ลืมตาตื่นในโลกเวทมนตร์พร้อมเสียงเตือนปริศนา

"ขยะก็คือขยะวันยันค่ำ ต่อให้พยายามเอาเศษผงมากองรวมกันเป็นภูเขา มันก็ไม่มีทางกลายเป็นเพชรเม็ดงามขึ้นมาได้หรอกนะ ลูคัส" น้ำเสียงเย้ยหยันจากเด็กหนุ่มตระกูลขุนนางดังขึ้นท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของฝูงชนที่รายล้อมรอบลานฝึกซ้อมเวทมนตร์กลางแจ้ง แสงแดดจัดจ้าสะท้อนกับพื้นหินอ่อนสีขาวของสถาบันเวทมนตร์อาร์케เลีย (Arkēlia) จนแสบตา แต่สิ่งที่บาดลึกยิ่งกว่าความร้อนของแสงอาทิตย์ กลับเป็นสายตาดูแคลนที่มองตรงมายังร่างของเด็กหนุ่มผู้กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ลูคัสสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความรู้สึกเจ็บแปลบที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง เขาเพิ่งถูกซัดกระเด็นด้วยเวทมนตร์กระสุนลมระดับพื้นฐานจนกลิ้งไม่เป็นท่า ร่างกายนี้—ที่ไม่ใช่ของเขาตั้งแต่แรก—เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและอาการกล้ามเนื้อฉีกขาด พลังมานาในกระแสเลือดไหลเวียนอย่างเชื่องช้าและบางเบาราวกับสายหมอกยามเช้า สมกับตำแหน่ง 'เด็กหนุ่มแรงก์ F' ผู้ไร้ค่าซึ่งติดตัวมาตั้งแต่เกิดในโลกใบนี้ โลกที่ขับเคลื่อนด้วยพลังเวทมนตร์และกฎแห่งความแข็งแกร่ง ลูคัสไม่ได้ตอบโต้ เขายันกายลุกขึ้นช้าๆ ปัดเศษฝุ่นบนเครื่องแบบนักเรียนสีเทาหมองคล้ำด้วยท่าทีเยือกเย็นผิดคาด ดวงตาสีนิลคู่คมกวาดมองไปรอบๆ อย่างพินิจพิจารณา สมองอันเฉียบคมที่เคยเป็นถึงนักวิเคราะห์ระบบข้อมูลมือฉกาจในโลกเก่ากำลังประมวลผลสถานการณ์ปัจจุบันอย่างรวดเร็ว การดลบันดาลให้เขาข้ามมิติมาอยู่ในร่างนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน "ทำไมล่ะ? สติหลุดไปแล้วหรือไง เจ้าพวกแรงก์ F นี่น่าสมเพชจริงๆ พอหมดประโยชน์ก็ทำได้แค่นิ่งเป็นใบ้" คู่กรณีขยับรอยยิ้มเหยียด พร้อมรวบรวมมานาสีฟ้าครามไว้ที่ปลายนิ้วเตรียมซัดบทลงโทษรอบสอง ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น แรงกดดันอันมหาศาลราวกับภูเขาน้ำแข็งก็แผ่ซùmปกคลุมทั่วทั้งลานฝึกทันที อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ฝูงชนที่ส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเมื่อครู่ต่างหุบปากฉับโดยอัตโนมัติ ราวกับถูกมนต์สะกดให้กลายเป็นหิน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินเป็นจังหวะมั่นคงดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายด้ายเงินสะท้อนแสงอาทิตย์ เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยพริ้วไหวตามสายลมเย็นเยียบที่พัดผ่านมา ดวงตาสีฟ้าครามราวมหาสมุทรลึกคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ด้วยความเยือกเย็นและเฉียบขาด 'เซเลสเตีย' อาจารย์สาวผู้ควบคุมวิชาเวทมนตร์ธาตุแสงอันเลื่องชื่อ และเป็นผู้ดูแลกฎระเบียบที่ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานีที่สุดในสถาบัน "ที่นี่คือสถานฝึกฝนเวทมนตร์เพื่อปกป้องอาณาจักร ไม่ใช่เวทีละครสัตว์สำหรับพวกไร้สาระมาแสดงปาินิหารย์อวดเบ่งพลังตื้นเขิน" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น ทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าสบตา "ถ้าพลังที่มีมันเหลือเฟือจนอยากเอามาใช้รังแกเพื่อนร่วมชั้นนัก งั้นก็เชิญไปวิ่งรอบหอคอยเวทมนตร์ร้อยรอบก่อนพระอาทิตย์ตกดินดีไหม... เควนติน?" เด็กหนุ่มตระกูลขุนนางหน้าถอดสีทันที เขารีบเก็บมานาที่ปลายนิ้วแล้วก้มหัวคำนับด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะสาวเท้าเดินหนีหายไปจากลานฝึกอย่างรวดเร็วท่ามกลางความเงียบงัน เซเลสเตียปรายตามองมาที่ลูคัสเพียงชั่วเสี้ยววินาที สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อน—มีความผิดหวัง ความเยือกเย็น และบางสิ่งที่คล้ายกับความคาดหวังจางๆ ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากไร้อารมณ์ "ส่วนเธอ... ลูคัส สภาพดูไม่ได้เลยนะ ถ้ายังปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอถึงเพียงนี้ ต่อให้ฉันใจดีแค่ไหน ก็ไม่มีทางช่วยให้เธอรอดพ้นจากการคัดออกในสัปดาห์หน้าได้หรอก" พูดจบ อาจารย์สาวก็สะบัดชายผ้าคลุมแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ลูคัสยืนอยู่ลำพังท่ามกลางสายตาที่ยังคงจับจ้อง เด็กหนุ่มไม่ได้รู้สึกท้อถอย ตรงกันข้าม มุมปากหยักลึกของเขากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อแผนการในหัวเริ่มตกผลึก โลกใบนี้มีระบบพลังที่ชัดเจน มีความเหลื่อมล้ำที่ต้องแก้ไข และมีอาจารย์สาวจอมเฮี้ยบคนนั้นที่ดูเหมือนจะกุมกุญแจสำคัญบางอย่างเอาไว้ ทันใดนั้นเอง... *[ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขการปลุกพลังขั้นสมบูรณ์]* เสียงใสราวกับระฆังแก้วดังขึ้นในห้วงความคิดของลูคัส พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเรืองรองที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาเขาโดยไม่มีใครอื่นมองเห็น *[ระบบสุ่มสกิลแห่งโชคชะตา (Destiny Gacha System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ]* *[โฮสต์: ลูคัส (สถานะปัจจุบัน: แรงก์ F - ขีดจำกัดต่ำสุด)]* *[ภารกิจแรกเริ่มต้นขึ้นแล้ว: "การตื่นขึ้นของเศษเสี้ยวแสงตะวัน" — จงเอาชนะการทดสอบประจำเดือนของสถาบันด้วยแรงก์ที่สูงกว่า D ภายใน 7 วัน]* *[บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียพลังชีวิตครึ่งหนึ่งถาวร]* *[ของรางวัลจากการเคลียร์ภารกิจ: สิทธิ์สุ่มกาชาสกิลระดับ SSS จำนวน 1 ครั้ง และ "เศษเสี้ยวความทรงจำที่หายไปของเซเลสเตีย"]* ดวงตาสีนิลของลูคัสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้นระคนท้าทาย มือเรียวยื่นออกไปข้างหน้าหมายจะแตะหน้าต่างระบบนั้น แต่ทว่า ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ท้องฟ้าเหนือสถาบันอาร์케เลียที่เคยแจ่มใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับหยาดโลหิต พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่ดังมาจากหอคอยต้องห้าม—สถานที่ซึ่งอาจารย์เซเลสเตียเพิ่งเดินหายลับไป! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวเข้าสู่โลกเวทมนตร์บทแรกไปด้วยกันนะคะ