนำเสนอต่อหน้าทีมงานทุกคน ทุกคนต่างตื่นตะลึงกับรสชาติที่เข้มข้น แปลกใหม่ และซับซ้อนอย่างไม่น่าเชื่อ คีย์ยืนกอดอกมองรินรดาที่กำลังหัวเราะร่ากับผลงานของตัวเอง แววตาของเขาอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความคลั่งรักที่เจ้าตัวพยายามปกปิดไว้
"ดูเหมือนว่า... ผมคงต้องรักษาคำพูดนะครับ" คีย์เดินเข้าไปใกล้ขณะที่ทุกคนเริ่มทยอยออกจากห้องครัว ทิ้งให้ทั้งคู่อยู่ในพื้นที่ส่วนตัวที่แคบลงทุกที
"ฉันก็หวังว่าคุณจะเป็นคนรักษาสัญญามากกว่าแค่คำพูดสวยหรูนะคะเชฟ" รินรดาหันมาตอบ แต่แล้วเธอก็ต้องชะงัก เมื่อคีย์ก้าวเข้ามาจนหลังเธอชนกับเคาน์เตอร์ครัว เขาใช้แขนทั้งสองข้างกักตัวเธอไว้ในพื้นที่ปลอดภัยที่ชื่อว่า 'คนปากเสีย'
"ผมไม่เคยโกหกเรื่องงาน" คีย์โน้มหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากเธอ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย "และผมก็ไม่เคยโกหก... เรื่องที่คุณเป็นคนเดียวที่ทำให้ผมอยากเลิกทำตัวเป็นคนปากเสียสักที"
บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดหมุน หัวใจของรินรดาเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เธอเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่จู่ๆ ก็เผยความรู้สึกออกมาจนหมดเปลือก ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังจะเชื่อมต่อกัน เสียงประตูก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิด
"คีย์! เธอทำอะไรลงไป! รู้ไหมว่าการเปลี่ยนวัตถุดิบกะทันหันแบบนี้มันทำลายชื่อเสียงร้านเราแค่ไหน!"
เสียงแหลมสูงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง รินรดาผลักคีย์ออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปพบกับใบหน้าสวยเฉี่ยวที่คุ้นตาดีในหน้าสื่อ... แฟนเก่าที่ทุกคนต่างลือกันว่าเธอคือ 'ตัวจริง' ของเชฟคีย์
รินรดาได้แต่ยืนอึ้ง มองเชฟหนุ่มที่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจ ในขณะที่สายตาของผู้หญิงคนนั้นจ้องมองมาที่เธอด้วยความเกลียดชังอย่างปิดไม่มิด
ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับเคมีที่เริ่มเดือดพล่านของเชฟคีย์กับยัยรินรดานะคะ!
เอมเมอรัลด์อายส์
เซฟโซนที่ชื่อว่าคนปากเสีย•ตอนที่ 14
เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ
ผลงานโดย เอมเมอรัลด์อายส์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (เอมเมอรัลด์อายส์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซฟโซนที่ชื่อว่าคนปากเสีย นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!