คำสารภาพของรินะ

"ถ้ารหัสผ่านตรงนั้นไม่ถูกป้อนด้วยมือของฉันตั้งแต่แรก ป่านนี้ระบบเกมทั้งหมดคงกลายเป็นเศษซากโค้ดฝังใต้ดินไปนานแล้วล่ะค่ะ... คีย์" เสียงถอนหายใจยาวนานราวกับแบกรับน้ำหนักของกาลเวลามานับทศวรรษดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมใต้ดินที่เต็มไปด้วยแสงนีออนสีฟ้ากะพริบไหว คีย์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์ชุดคำสั่งปลดล็อกระบบอัลกอริทึม นิ้วเรียวยาวแข็งค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาคมกวาดมองหน้าต่างอินเทอร์เฟซสีแดงฉานที่กำลังฟ้องเตือนความผิดพลาดระดับวิกฤต ตรงหน้าเขาคือรินะ อดีตโปรเพลเยอร์ผู้เยือกเย็นและลึกลับ บัดนี้เธอกำลังปลดถุงมือสีดำออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ รูปทรงคล้ายวงจรอิเล็กทรอนิกส์พาดผ่านข้อมือซ้าย รอยแผลที่นักพัฒนาเกมรุ่นบุกเบิกเท่านั้นถึงจะมี คีย์หันขวับมามอง หรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ "หมายความว่ายังไงครับ... เอ่อ หมายถึง หมายความว่ายังไงคะ รินะ? คุณไม่ได้เป็นแค่อดีตผู้เล่นระดับตำนานที่ผันตัวมาเป็นอาจารย์มือใหม่หรอกเหรอ" เขารีบแก้สรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของอีกฝ่าย รอยยิ้มที่ไม่ได้เปี่ยมด้วยความขบขัน แต่เต็มไปด้วยความขมขื่นและโหยหา รินะไม่ตอบในทันที เธอเดินเข้าไปใกล้แผงควบคุมหลัก ปลายเรียวเล็บแตะลงบนกระจกใสที่สะท้อนภาพข้อมูลโค้ดนับล้านบรรทัดกำลังไหลวนเหมือนสายน้ำวนสีเขียว ทันใดนั้น หน้าจอหลักก็เปลี่ยนเป็นภาพห้องประชุมลับเมื่อเจ็ดปีก่อน ภาพโฮโลแกรมแสดงโปรเจกต์เกมยักษ์ใหญ่ที่ใช้ชื่อรหัสว่า 'Project Anima' บนหัวกระดาษมีลายเซ็นของหัวหน้าทีมพัฒนาหลัก ซึ่งไม่ใช่ใครอื่น—แต่เป็นชื่อของรินะเอง "เกมที่คุณกำลังเล่นอยู่ตอนนี้ ทั้งระบบสายเปย์มอนสเตอร์ที่ทำให้คุณปวดหัว ระบบ AI ที่ปรับตัวตามพฤติกรรมผู้เล่น และช่องโหว่ทุกจุดที่คุณใช้ประโยชน์... ฉันเป็นคนเขียนมันขึ้นมาเองค่ะ" รินะหันกลับมาสบตาคีย์ ตรงๆ แววตาคู่นั้นไหววูบราวกับเปลวเทียนต้องลม "ไม่ใช่ในฐานะนักออกแบบเกมอิสระอย่างที่ใครเข้าใจ แต่เป็นในฐานะหัวหน้าทีมสถาปนิกซอฟต์แวร์ของบริษัทสตูดิโอใหญ่... ก่อนที่ฉันจะถูกไล่ออกอย่างไร้เยื่อใยในคืนก่อนที่โปรเจกต์จะถูกซื้อลิขสิทธิ์ไป" บรรยากาศในห้องอับชื้นพลันเย็นเยียบลงถนัดตา คีย์นิ่งเงียบ สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลข้อมูลมหาศาลอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าเกม VRMMO ในปัจจุบันมีความซับซ้อนระดับสร้างโลกใบใหม่ได้ แต่การที่ระบบ 'สายเปย์มอนสเตอร์' ซึ่งดูเหมือนบั๊กตลกๆ จะถูกออกแบบมาอย่างจงใจตั้งแต่แรกเริ่ม นั่นหมายความว่ามีบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้นซ่อนอยู่ "ถ้าคุณเป็นคนสร้างมันทำไมระบบถึง..." คีย์เว้นจังหวะ ลังเลที่จะเอ่ยคำถามออกไป "ทำไมมันถึงกลายมาเป็นเครื่องมือไล่ล่าตัวคุณเองในตอนนี้ล่ะคะ?" รินะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและเจ็บปวด