บั๊กแรกของชีวิต

“คุณจะบอกว่านี่คือความผิดพลาดของระบบงั้นเหรอ เรย์?” น้ำเสียงของลูน่าราบเรียบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม แต่มันกลับคมกริบพอจะบาดลึกถึงกระดูก เรย์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนที่ฉายอยู่กลางอากาศ ปลายนิ้วของเขาชุ่มเหงื่อขณะที่พยายามปัดกวาดบรรทัดคำสั่งที่ซ้อนทับกันจนผิดรูป “มันไม่ใช่ความผิดพลาดธรรมดาครับ... เอ้อ หมายถึงค่ะ” เรย์รีบแก้คำพูดเมื่อเห็นสายตาที่หรี่ลงของหญิงสาวตรงหน้า “มันคือ 'บั๊ก' ที่กำลังกัดกินค่าสถานะของผมอยู่ ลูน่า คุณลองดูนี่สิ ช่องสเตตัสความอดทน (Stamina) ของผมมันไม่ได้แสดงตัวเลข แต่เป็นเครื่องหมายคำถามที่กระพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ” ลูน่าขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกลาเวนเดอร์ปะทะเข้ากับประสาทสัมผัสของเรย์ เธอโน้มตัวลงมาจนเส้นผมสีเงินยาวสลวยระเข้ากับไหล่ของเขา ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังตัวเลขที่เต้นระบำอย่างบ้าคลั่งบนจอ “ระบบสำรองที่ไม่มีสถานะตัวตน” ลูน่าพึมพำ นิ้วเรียวยาวของเธอแตะลงบนอากาศ สั่งการด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่าผู้ใช้ทั่วไป “มันเป็นไปไม่ได้ ในฐานข้อมูลของสภานักเรียน ทุกคนต้องมี 'ค่าเริ่มต้น' แต่รหัสพันธุกรรมดิจิทัลของคุณ... ทำไมถึงไม่มีแม้แต่รอยประทับของระบบ?” เรย์สูดหายใจลึก เขาจำคำพูดของชายคนนั้นได้แม่นยำ 'ยินดีต้อนรับสู่โลกของผม' มันไม่ใช่คำทักทาย แต่มันคือคำประกาศก้องถึงการรุกล้ำ “ผมไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของระบบสำรองที่คุณสร้างขึ้นมา เพื่อประคองค่าสมดุลของโรงเรียนแห่งนี้” เรย์พูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น แม้ในใจจะรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่พยายามผลักดันตัวเขาออกจากสมดุล “ผมคือบั๊กที่ระบบพยายามกำจัดทิ้งแต่ทำไม่ได้ และตอนนี้... บั๊กตัวนี้กำลังจะเข้าถึงรากฐานของมันเอง” เขากดปุ่ม 'Execute' ด้วยสัญชาตญาณ แสงสีแดงวาบขึ้นทั่วทั้งห้องสมุดร้างลึกของโรงเรียน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังหึ่งๆ เหมือนแมลงวันบินวนอยู่ในหัว ลูน่าคว้าข้อมือเขาไว้ทันที แรงบีบจากมือนุ่มนวลนั้นหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ “อย่ากด มันจะทำลายพื้นที่ส่วนตัวของคุณ!” ลูน่าสั่ง เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยเป็นครั้งแรก “ถ้าไม่ลอง ผมก็เป็นได้แค่ระบบสำรองที่รอวันถูกลบครับ” เรย์หันไปสบตาเธอ “ผมขอเลือกเป็นบั๊กที่เปลี่ยนโลกใบนี้ได้ ดีกว่าเป็นข้อมูลที่ไม่มีใครจดจำ” ทันทีที่เขากดคำสั่งนั้น หน้าจอโฮโลแกรมไม่ได้แสดงค่าพลังที่อัปเกรดขึ้นอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเริ่มสลายตัวกลายเป็นละอองสีทองที่ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ข้อมูลตัวเลขทั้งหมดที่เคยกำหนดกฎเกณฑ์ชีวิตของเขากำลังถูกเขียนทับด้วยคำสั่งที่ไม่เคยปรากฏในหน้าประวัติศาสตร์ของโรงเรียน ความเจ็บปวดแล่นริ้วผ่านเส้นประสาท เรย์ทรุดเข่าลงกับพื้น ลูน่ารีบประคองเขาไว้ในอ้อมแขน ร่างกายของเด็กหนุ่มสั่นเทาอย่างรุนแรง ในขณะที่เขาสามารถมองเห็นโครงสร้างของระบบที่อยู่เหนือความเป็นจริงได้ชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ราวกับว่าโลกทั้งใบกลายเป็นเพียงรหัสสีขาวบนพื้นดำที่เขาสามารถแก้ไขมันได้เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส “เรย์! ตั้งสติไว้!” ลูน่าตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนที่ดังระงมจนแทบจะกลายเป็นเสียงกรีดร้องของระบบ “ลูน่า... ผมเห็นแล้ว” เรย์พึมพำ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มสลับกับสีทอง “ผมเห็นทางออกของบั๊กนี้ มันไม่ได้อยู่ที่นี่... แต่มันอยู่ใน 'หัวใจ' ของระบบสำรองที่คุณดูแลอยู่ต่างหาก” สิ้นเสียงนั้น บรรยากาศภายในห้องก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ทุกอย่างกลายเป็นสีเทาหม่น แม้แต่ฝุ่นที่กำลังลอยอยู่ในอากาศก็หยุดเคลื่อนไหว เสียงระบบที่เคยเย็นชาและไร้อารมณ์กลับดังขึ้นข้างหูของเรย์ด้วยโทนเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งานที่ไม่ได้รับอนุญาต] [คำเตือน: โปรโตคอลการทำลายล้างเริ่มทำงาน... เหลือเวลาอีก 60 วินาที] [บั๊กหมายเลข 000: ยืนยันการเข้าสู่ระดับ SSS... การปลดล็อกความสามารถที่ถูกลบเลือนกำลังเริ่มต้นขึ้น] เรย์มองไปยังลูน่าที่ยืนค้างอยู่ในท่าทางกึ่งปกป้อง แววตาของเขาไม่ได้มีความกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างกายของเขากำลังเรืองแสงจางๆ ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในสมองจนเขารู้สึกเหมือนเป็นพระเจ้าของโลกใบนี้ชั่วคราว “มันไม่ใช่บั๊กครับลูน่า” เขากล่าวพลางยกยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย “มันคือ 'โปรแกรมต้นฉบับ' ที่ถูกลบทิ้งไปตั้งแต่ต้น” ก่อนที่ลูน่าจะทันได้เอ่ยถามอะไรไปมากกว่านั้น แสงสีฟ้าที่อยู่เบื้องหน้าพวกเขาก็ระเบิดออก เผยให้เห็นบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่หลังม่านของข้อมูล... คนที่เพิ่งทักทายเรย์เมื่อบทที่แล้ว กำลังก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเรย์หยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง เขากำลังถือบางอย่างที่ส่องประกายสีเลือดอยู่ในมือ... มันคือ 'คีย์การ์ด' ที่จะปลดปล่อยความลับทั้งหมดของโรงเรียนนี้ และดูเหมือนว่า... เป้าหมายแรกของเขา ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก 'เรย์' ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และบั๊กหัวใจของเขาในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!