หน้าจอสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ไม่ใช่บั๊กของระบบและไม่ใช่ภาพลวงตาจากทักษะระดับสูงของผู้เล่นฝ่ายตรงข้าม แต่มันคือประกาศิตแห่งความตายจากศูนย์กลางเซิร์ฟเวอร์หลักที่กำลังนับถอยหลัง
คีย์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเสาหินศิลาโบราณ แสงสะท้อนสีชาดอาบไล้ใบหน้าที่มักจะเปี่ยมด้วยรอยยิ้มขี้เล่น แต่วันนี้... รอยยิ้มนั้นเลือนหายไปจนหมดสิ้น ในมือของเขายังคงถือลูกแก้ววิญญาณของ 'มินิบอส' เผ่าพันธุ์ภูตพฤกษ์ที่เพิ่งร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาหมาดๆ แรงสั่นสะเทือนจากใต้พื้นพิภพกำลังคำรามก้องราวกับโลกเสมือนใบนี้กำลังจะฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ
"นายยังดื้อดึงที่จะปกป้องพวกมันอยู่อีกเหรอ คีย์?"
เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง รินะก้าวเท้าออกจากเงาไม้ใหญ่ แว่นตาทรงกลมของเธอสะท้อนแสงสีแดงเดือดของระบบ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววขี้เล่นมาตลอดกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและร่องรอยของความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นมาเนิ่นนาน
"อาจารย์ก็รู้ความจริงนี้มาตั้งแต่แรกแล้วสินะคะ... เรื่องที่ระบบไม่ได้ออกแบบมาให้มอนสเตอร์พวกนี้มีชีวิตอยู่รอดตั้งแต่แรก" คีย์ไม่ได้หันกลับไปมอง แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่แถบเปอร์เซ็นต์การลบข้อมูล (Data Deletion Progress) ที่กำลังวิ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว—*12.4%... 12.5%...*
"ใช่ ฉันรู้" รินะถอนหายใจยาว เธอย่างสามขุมเข้ามาใกล้ลูกศิษย์คนโปรด ก่อนจะหยุดยืนเคียงข้าง "อัลกอริทึมรุ่นแรกไม่ได้สร้างพวกมันขึ้นมาเพื่อให้เป็น 'ผู้เล่น' หรือ 'สหาย' แต่สร้างมาเพื่อให้เป็น 'เป้าหมาย' ในการล่า เมื่ออีเวนต์หลักจบลง ข้อมูลส่วนเกินทั้งหมดจะถูกกวาดล้างเพื่อคืนพื้นที่ให้เซิร์ฟเวอร์จริง... ถ้าพวกเราชนะศึกตัดสินนี้ไม่ได้ ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์พวกนี้ที่จะหายไป แต่ตัวตนของพวกมันในฐานะสิ่งมีชีวิตที่มีความรู้สึก จะถูกลบเลือนหายไปจากความทรงจำของทุกคน แม้แต่โค้ดต้นฉบับก็จะไม่เหลือ"
คีย์กำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ความโกรธเกรี้ยวไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ผู้พัฒนาเกมหรือระบบเฮงซวยนี่ แต่พุ่งเป้าไปที่ความไร้พลังของตัวเอง
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ของระบบ 'สายเปย์' เพื่อมอบไอเทม ปั้นสกิล และสร้างคอมมูนิตี้ให้เหล่ามอนสเตอร์ในดันเจี้ยนมีความสุข เขาคิดมาตลอดว่านี่คือเกม... เป็นโลกที่พวกเขาสามารถสนุกสนานร่วมกันได้โดยไม่ต้องมีใครเจ็บปวดจริงๆ แต่เขากลับลืมคิดไปว่า สำหรับมอนสเตอร์เหล่านี้ ระบบที่เขาใช้เติมเงินเปย์ให้พวกมัน คือ 'ลมหายใจ' เดียวที่ทำให้พวกมันมีตัวตนขึ้นมาจริงๆ
"ถ้าอย่างนั้น... ฉันก็แค่ต้องเปย์ให้มันมากกว่าเดิมใช่ไหมคะ?" คีย์เงยหน้าขึ้น แววตาคู่คมกริบฉายประกายความมุ่งมั่นที่เฉียบคมราวกับใบมีด
"นายจะบ้าหรือไง!" รินะขึ้นเสียงด้วยความตกใจ "นายกำลังจะใช้ค่าประสบการณ์และแต้มสะสมทั้งหมดในไอดีหลักเพื่อฝืนอัปเกรดขีดจำกัดของเซิร์ฟเวอร์รึไง นั่นหมายความว่า ถ้านายพลาดแค่นิดเดียว ไอดีหลักของนายจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์ และนายจะถูกแบนถาวรจากเกมนี้ไปตลอดกาล!"
