เกมจ้องตา

กลิ่นอายความชื้นของปูนซีเมนต์ผสมกับฝุ่นผงจากการรื้อถอน โอบล้อมโครงสร้างเหล็กกล้าสูงตระหง่านของไซต์งานก่อสร้างใจกลางกรุง มฑูรายืนอยู่บนพื้นคอนกรีตเปลือยเปล่าในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มที่บัดนี้มีร่องรอยเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบตึงเป็นหางม้าเผยให้เห็นลำคอระหงและกรามคมชัดที่บ่งบอกถึงความดื้อรั้นในตัว เบื้องหน้าของเธอคือแผนผังโครงการรีสอร์ทระดับซูเปอร์ลักชัวรีที่กางอยู่บนโต๊ะไม้กระดานชั่วคราว ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาและสร้างแรงกดดันยิ่งกว่างานออกแบบ กลับเป็นร่างสูงใหญ่ของคณินที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวโดยไม่มีเสียงเตือน อัลฟ่าหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของโครงการนี้อยู่ในเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนทรงพลังและเส้นเลือดปูดโปนตามแรงอารมณ์ เขาสอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจดจ้องมองเธอด้วยความเย็นชาที่แฝงไว้ด้วยประกายไฟอันตราย "แบบแปลนที่คุณแก้มาใหม่เมื่อคืน..." เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบของพื้นที่ก่อสร้างที่ยังสร้างไม่เสร็จ "มันแสดงถึงความอ่อนหัด หรือความพยายามที่จะท้าทายผมกันแน่ครับ คุณมฑูรา" มฑูราไม่หลบสายตา เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ ความสูงที่ต่างกันทำให้เธอต้องเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่นั่นกลับยิ่งขับเน้นความถือดีในแววตาสีเข้มของเธอ "ดิฉันคิดว่ามันคือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับโครงสร้างนี้ค่ะ... อ้อ ขอโทษที ดิฉันหมายถึง 'ครับ'" เธอจงใจประชดด้วยการเปลี่ยนสรรพนามเมื่อครู่ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบางเฉียบ "ถ้าคุณคณินใช้สมองมากกว่าอคติส่วนตัว คุณน่าจะมองเห็นว่าเสาเข็มโซน C รับน้ำหนักเพิ่มไม่ได้ การฝืนสร้างต่อตามแบบเดิมต่างหากคือความหายนะ" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุ้มและสั่นสะเทือนอารมณ์จนน่าขนลุก เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่เหลือ พื้นที่รอบตัวแคบลงทันทีเมื่อร่างสูงใหญ่กดดันเข้ามาจนเธอต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะไม้ "คุณกล้ามากนะที่สอนผมทำธุรกิจ" คณินโน้มใบหน้าลงมาหา กระแสฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์อันเข้มข้นและดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาโดยไม่ปิดบัง มันคือกลิ่นอายของผู้ล่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว "จำไว้ว่าผมไม่ได้จ้างคุณมาเถียง แต่จ้างมาทำให้วิสัยทัศน์ของผมเป็นจริง" "วิสัยทัศน์ที่แลกมาด้วยความปลอดภัยของคนงานน่ะเหรอคะ?" มฑูราสวนกลับทันควัน หน้าอกกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่เริ่มติดขัดไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงกดดันทางกายภาพและกระแสความเร่าร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ถ้าคุณอยากได้คนพยักหน้ารับคำสั่งอย่างเดียว คุณควรไปจ้างหุ่นยนต์ ไม่ใช่สถาปนิกค่ะ" ดวงตาคมกริบของคณินหรี่แคบลง รังสีความหงุดหงิดปะปนกับความปรารถนาบางอย่างพุ่งพล่านอยู่ในแววตานั้น เขายื่นมือหนาออกไป ปลายนิ้วแข็งกระด้างแตะลงที่ปลายคางมนของเธอ บังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นรับการจ้องมองอย่างใกล้ชิด แรงบีบที่คางนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักหน่วงพอที่จะทำให้เธอขยับหนีไม่ได้ "ปากเก่งเสียจริงนะ... มฑูรา" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมฝีปากของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะแก้ว ทำให้ผิวเนื้อบริเวณนั้นร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก "อยากลองดีกับผมนักใช่ไหม งั้นเรามาดูกกันว่าปากดีๆ ของคุณ จะยังแข็งได้อีกนานแค่ไหน" มฑูราพยายามสะบัดหน้าหนีแต่ไม่เป็นผล มือใหญ่อีกข้างของเขาเคลื่อนมาล็อกเอวบางของเธอไว้แน่น รั้งร่างเธอให้แนบชิดติดกับแผงอกแกร่ง แรงปะทะระหว่างมวลกายทำให้เธอรับรู้ถึงความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า เกมจ้องตาบนสนามประลองเฉพาะกิจนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อหาผู้ชนะเรื่องงานอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือการเผชิญหน้ากันของแรงปรารถนาที่ถูกกักเก็บมานาน และกำลังจะปะทุออกในไม่ช้า คณินก้มลงกระซิบชิดใบหูของเธอ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงคุกคามที่สั่นสะท้อนไปถึงขั้วหัวใจ "ถ้าคุณยังดื้อดึงไม่เลิก... ผมจะลงโทษคุณด้วยวิธีที่ทำให้คุณลืมทางกลับบ้านไปเลย" ในจังหวะที่หัวใจของมฑูราเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของผู้รับเหมาที่ตะโกนเรียกชื่อเจาก็ดังแทรกเข้ามาจากชั้นล่าง ทำลายความเงียบงันและดึงสติของทั้งคู่กลับมา คณินผละตัวออกช้าๆ แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเธอด้วยความหมายลึกซึ้งที่เดาไม่ออก ทว่าก่อนที่เขาจะหันหลังเดินจากไป เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของอัลฟ่าหนุ่มก็สั่นขึ้น เขากดรับสายโดยไม่ละสายตาไปจากเธอ "ว่าไง..." คณินเอ่ยรับสายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แล้วสีหน้าเรียบเฉยนั้นก็เปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมทันทีเมื่อได้ยินประโยคจากปลายสาย "แกแน่ใจนะว่าคนที่ส่งข้อมูลลับของบริษัทออกไป... คือสถาปนิกคนสนิทของเธอคนนี้?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดาร์กๆ ไปกับเกมอำนาจและเพลิงปรารถนานี้ด้วยกันนะครับ