ระบบนี้มันผิดปกติ! ทำไมต้องเลี้ยงมอนสเตอร์?

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลูโคสังเคราะห์คละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ทันทีที่ปลั๊กอินเทอร์เฟซรุ่นล่าสุดถอดถอนกระแสประสาทออกจากเปลือกตา คีย์กระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า โลกใบใหม่ที่ถูกเรนเดอร์ด้วยเอนจิ้นกราฟิกขั้นเทพปรากฏขึ้นอย่างคมชัดจนแทบแยกไม่ออกว่านี่คือโลกเสมือนจริงหรือความจริงกันแน่ ทว่า สิ่งแรกที่ต้อนรับการมาเยือนของเขาไม่ใช่เสียงระฆังแห่งชัยชนะ หรือเสียงเพลงต้อนรับผู้เล่นใหม่แบบในเกมเกรด A ทั่วไป หากแต่เป็นเสียงคำรามต่ำในลำคอของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง ที่กำลังแยกเขี้ยวสีขาวโพลนส่งกลิ่นสาบสาบสางมาเยือนใบหน้าของเขาห่างไปเพียงไม่ถึงคืบ "ให้ตายสิ... เลือกจุดเกิดได้แย่ยิ่งกว่าสุ่มกาชาเกลือๆเสียอีกนะคะเนี่ย" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงสะกิดเบาๆ ที่หัวไหล่ คีย์ไม่แม้แต่จะสะดุ้งตกใจ เขารีบก้าวเท้าถอยหลังสามจังหวะอย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกหล่อหลอมมาจากการเป็นเกมเมอร์ฮาร์ดคอร์ ดาบสั้นขึ้นสนิมเล่มแรกในมือถูกยกขึ้นตั้งการ์ดป้องกันอย่างรวดเร็ว เจ้าของเสียงเมื่อครู่คือหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทย์สีดำสนิท ใบหน้าครึ่งบนถูกซ่อนไว้ภายใต้ฮู้ดกว้าง เผยให้เห็นเพียงริมฝีปากอิ่มที่กำลังยกยิ้มขึ้นอย่างนึกสนุก รินะ... อดีตโปรเพลเยอร์ระดับตำนานที่ผันตัวมาเป็นผู้ดูแลระบบเฉพาะกิจสำหรับผู้เล่นหน้าใหม่อย่างเขา ก้าวออกมาจากเงาไม้ใหญ่ "อาจารย์คะ การต้อนรับเด็กใหม่ด้วย 'หมาป่าเขี้ยวโลหิต' เลเวลสิบห้า นี่คือหลักสูตรเร่งรัดหรือความตั้งใจจะฆาตกรรมฉันทางอ้อมกันแน่คะเนี่ย" คีย์เอ่ยถามด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ยังหอบหายใจเล็กน้อย สายตายังคงไม่ละไปจากสัตวป่าตรงหน้า รินะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอไม่ได้ถือสาหาความกับสรรพนามที่ดูลดเลือนความเคารพนั้น กลับกัน ดวงตาภายใต้เงาฮู้ดกลับพินิจพิเคราะห์ท่าทีของเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความสนใจ ระบบเกม VRMMO ตัวนี้มีชื่อรหัสลับว่า *'Genesis Paradox'* โลกที่ถูกสร้างขึ้นด้วยอัลกอริทึมอิสระ มอนสเตอร์ทุกตัวไม่ได้ถูกโปรแกรมให้เป็นแค่กระสอบทรายเดินได้ แต่พวกมันมีวงจรชีวิต มีความรู้สึก และมีความต้องการพื้นฐาน "มองให้ดีๆ สิคะคีย์... เจ้าหมาป่าตัวนั้นไม่ได้กำลังจะขย้ำคุณนะ" รินะผายมือไปยังเบื้องหน้า คีย์ขมวดคิ้วมุ่น เขาผ่อนแรงกดที่ด้ามจับดาบลงเล็กน้อย แล้วเพ่งสมาธิไปยังหมาป่าเขี้ยวโลหิตที่ควรจะพุ่งเข้ามาฉีกกระชากร่างของเขาเป็นชิ้นๆ ตามตำราเกมทั่วไป แต่มันกลับ... นั่งหมอบลงกับพื้น หางยาวสะบัดไปมาอย่างเชื่องช้า และที่สำคัญ ดวงตาสสีแดงฉานคู่นั้นกำลังมองตรงมาที่กระเป๋าเป้ใบเล็กตรงสะโพกของเขา พร้อมกับเสียงครางหงิงๆ ในลำคอราวกับสุนัขที่กำลังอ้อนขออาหาร [ติ๊ง!] เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่เด้งขึ้นมาขวางกั้นระหว่างเขากับเจ้าหมาป่า *(ระบบตรวจพบเป้าหมายพิเศษ: 'หมาป่าเขี้ยวโลหิต (วัยเยาว์)' กำลังอยู่ในภาวะ 'หิวโหยระดับวิกฤต')* *(เงื่อนไขภารกิจหลักขั้นที่ 1: บังคับใช้ระบบ 'สายเปย์' มอบอาหารเกรดพรีเมียมแก่เป้าหมาย เพื่อเปลี่ยนสถานะจากศัตรูเป็น 'สัตว์เลี้ยงอารมณ์ดี')* *(คำเตือน: ห้ามใช้อาวุธโจมตีเด็ดขาด! การใช้ความรุนแรงจะทำให้ค่าความสัมพันธ์ติดลบถาวร และปลดล็อกฉายา 