"แล้วไงล่ะคะ?" คีย์หันมาสบตากับอาจารย์สาว รอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่แม้แต่รินะยังต้องสะท้าน "อาจารย์ก็เห็นไม่ใช่เหรอคะ รอยยิ้มของเจ้าพวกนั้น... เสียงหัวoเราะตอนที่พวกมันได้กินไอเทมดีๆ ครั้งแรก... น้ำตาของเจ้าภูตพฤกษ์ตัวนั้นตอนที่ขอบคุณฉัน... สิ่งเหล่านี้มันไม่ใช่แค่โค้ดศูนย์กับหนึ่ง แต่มันคือความทรงจำที่พวกเราสร้างขึ้นด้วยกัน"
คีย์หันกลับไปเผชิญหน้ากับกองทัพผู้เล่นระดับท็อปนับร้อยคนที่ยืนปิดล้อมพื้นที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ นำโดยกิลด์ยักษ์ใหญ่ที่ต้องการกวาดล้างมอนสเตอร์ทั้งหมดเพื่อแย่งชิงไอเทมดรอประดับพระกาฬ บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าและเสียงอาวุธกระทบกันดังระงม
"ถ้าพวกมันอยากได้พื้นที่ตรงนี้ ก็ต้องก้าวผ่านศพของฉันกับกองทัพมอนสเตอร์ของฉันไปก่อนค่ะ!"
คีย์สะบัดมือเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา นิ้วเรียวยาวกดรัวลงบนหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามด้วยพลังงานทั้งหมดที่เขามี เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวติดต่อกันไม่ขาดสายจนน่าปวดหัว
*[แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่น 'คีย์' ทำการเรียกใช้มาตรการฉุกเฉินระดับสูงสุด]*
*[คำเตือน: กำลังถ่ายโอนพลังงานจิตวิญญาณและแต้มสะสมทั้งหมดเข้าสู่ระบบมอนสเตอร์พันธมิตร]*
*[อัตราความเสี่ยง: 99.9% โอกาสสูญเสียตัวละครถาวร]*
รินะมองการกระทำของลูกศิษย์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ โกรธ และ... ชื่นชม เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะดึงดาบยาวประจำตัวออกจากฝัก แววตาของอดีตโปรเพลเยอร์ระดับตำนานเปลี่ยนเป็นคมกราบ
"ให้ตายสิ... นายนี่มันเป็นเด็กดื้อที่สอนไม่จำจริงๆ เลยนะ คีย์" รินะบ่นพึมพำด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะก้าวขึ้นมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่ พร้อมกับปลดปล่อยจิตสังหารระดับปรมาจารย์พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า "ถ้าศิษย์จะยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องพวกมัน ในฐานะอาจารย์ ฉันจะยอมเป็นโล่ให้อีกแรงก็แล้วกัน!"
สิ้นเสียงของรินะ แสงสว่างเจิดจ้าสายหนึ่งก็ระเบิดขึ้นจากใจกลางพื้นดิน แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกไปทั่วอาณาบริเวณ จนทำให้ผู้เล่นระดับท็อปที่กำลังจะพุ่งเข้ามาโจมตีต้องชะงักและถอยร่นด้วยความหวาดกลัว มอนสเตอร์นับพันตัวที่เคยหวาดกลัวและหลบซ่อน บัดนี้กลับมีดวงตาส่งประกายแสงสีทองเรืองรอง พวกมันลุกขึ้นยืนหยัดอย่างองอาจ พร้อมที่จะต่อสู้เพื่อชีวิตและอิสรภาพของตนเอง
ทว่า... ในวินาทีที่การปะทะกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เสียงแจ้งเตือนปริศนาที่ไม่มีใครคาดคิดก็ดังแทรกขึ้นมาเหนือเสียงคำรามทั้งหมด
*[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจาก 'ผู้ดูแลระบบลับ' (Admin_X)]*
*[ประกาศ: การลบข้อมูลถูกระงับชั่วคราว... แต่เงื่อนไขการตัดสินได้เปลี่ยนเป็น 'เกมมรณะ' รอบสุดท้าย]*
*[ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... ผู้รอดชีวิตจะมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็น 'มนุษย์' หรือ 'มอนสเตอร์']*
คีย์เบิกตากว้างเมื่อเงาสูงใหญ่ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากม่านหมอกหนาทึบเบื้องหน้า ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิทและถือเคียวขนาดมหึมาที่แผ่ไอความมืดอันน่าสะพรึงกลัว และเมื่อใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดเงยขึ้นมาสบตากับเขา... ลมหายใจของคีย์ก็แทบจะหยุดนิ่งทันที
ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้ด้วยกันนะคะ!
ระบบเกมของผมทำไมมันถึงกลายเป็น 'สายเปย์' ให้มอนสเตอร์!•ตอนที่ 32
ศึกตัดสินชี้ชะตาโลกเสมือน
ผลงานโดย ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ระบบเกมของผมทำไมมันถึงกลายเป็น 'สายเปย์' ให้มอนสเตอร์! นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!