สถานะที่ไม่ชัดเจน

"ถ้าจะพรวดพราดเข้ามาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงขนาดนี้ รบกวนไปเช็กสมองที่แผนกจิตเวชก่อนไหมคะคุณกวิน?" รินรดากระแทกตะหลิวลงกับขอบกระทะเสียงดังเคร้ง! เธอกระโดดถอยหลังห่างจากคีย์แทบจะทันที ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ในขณะที่หัวใจยังคงเต้นระรัวผิดจังหวะราวกับกลองเพลที่รัวไม่หยุดจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ความร้อนจากเตาแก๊สยังไม่เท่าความร้อนที่พุ่งพล่านอยู่บนใบหน้าของเธอ กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมบุรุษผสมกับกลิ่นเครื่องเทศจางๆ ที่ติดตัวคีย์ยังคงวนเวียนอยู่รอบกาย ราวกับว่ากำแพงที่ชื่อว่า 'ความเย็นชา' ของเชฟหนุ่มเพิ่งจะพังทลายลงในวินาทีที่เขาก้มหน้าลงมาใกล้ คีย์ยืนนิ่ง มือของเขายังคงค้างอยู่ในท่าที่ไม่เป็นธรรมชาติ สายตาคมกริบที่เคยดุดันดุจใบมีดโกนตอนนี้กลับฉายแวววูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยที่แสนจะจอมปลอม เขาขยับปกเสื้อเชิ้ตที่ยับย่นเล็กน้อย พลางปรายตามองเพื่อนตัวแสบของรินรดาด้วยสายตาที่พร้อมจะเฉือนเนื้ออีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ "นายมีปมเรื่องการเข้าสังคมหรือไง กวิน?" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขากระชับผ้ากันเปื้อนแน่น พยายามกู้คืนภาพลักษณ์เชฟผู้เยือกเย็นกลับมาอย่างยากลำบาก กวินที่ยืนพิงกรอบประตูหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาเจ้าเล่ห์กวาดมองทั้งคู่สลับไปมาอย่างจับพิรุธ เขารู้ดีว่าสิ่งที่เห็นก่อนหน้านี้มันคือ 'ระเบิดเวลา' ที่กำลังรอวันทำงาน "โอ๊ะ... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะอะไรที่มันสำคัญมากๆ เลยสินะครับ" กวินยักไหล่กวนประสาท ก้าวเดินเข้ามาในครัวด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเป็นเจ้าของบ้าน "พอดีผมมาตามยัยรินไปบรีฟงานน่ะ แต่ดูเหมือนว่างานที่นี่... จะน่าสนใจกว่างานที่ผมเตรียมไว้เยอะเลยเนอะ?" รินรดาเม้มปากแน่น เธอจ้องกวินเขม็งก่อนจะหันไปสบตากับคีย์เพียงเสี้ยววินาที ความเงียบโรยตัวปกคลุมไปทั่วห้องครัวราวกับหมอกหนา ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่—สัมผัสจากฝ่ามือที่เอื้อมมาแตะเอว ความใกล้ชิดที่เกือบจะเกินเลย—มันคือความลับที่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่า 'ไม่ควร' ถูกหยิบยกมาพูด "ไม่มีอะไรทั้งนั้น" คีย์สวนกลับทันควัน เสียงของเขาเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ถ้าจะคุยเรื่องงาน ก็เชิญออกไปคุยกันข้างนอก ร้านผมไม่ใช่ที่สำหรับมาเดินเพ่นพ่าน" "ปากแข็งจังนะเชฟ" กวินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยิบแก้วน้ำวางบนเคาน์เตอร์ใกล้กับที่ที่รินรดายืนอยู่ "ริน... ไปกันเถอะ งานรออยู่" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับมาเข้าที่ เธอวางตะหลิวลงแล้วหยิบผ้ากันเปื้อนออกด้วยมือที่สั่นน้อยๆ เธอหันไปมองคีย์ที่ยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสีเข้มของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาเลย แต่มือที่กำแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อกลับบอกเรื่องราวที่ต่างออกไป "ฉันจะไปคุยงานกับกวิน" เธอเอ่ยเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "ส่วนเรื่อง... ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ ถือว่ามันไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกันนะคะ เราต่างคนต่างทำงานของเราไป... จบนะ?" คีย์หันมาสบตากับเธอ แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออก ในนั้นมีความรู้สึกบางอย่างที่เต้นตุบๆ ราวกับจะระเบิดออกมา แต่เขาก็เพียงแค่พยักหน้าช้าๆ "ก็ดี... เพราะผมเองก็ไม่ชอบจำเรื่องไร้สาระเหมือนกัน" คำพูดที่ดูเหมือนจะผลักไส แต่มันกลับทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอหันหลังเดินหนีไปพร้อมกับกวิน โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนนิ่งสนิทอยู่ในครัว กวินเดินตามเธอออกมาข้างนอกพลางหัวเราะชอบใจ "เล่นอะไรกันอยู่เหรอริน? หน้านายเชฟนั่นอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ตอนที่ฉันเปิดประตูเข้ามา... แววตาเขาเหมือนคนถูกขัดจังหวะตอนกำลังจะสารภาพรักเลยนะ" "เพ้อเจ้อ" รินรดาตอกกลับเสียงแข็ง "ฉันแค่ช่วยเขาตรวจดูเครื่องปรุงที่มัน... เอิ่ม... มันหกน่ะ" "หก? หกอีท่าไหนถึงต้องยืนเบียดกันจนแทบจะรวมร่างขนาดนั้น?" กวินเลิกคิ้วกวนประสาท "สารภาพมาเถอะน่า เพื่อนกัน... ไม่ต้องเก็บความลับหรอก" "ถ้ายังไม่หยุดพูดเรื่องนี้ ฉันจะเอาข้อมูลดิบทั้งหมดที่นายให้มาไปลบให้เกลี้ยงคอมฯ เลย คอยดู!" รินรดาขู่พลางก้าวยาวๆ ไปที่ลานจอดรถ กวินหัวเราะร่า แต่เขาก็ยอมเงียบลงขณะที่เดินตามเธอไป ทว่าในความเงียบนั้น รินรดากลับรู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับสายตาคู่นั้นของคีย์ เธอไม่รู้เลยว่าการทำเป็น 'ไม่รู้ไม่เห็น' กับความรู้สึกที่พุ่งพล่านเมื่อครู่ มันคือการโกหกตัวเองที่แย่ที่สุดในชีวิต ในขณะเดียวกัน ภายในห้องครัวที่ว่างเปล่า คีย์ยืนนิ่งอยู่หน้าเตาที่ยังคงมีกระทะร้อนๆ วางอยู่ เขาเอื้อมมือไปแตะตำแหน่งที่รินรดาเคยยืนอยู่เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่ทำเอาเขารู้สึกเหมือนคนกำลังจะเป็นบ้า เขารู้อยู่เต็มอกว่าคำโกหกที่รินรดาเอ่ยออกมาเมื่อครู่ มันคือเกราะป้องกันที่แสนเปราะบาง และเขาก็เป็นคนเลือกที่จะสนับสนุนคำโกหกนั้นเอง... เพียงเพราะเขายังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า 'เขากำลังตกหลุมรักยัยปากจัดคนนี้เข้าเต็มเปา' ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้น คีย์หยิบมันขึ้นมาดู ก่อนที่นัยน์ตาคมจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ข้อความบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของเขาแทบหยุดชะงัก [คีย์... แม่กลับมาถึงไทยแล้วนะ แล้วแม่ก็เพิ่งนัดกับ 'คู่หมั้น' ของแกไว้ที่ร้านตอนสองทุ่ม... เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ] นิ้วมือของคีย์สั่นระริกขณะที่อ่านข้อความจากมารดา เขาเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกกระจกครัว เห็นเพียงภาพของรินรดาที่กำลังเดินหายไปกับกวิน... คืนนี้ที่ร้านจะไม่ได้มีแค่ความวุ่นวายอย่างที่เขาเคยเจออีกต่อไป แต่โลกของเขากำลังจะพังทลายลงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ เอมเมอรัลด์อายส์จะตั้งใจเขียนให้ฟินจนจิกหมอนขาดไปเลยค่ะ!