'ซาตานใจร้าย' ทันที)* คีย์อ้าปากค้างเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดอ่านข้อความในระบบซ้ำไปซ้ำมาถึงสามรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าสมองของเขาไม่ได้ประมวลผลผิดพลาด "เดี๋ยวนะคะ... ระบบเกมออนไลน์เสมือนจริงที่ลงทุนสร้างด้วยงบมหาศาล ระบบที่ผู้เล่นนับล้านเฝ้ารอคอยที่จะได้เข้ามาฟาดฟัน ห้ำหั่น ชิงความเป็นหนึ่ง... แต่ระบบของฉัน กลับบังคับให้ฉันมาเปิดร้านอาหารตามสั่งให้หมาป่าเนี่ยนะ!" คีย์หันไปโวยวายใส่รินะทันที น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดปนระอาอย่างปิดไม่มิด รินะเพียงแต่ยกยิ้มมุมปาก เธอยื่นมือเรียวบางออกไปเคาะเบาๆ ที่กลางอากาศ หน้าต่างระบบจึงขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นช่องเก็บของเริ่มต้นที่มีไอเทมแปลกประหลาดเรียงรายอยู่เต็มพรืด "โลกใบนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้คุณเป็น 'ผู้พิชิต' หรอกนะคะคีย์..." รินะก้าวเข้าไปใกล้เด็กหนุ่ม กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความนัยลึกซึ้ง "แต่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คุณเป็น 'ผู้เยียวยา' ต่างหากล่ะ ลองมองลึกลงไปในดวงตาของพวกมันสิคะ... บางที คุณอาจจะพบว่ามอนสเตอร์พวกนี้ น่าคบหามากกว่าพวกผู้เล่นสายเกรียนในบอร์ดสนิทเสียอีกนะ" คีย์เงียบไปครู่ใหญ่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองระดับอัจฉริยะเริ่มประมวลผลข้อดีข้อเสียอย่างรวดเร็ว ในเมื่อระบบมันถูกล็อกเงื่อนไขมาแบบนี้ ต่อให้เขาโวยวายจนคอแตก ข้อมูลอัลกอริทึมก็คงไม่เปลี่ยนแปลง ทางเลือกมีเพียงสองทางคือ เลิกเล่นแล้วคืนเงินค่าเครื่อง หรือ... หาช่องโหว่จากระบบประหลาดนี้เพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในแบบที่ไม่มีใครคาดคิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของคีย์ ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "ถ้ามันอยากกินนักล่ะก็... ฉันจะจัดให้ชุดใหญ่เลยค่ะ" มือเรียวยาวควานหาไอเทมในกระเป๋าเป้ ก่อนจะหยิบ 'เนื้อย่างสมุนไพรป่าเกรด A' ออกมาหนึ่งชิ้น กลิ่นหอมเย้ายวนของเครื่องเทศลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ เจ้าหมาป่าเขี้ยวโลหิตส่งเสียงครางด้วยความดีใจ หูตั้งชันขึ้นอย่างตื่นเต้น คีย์ค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้เจ้าสัตว์สี่ขาช้าๆ อย่างระมัดระวัง เขาไม่ได้ใช้ความรุนแรง ไม่ได้ตั้งท่าโจมตี มีเพียงรอยยิ้มใจดีที่แต่งแต้มอยู่บนใบหน้า รินะยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยความพึงพอใจ เคมีระหว่างเด็กหนุ่มผู้ปราดเปรื่องกับระบบอัลกอริทึมสุดเพี้ยนกำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างงดงาม ทว่า ในขณะที่เนื้อย่างชิ้นโตกำลังจะถูกยื่นส่งให้เจ้าหมาป่า ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็เกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับเกิดแผ่นดินไหว! ฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวล เสียงคำรามกึกก้องที่ทรงพลังกว่าหมาป่าเมื่อครู่เป็นร้อยเท่าดังสนั่นหวั่นไหวมาจากเงาไม้ทึบเบื้องลึก รินะหุบยิ้มทันที สีหน้าของอดีตโปรเพลเยอร์เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาภายใต้ฮู้ดเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงาดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้น [ประกาศจากระบบกลาง: ตรวจพบ 'บอสลับประจำเขตแดน' - ราชสีห์เพลิงทมิฬ เลเวล 50 ปรากฏตัว!] [คำเตือนฉุกเฉิน: เป้าหมายไม่ได้อยู่ในภาวะหิวโหย... แต่มันกำลังโกรธจัด และพิกัดเป้าหมายการทำลายล้างคือ 'คุณ'!]* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน" ในตอนแรกนี้นะคะ!