ถูกเขี่ยทิ้งในวันที่มืดมิด

“เซ็นชื่อลงไปซะ รินทร์... แล้วไสหัวออกไปจากที่นี่ ก่อนที่ผมจะให้รปภ. ลากคุณออกไปประจานต่อหน้าพนักงานทั้งบริษัท” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานผู้บริหารระดับสูง เอกสารสีขาวสะอาดตาถูกผลักมาตรงหน้า ‘รินทร์’ เขามองดูมันด้วยสายตาว่างเปล่า มือที่กำปากกาแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความอดสูที่พุ่งพล่านอยู่ในอก ‘อัครพล’ เพื่อนสนิทที่เขาทั้งรักและไว้ใจที่สุด กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพงที่ควรจะเป็นของเขา บนโต๊ะตัวนั้นคือทรัพย์สมบัติและหยาดเหงื่อที่ครอบครัวของรินทร์สร้างมากับมือ แต่บัดนี้ ทุกอย่างกลับกลายเป็นเครื่องมือทำมาหากินของชายผู้ทรยศ “นายทำแบบนี้กับฉันได้ลงคอเชียวหรือ อัครพล?” รินทร์ถามพลางเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่ถูกลับมาอย่างดี แม้จะตกอยู่ในสภาพที่ดูเหมือนผู้แพ้ แต่เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมคุกเข่าให้แก่โชคชะตาที่บิดเบี้ยว อัครพลหัวเราะร่วน ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้จนแทบประชิดตัวรินทร์ “ความซื่อสัตย์มันกินไม่ได้หรอกนะรินทร์ นายมันก็แค่ลูกคุณหนูที่วันๆ เอาแต่เล่นสนุก โลกธุรกิจมันมีไว้สำหรับคนฉลาดที่มองเห็นโอกาส... อย่างฉัน” รินทร์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ เขาสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นไอของความพ่ายแพ้ที่อบอวลอยู่ในอากาศไม่ได้ทำให้เขาเสียสติ เขาวางปากกาลงบนโต๊ะด้วยความนิ่งสงบเกินคาด ก่อนจะลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับคนตรงหน้า สายตาที่เขามองไปยังอัครพลนั้นไม่ได้มีความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่แล้ว แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังรอจังหวะกัดกระชากคอหอยเหยื่อ “ฉันจะเซ็น... แต่จำเอาไว้ให้ดีนะอัครพล สิ่งที่นายกำลังครอบครองอยู่นี้ มันไม่ใช่สมบัติของนาย แต่มันเป็นคำสาปที่จะทำให้ชีวิตของนายพังพินาศไม่เหลือชิ้นดี” รินทร์จรดปากกาลงบนกระดาษเพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับไปมองแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างสะใจของอัครพลที่ไล่หลังมา ด้านนอกสำนักงาน มินตราที่รออยู่หน้าประตูพุ่งเข้ามาประคองเขาทันที ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการสะกดกลั้นความรู้สึก แต่เมื่อเห็นสีหน้าของรินทร์ ความแกร่งกล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าหวานก็ปรากฏชัดเจน เธอไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเธอรู้ดีว่านับจากนี้ไป ชีวิตของพวกเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป “เราไปจากที่นี่กันเถอะค่ะ รินทร์” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น “หนี้สินที่เขาโยนทิ้งไว้ให้เรา... เดี๋ยวเราค่อยคิดหาทางจัดการกันวันหลัง ตอนนี้แค่มีชีวิตรอดออกไปให้ได้ก็พอแล้ว” รินทร์กระชับมือมินตราไว้แน่น ความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในวันที่มืดมิดนี้คือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวเขาไว้ไม่ให้พังทลายลง ทว่าในจังหวะที่ทั้งคู่ก้าวเท้าออกมาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดิน ความเงียบที่ผิดปกติก็ทำเอาหัวใจของรินทร์เต้นแรงด้วยลางสังหรณ์บางอย่าง แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลงสนิท เสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนก้องกังวานมาจากความมืดเบื้องหน้าไม่ใช่อัครพลอย่างที่เขาคาดไว้ แต่เป็นชายชุดดำนับสิบคนที่ปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบพวกเขาไว้ในวงจำกัด “นายรินทร์...” ชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานก้าวออกมาจากเงามืด ถือกระเป๋าเอกสารสีเงินในมือ “มีคนฝากข้อความมาถึงคุณ... เขาบอกว่าถ้าคุณยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ความอดทน ตอนนี้คือเวลาที่ระบบจะเริ่มทำงาน” รินทร์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “ระบบ? ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร” ชายคนนั้นไม่ตอบ แต่เขากลับยื่นการ์ดสีดำสนิทที่มีลวดลายทองคำสลักเสลาอย่างประณีตส่งให้รินทร์ “นี่คือกุญแจสู่การคืนชีพอาณาจักรของคุณ มันไม่ใช่บัตรเครดิตธรรมดา แต่เป็นจุดเริ่มต้นของจุดจบสำหรับคนทรยศทุกคนที่กล้าดูถูกคุณ... ลองกดปุ่มสีแดงที่อยู่ใต้บัตรนี่ดูสิคะ แล้วโลกใบนี้จะเปลี่ยนไปตลอดกาล” รินทร์รับบัตรใบนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา มินตรามองบัตรใบนั้นด้วยความตื่นตะลึง ทันทีที่นิ้วโป้งของเขาสัมผัสลงบนปุ่มสีแดงขนาดเล็กกะทัดรัด เสียงสัญญาณดัง ‘ติ๊ด’ เบาๆ ก็ดังก้องไปทั่วลานจอดรถ พร้อมกับข้อความดิจิทัลที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเป็นโฮโลแกรมสีฟ้าสว่างวาบ [ ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบ... ท่านผู้ครอบครองทรัพย์สินร้อยล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ ] [ สถานะปัจจุบัน: การโอนย้ายกรรมสิทธิ์บริษัทของอัครพลเข้าสู่บัญชีของคุณเสร็จสิ้นภายใน 3... 2... 1... ] เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของอัครพลที่เพิ่งเดินตามลงมาดูเหตุการณ์ดังระงมไม่หยุดหย่อน เขามองดูหน้าจอด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดจนขาวจัด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรินทร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินทร์ในจุดเริ่มต้นที่เข้มข้นนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะคะ - ชานมไข่มุกหวานร้อย