คะแนนศูนย์ที่โลกไม่ต้องการ

“ศูนย์” ตัวเลขสีแดงฉานขนาดมหึมาปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์โฮโลแกรมกลางหอประชุมใหญ่ มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ตัวเลข แต่มันคือคำพิพากษาที่ตบหน้าเรย์อย่างจัง ท่ามกลางสายตานับพันคู่ที่จับจ้องมายังเขา เสียงกระซิบกระซาบดังระงมราวกับฝูงแมลงรบกวน เรย์ยืนนิ่งอยู่บนแท่นประเมิน ฝ่ามือของเขากำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นริ้วไปทั่วใบหน้า ไม่ใช่เพราะความอับอาย แต่เป็นเพราะความ ‘ผิดปกติ’ ที่เขาสัมผัสได้ตั้งแต่วินาทีที่ระบบสแกนข้อมูลเริ่มต้นขึ้น “ระบบอัลกอริทึมไม่มีทางคำนวณพลาด” เสียงเรียบเย็นดุจน้ำแข็งของใครบางคนดังขึ้นจากบนเวที เรย์เงยหน้าขึ้นมอง ลูน่า ประธานสภานักเรียนผู้สง่างามยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น ดวงตาเรียวคมภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสคู่นั้นเย็นชาเสียจนผู้คนรอบข้างต้องถอยห่าง เธอไม่ได้มองเขาด้วยความสมเพชเหมือนคนอื่น แต่เธอกำลังมองเขาด้วยสายตาที่ ‘วิเคราะห์’ ราวกับมองชิ้นส่วนที่เสียสมดุลในเครื่องจักรที่สมบูรณ์แบบ “คะแนนศูนย์... ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยประสิทธิภาพแบบนี้ เท่ากับสถานะ ‘ขยะ’ ที่รอการลบออกจากระบบ” ลูน่ากล่าวต่อ น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่าใจหาย เธอเดินตรงมาหาเรย์ หยุดลงตรงหน้าเขาเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นหอมจางๆ คล้ายสมุดเก่าๆ และความเย็นเยียบของอากาศรอบตัวเธอกดดันจนเรย์แทบลืมหายใจ “เธอมีอะไรจะแก้ตัวไหม เรย์?” เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย เขาไม่ได้ตอบคำถามเธอในทันที แต่เขากลับหลับตาลง ภาพโครงข่ายข้อมูลนับล้านเส้นที่ระบบใช้ประเมินค่าพลังกำลังไหลผ่านสมองของเขาเหมือนรหัสคำสั่งที่ซับซ้อน ทำไมถึงเป็นศูนย์? ความแข็งแกร่ง (Strength) : 85 ไหวพริบ (Agility) : 92 แต่ตรงหัวข้อ ‘ค่าความเข้ากันได้กับระบบ’ (System Compatibility) มันกลับขึ้นค่าเป็น ‘Null’ “มันไม่ได้เสียหรอกครับ...” เรย์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความท้าทาย “ระบบไม่ได้คำนวณพลาด แต่มัน ‘อ่านค่า’ ผมไม่ได้ต่างหาก เพราะโค้ดในตัวผมมันเหนือกว่ามาตรฐานที่อัลกอริทึมพื้นฐานจะทำความเข้าใจได้” เสียงฮือฮาดังขึ้นกว่าเดิม เพื่อนร่วมชั้นบางคนหัวเราะเยาะออกมาอย่างสุดกลั้น ลูน่าเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว “ความมั่นใจคือเรื่องดี แต่ความเพ้อฝันคือความตายในระบบนี้” ลูน่าขยับเข้ามาใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงไอเย็นจากเธอ “เอาล่ะ ในเมื่อเธออยากพิสูจน์นัก ก็จงแสดงให้เห็นว่า ‘ศูนย์’ ของเธอมันมีค่ามากกว่า ‘หนึ่งร้อย’ ของคนอื่นยังไง” ทันใดนั้น เสียงเตือนแหลมสูงที่ไม่มีใครในหอประชุมเคยได้ยินมาก่อนก็ดังสนั่นขึ้นในโสตประสาทของเรย์เพียงคนเดียว [ ตรวจพบการแทรกแซงจากแหล่งกำเนิดที่ไม่ระบุตัวตน ] [ อัลกอริทึมหัวใจกำลังเปิดโหมด: ล้างกระดาน (Reset Protocol) ] [ ภารกิจระดับ SSS: จงรอดพ้นจากการถูกลบข้อมูลใน 10 นาที ] หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนจากสีแดงฉานกลายเป็นสีดำมืดสนิท ก่อนที่ตัวอักษรสีทองอร่ามจะปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั้งอาคารเรียน ลูน่าเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ผิดธรรมชาติ “เรย์... นี่มันเรื่องอะไรกัน?” ลูน่าถามเสียงสั่นเล็กน้อย ขณะที่เพดานหอประชุมเริ่มร้าวแยกออกจากกันราวกับมิติที่กำลังแตกร้าว เรย์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ยิ้ม—รอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความกลัว แต่มาจากความตื่นเต้นที่ได้พบ ‘ช่องโหว่’ ที่แท้จริงของโลกใบนี้ ที่พ้นจากการควบคุมของระบบที่เขากล้ำกลืนฝืนทนมาตลอด 18 ปี เขาหันไปมองร่างของบอสลับที่กำลังก้าวพ้นออกมาจากรอยแยกมิติด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจการคำนวณใหม่ “ยินดีต้อนรับสู่โลกของผมครับ ประธานสภานักเรียน” หวังว่าเนื้อหาบทนี้จะทำให้คุณนักอ่านตื่นเต้นจนหยุดอ่านไม่ได้นะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "เมล่อนโซดา" ค่ะ