พายุเข้ากับการซ่อมแซม

"ถอยออกมาจากตรงนั้นริน! ฝ้าเพดานมันจะพังลงมาแล้ว!" เสียงคำรามของธันวาดังกลบเสียงฟ้าผ่าที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วผืนป่า รินรดาไม่รอช้า เธอทิ้งถาดเครื่องเทศในมือแล้วกระโจนหลบไปด้านหลังร่างกำยำของชายหนุ่ม วินาทีต่อมา เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะดังสนั่นพร้อมกับแผ่นกระเบื้องมุงหลังคาโรงครัวที่ร่วงหล่นลงมากองรวมกันจนเกิดฝุ่นคลุ้งไปทั่ว นี่ไม่ใช่เวลามาโศกเศร้ากับเหตุการณ์ที่ตลาดเมื่อครู่ พายุโซนร้อนที่พัดกระหน่ำหมู่บ้านในยามนี้รุนแรงเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา ทว่ารินรดากลับกัดฟันแน่น ในมือยังคงกำถุงเครื่องเทศชั้นเลิศที่เธอเพิ่งหยิบออกมาจากมิติส่วนตัวเอาไว้แน่น หากโรงครัวนี้พังลงไป ความหวังที่จะปรุง 'ยาถอนพิษ' จากตำรับลับของเธอเพื่อช่วยชาวบ้านที่ตลาดก็คงมอดไหม้ไปพร้อมกับหยาดฝน "คุณธันวาคะ! เราต้องค้ำยันเสาต้นนี้ไว้ ไม่งั้นโรงครัวทั้งแถบพังลงมาแน่ค่ะ!" รินรดาตะโกนฝ่าเสียงลมที่พัดกระโชกจนหลังคาบ้านสั่นไหว ธันวาไม่ได้ตอบรับเป็นคำพูด เขาเพียงแต่พยักหน้าหนักแน่น มือแกร่งของนายทหารช่างคว้าท่อนไม้หน้าสามที่วางพิงอยู่มุมห้องเข้าประคองเสาหลักที่เริ่มเอียงกระเท่เร่ ร่างกายที่เปียกปอนไปด้วยหยาดฝนของเขาเกร็งแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่แขนชัดเจน "ไปเตรียมหาอะไรมาอุดรอยรั่วที่หลังคาเร็วเข้า! ถ้าฝนสาดเข้าเตาไฟ เราจะไม่ได้ทำอะไรกินกันทั้งคืนแน่!" ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงฟ้าแลบเป็นระยะ ทั้งสองคนช่วยกันขยับเขยื้อนเคลื่อนที่ราวกับเป็นคนคนเดียวกัน รินรดาหยิบแผ่นผ้าใบหนาที่เธอซ่อนไว้ในตะกร้าออกมา ก่อนจะปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ไม้ตัวสูงเพื่อขึงปิดรอยรั่วเหนือเตาฟืน ท่าทางของเธอคล่องแคล่วว่องไว แม้ในสถานการณ์วิกฤตความเฉลียวฉลาดของเธอก็ยังไม่เลือนหาย "ใจเย็นๆ นะริน... อีกนิดเดียว" ธันวาพึมพำกับตัวเองขณะใช้ไหล่ดันเสาไม้เอาไว้ สายตาของเขาจับจ้องไปยังหญิงสาวที่กำลังต่อสู้กับพายุเหนือหัวเขา ความรู้สึกที่เขาไม่เคยอธิบายได้ว่ามันคืออะไรกำลังปะทุขึ้นในอก เขาไม่ได้เพียงแต่ห่วงบ้าน แต่เขากำลังห่วงชีวิตที่ยืนอยู่ตรงหน้า เมื่อฝนเริ่มซาลงบ้าง ทั้งคู่ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นไม้ที่เปียกชื้นด้วยความเหนื่อยอ่อน กลิ่นดินหลังฝนตกอบอวลไปทั่ว แต่สิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าคือกลิ่นเครื่องเทศที่รินรดาพกติดตัว กลิ่นหอมของกานพลู พริกไทยเม็ด และสมุนไพรหายากที่เธอปลูกเองในมิติ ค่อยๆ แทรกซึมผ่านอากาศที่เย็นเยียบเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัว "คุณธันวา..." รินรดาเอ่ยขึ้นเบาๆ มือบางหยิบรากสมุนไพรสีทองออกมาจากกระเป๋าที่คาดเอวไว้ "คนร้ายที่วางยาพิษที่ตลาด... มันไม่ใช่แค่คนธรรมดาค่ะ มันรู้เรื่องโครงสร้างเครื่องเทศดีพอที่จะทำลายคนทั้งหมู่บ้านได้ ถ้าเราไม่ทำ 'น้ำแกงล้างพิษ' สูตรนี้ส่งไปให้ถึงมือหมอหลวงทันก่อนรุ่งสาง... เรื่องคงจบไม่สวยแน่" ธันวามองรากสมุนไพรนั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความซื่อสัตย์ในแววตาเขาไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เขาเอื้อมมือไปกุมมือรินรดาไว้แน่น ความอุ่นจากฝ่ามือเขาช่วยให้รินรดาสงบลง "ถ้าคุณอยากทำ ผมก็จะซ่อมครัวนี้ให้เสร็จภายในสิบนาทีนี้ ต่อให้พายุจะพัดบ้านพังทั้งหลัง แต่ไฟในเตานี้จะต้องติด เพื่อช่วยชาวบ้านของเรา" คำว่า 'ของเรา' ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอส่งยิ้มให้เขา ยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเหลืออยู่เลย ทั้งคู่ลุกขึ้นยืนอีกครั้งด้วยความมุ่งมั่นที่แรงกล้า ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจะโยนรากสมุนไพรลงในหม้อดินเผา เสียงเคาะประตูรั้วที่ดังซ้ำๆ ท่ามกลางความเงียบหลังพายุสงบลงก็ดังขึ้น รินรดาชะงัก เธอขมวดคิ้วมองออกไปทางประตูที่ถูกปิดตาย "ดึกขนาดนี้ ใครจะมาหา?" ธันวาคว้ามีดทำครัวขึ้นมาถือไว้ในมือสัญชาตญาณทหารตื่นตัวเต็มที่ รินรดาก้าวเท้าเดินไปที่ประตูอย่างระแวดระวัง เธอมองผ่านช่องตาแมวออกไป หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น เมื่อเห็นเงาตะคุ่มของชายชุดดำสามคนที่ยืนอยู่หน้าบ้าน พร้อมกับถุงผ้าที่มีตราประทับของ 'สำนักปรุงยาหลวง' ซึ่งเป็นสำนักที่ควรจะถูกปิดไปตั้งนานแล้วเพราะการคอรัปชั่น "เปิดเถอะครับคุณรินรดา... เรามาเพื่อเอา 'รากสมุนไพร' ของคุณไป... หรือถ้าไม่อยากให้เราพังประตูเข้ามา ก็ส่งมันมาพร้อมกับหัวใจของคุณซะ" เสียงแหบพร่าจากด้านนอกดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นไหม้ที่โชยมาจากชายผ้าชุดดำของมัน รินรดารู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องการวางยาพิษในตลาด แต่มันคือการตามล่าล้างตระกูลที่สืบทอดวิชาทำอาหารโบราณอย่างเธออย่างชัดเจน! ครัวคุณยายขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการต่อสู้อันดุเดือดของรินรดาและธันวาในค่ำคืนพายุคลั่งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าที่จะเฉลยความจริงเบื้องหลังนักฆ่ากลุ่มนี้นะคะ!