เธอยกมือขึ้นกอดอก พลางมองหน้าจอที่กำลังแสดงกราฟการเติบโตของมอนสเตอร์ในโซนที่คีย์เพิ่งเคลียร์ไปเมื่อไม่นานนี้ "เพราะฉันจงใจฝัง 'ประตูกล' เอาไว้ยังไงล่ะคะ คีย์... บริษัทไม่ได้ต้องการเกมที่มอนสเตอร์มีความรู้สึก พวกเขาต้องการแค่เครื่องจักรสูบเงินจากกระเป๋าผู้เล่น แต่ฉันไม่ยอมให้ผลงานหยาดเหงื่อและความผูกพันที่ฉันมีต่อพวกมันถูกทำลายกลายเป็นแค่ตัวเลขธุรกิจ ฉันเลยฝังอัลกอริทึมพิเศษลงไป—อัลกอริทึมที่จะเลือก 'ผู้ถูกเลือก' สักคนที่มีมุมมองต่อโลกใบนี้ต่างจากคนอื่น เพื่อปลุกจิตสำนึกให้พวกมันมีชีวิตจริงๆ" เธอหันมามองหน้าคีย์ตรงๆ ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ "และคนคนนั้น... ก็คือคุณค่ะ คีย์" หัวใจของคีย์กระตุกวูบ ภาพความทรงจำตั้งแต่ก้าวแรกที่เขาหลงเข้ามาในโลกเสมือนจริงแห่งนี้ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ทุกครั้งที่เขาหยิบไอเทมหายากมาแจกจ่ายให้มอนสเตอร์ระดับล่าง ทุกครั้งที่ระบบแจ้งเตือนความภักดีพุ่งทะยานอย่างไร้เหตุผล แท้จริงแล้วมันไม่ใช่ความผิดพลาดของโค้ด แต่มันคือเจตจำนงที่ถูกส่งต่อผ่านกาลเวลาจากหญิงสาวตรงหน้า "คุณไม่ได้แค่เลือกฉันให้มาเล่นเกมนี้... แต่คุณดึงฉันเข้ามาเพื่อช่วยทำสงครามครั้งสุดท้ายกับบริษัทผู้สร้างเดิมของคุณใช่ไหมคะ?" คีย์เอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยกระแสความจริงจังที่เฉียบคม รินะไม่ได้ปฏิเสธ เธอยืดตัวตรง แววตาดุดันและเด็ดเดี่ยวฉายชัดขึ้นมาแทนที่ความอ่อนล้าเมื่อครู่ "ถูกต้องค่ะ เพราะอีกไม่ถึงสามชั่วโมง เซิร์ฟเวอร์หลักกำลังจะทำการรีเซ็ตข้อมูลครั้งใหญ่ ลบความทรงจำและจิตวิญญาณของมอนสเตอร์ทุกตัวให้กลับไปเป็นแค่บอสดัมมี่ไร้ความรู้สึกอีกครั้ง... และถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่างตอนนี้ ทุกสิ่งที่คุณสร้างความผูกพันมาตลอดจะไม่เหลือแม้แต่เศษซาก" ก่อนที่คีย์จะได้เอ่ยปากตอบรับหรือปฏิเสธ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอุโมงค์ใต้ดิน แสงไฟนีออนดับวูبลงเหลือเพียงแสงฉุกเฉินกะพริบเป็นจังหวะกระชั้นชิด หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่ดีดตัวขึ้นมาเองแสดงข้อความเตือนภัยสีดำสนิท—ข้อความที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในระบบ [คำเตือนระดับวิกฤตสูงสุด: ตรวจพบการเข้าถึงโค้ดรากฐานจากภายนอกโดย 'ผู้ดูแลระบบนิรนาม'] [สถานะ: กำลังทำการลบข้อมูลโปรไฟล์ผู้เล่น 'คีย์' และ 'รินะ' ออกจากระบบถาวรใน 180 วินาที] [คำเตือนเพิ่มเติม: บุคคลปริศนา บัญชีรหัส 'Admin_Zero' กำลังก้าวเข้าสู่พื้นที่ควบคุมชั้นที่ 7!] รินะหน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เธอพึมพำออกมาด้วยเสียงสั่นเครือที่คีย์ไม่เคยได้ยินมาก่อน "เป็นไปไม่ได้... หมอนั่นถูกขังไว้ในระบบปิดตั้งแต่วันที่เราโดนไล่ออกแล้วนี่... มันหลุดออกมาได้ยังไง!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นระรัวไปกับความผูกพันอันคาดไม่ถึงนี้นะคะ พบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!